คงได้เเค่เพื่อน

ก่อนจะเล่นขอบอกก่อนนะคับว่า มันเหมือนหนัง อย่าหาว่าผมโกหกเลยนะ คือผมมีเพื่นผญอยู่คนนึงเเบบว่า เพื่นรักรู้ทุกอย่างของกันเเละกัน รู้ว่าชอบไรไม่ชอบอะไร เราทําไรด้วยกันทุกอย่าง เป็นเพื่อนกันตั้งเเต่ ป1จนตอนนี้ นางเรียนปี3ผมเป็นนักเรียนนายสิบ ชีวิตอยู่ด้วยกันเเทบตลอด ผมเลิกงานไปรับนางดลับจากที่ฝึกงานงี้ ไปส่งบ้านงี้ ไม้สบายพาไปหมอนั่งรอ ทั้งวันก็เคย พาไปสมัคงานงี้ เหงาขับรถไปเลย สิ้นปี นางกลับต่างหวัดผมกลับด้วยไปบ้านนาง จนพ่อเเม่นางชอบผม เราเเทบอยู่ด้วยกันตลอด ตอนเช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน เห้อ ตอนเป้นนักเรียนนายสิบเขียนจดหมายหาผม ตอนจบติดยศ ก็มาถ่ายรูป มันเอารูปมันไส่กระเป๋าสตาง ผมเฝ้าดูมันมีเเฟนเเล้วเเฟนเล่า ผมมีหญิงมาจีบ ไม่ได้อวยตัวเองนะเยอะมาก เเต่ไม่เคยเปิดใจ ให้ใครเลยว่ะ จนมาเมื่อสองเดือนที่เเล้วผมสารภาพรัก มันโกรธมาก ด่าผมเเล้วบอกว่า ถ้าอยาดสบายใจ หรืออยุ่กันนานๆอย่าทํางี้อีก ไม่คุยกันมาจะสองเดือนเเล้วคับผมร้องไห้ตลอดควรทําไงดีคับ ผมไม่ใช่คนชอบเล่าไรให้ใครฟัง เเต่มันเเย่จิงๆใจผมมันเจ้บมากเจ็บมากๆ ผมไม่ได้เเต่งเรื่อง ไม่ได้โกหกไม่ได้ว่างมาพิมตอนทํางานหรอกคับ ขอบคุณคําเเนะนํานะคับ