ผมกับแฟนคบกันมา3เดือน ครับก่อนคบกันพอจะรู้ว่า เธอโลกส่วนตัวสูงและอาจยังไม่พร้อมเปิดใจให้ใคร และวันที่เธอคนนี้รู้ว่าผมชอบเขา จึงตัดสินใจคุยศึกษากัน และบอกกับผมว่าในเมื่อมีคนเข้ามาแล้วก็ลองเปิดใจดู
ช่วงระยะการคบเดือนแรก (ยังไม่ได้เป็นแฟนกัน) คือแบบ...ไปเที่ยว ดูหนัง กินๆๆ โดยที่เธอเป็นฝ่ายออกปากชวนแทบทุกวัน และหากนัดกันแล้วเกิดเหตุ/ธุระไปไม่ได้ เธอมักจะนอยๆมีครั้งนึงออกอาการแรงมาก คือจะบอกว่าเรามีเวลาให้กันมากเลยครับ ทำทุกอย่างเหมือนแฟนกัน
จนช่วงเดือนที่2 ที่ได้คบกันจึง ตัดสินใจเป็นแฟนกัน ด้วยความที่พ่อแม่ของเธอไม่อยากให้กลับดึกมากๆ ก็เลยลดการพบเจอกันนิดหน่อย
แต่ผมก็ไม่มีปัญหาครับผมเข้าใจเธอในจุดนี้ จากนั้นก็ชวนกินข้าวบ้างไรบ้าง แต่ไม่บ่อย ช่วงหลังๆผมเริ่มเป็นฝ่ายคอยถามแล้วว่า "วันนี้ไปไหนมั้ย" เพียงแค่อยากรู้ว่าเธอว่างหรือสะดวกไหม
ช่วงนี้แหละครับเริ่มเป็นปัญหา เธอเริ่มโลกส่วนตัวสูงแล้ว คือเริ่มขี้เกียจไปไหนมาไหน บวกกับงานเริ่มเยอะ และเธอเองก็ลำบากใจที่จะต้องปฏิเสธคำชวน(อันนี้ผมไม่รู้จะกระทั่งมีการทะเลาะเล็กน้อย) ผมจึงเริ่มเรียกร้อง ขอให้มีเวลาให้บ้างเหมือนเมื่อก่อน เธอก็รับปากนะครับ ว่าจะพยามปรับตัว
ช่วงเดือนที่3 เธอเริ่มอาการหนักมากขึ้น เธอแทบไม่ไปไหนกับผมเลย จะชวนไปไหนก็ไม่อยากไปขี้เกียจ เลิกงานช้าก็ไม่อยากไป(แต่เมื่อก่อนเลิกงานช้าแค่ไหนก็รอกันได้)
พอได้อยู่ด้วยกันแล้วรู้สึกห่างเหินมาก การ จูบ กอด จูงมือในช่วงนี้ มันทำให้รู้สึกแย่มาก เพราะมันรู้สึกได้ว่าไม่เหมือนเดิม จนผมทะเลาะกันเรื่องเดิม ผมพยามขอเวลาจากเธอให้ผมบ้าง(ช่วงหลังๆแทบไม่ได้ไปไหนเลยครับ) จนเธอยอมพูดตามตรงว่า "เธอรู้สึกเฉยๆกับผมแล้ว"
จากนั้นผมเองก็พยามหาทางออกที่เราทั้งคู่จะได้ไปกันต่อ ยื้อเวลามาอีกสักพัก แต่มันก็สายเสียแล้ว สายมานานแล้ว เธอตัดสินใจเลิกครับ(ผมให้เธอเป็นคนตัดสินใจครับ)
ผมทำใจไว้แล้วว่าต้องจบแบบนี้แต่พอถึงเวลานั้นผมทำใจไม่ได้เลย แม้ว่าจะเป็นการคบช่วงเวลาสั้นๆแต่ผมไม่ได้อยากเสียเธอไป
เรายังสามารถปรับจูนกันได้หากว่าเธอไม่หมดความรู้สึกกับผมไป ผมยังอยากได้โอกาสนั้นอีก
เพื่อนๆบางคนบอกผมว่าดีแล้วที่คบกันได้แปปเดียว ถ้าคบกันนานจะเจ็บกว่านี้
ผมยังไม่อยากยอมแพ้ เราใช้เวลาน้อยเกินไป ผมอยากผ่านจุดนั้นไปจนเรามีความเข้าใจกัน ผมเลิกกับเธอมา3วันแล้วเหมือนผ่านมานานมาก แต่3วันนี้ผมก็คุยกับเธอทุกวันแบบเพื่อน ผมยังไม่ได้เซ้าซี้ไม่ตื้อขอคืนดีแต่ผมเองก็ยังไม่อยากตัดใจจากเธอ
ปล.ผมกับเธอเป็นเพื่อนร่วมงานกันครับ เธอยังคุยกับผมหลังจากเลิกกันแล้วอาจเป็นเพราะเธออาจกลัวมองหน้ากับผมไม่ติด
แต่ตอนเลิกกันผมก็บอกกับเธอไว้ว่าเธออย่าเพิ่งปิดใจจากผมนะ ผมยังอยากจะขอโอกาสนั้นอยู่ เธอก็ไม่มีปัญหาครับ
เพียงแค่อยากให้เวลาสักพักให้เราทั้งคู่ดูใจตัวเอง ให้เวลามันตัดสินและพาเราไปในจุดๆใดก็ตาม และผมก็ยังรอวันที่จะได้กลับมารักและเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้ง
ผมจึงอยากรู้ว่าผมยังมีโอกาสนั้นอยู่ไหมครับ
หากท่านใดมีประสบการณ์หรือสามารถแนะนำได้ผมรบกวนด้วยครับ
คนที่หมดรักแล้วเลิกกันไป สามารถกลับมารักกันอีกครั้งได้มั้ยครับ
ช่วงระยะการคบเดือนแรก (ยังไม่ได้เป็นแฟนกัน) คือแบบ...ไปเที่ยว ดูหนัง กินๆๆ โดยที่เธอเป็นฝ่ายออกปากชวนแทบทุกวัน และหากนัดกันแล้วเกิดเหตุ/ธุระไปไม่ได้ เธอมักจะนอยๆมีครั้งนึงออกอาการแรงมาก คือจะบอกว่าเรามีเวลาให้กันมากเลยครับ ทำทุกอย่างเหมือนแฟนกัน
จนช่วงเดือนที่2 ที่ได้คบกันจึง ตัดสินใจเป็นแฟนกัน ด้วยความที่พ่อแม่ของเธอไม่อยากให้กลับดึกมากๆ ก็เลยลดการพบเจอกันนิดหน่อย
แต่ผมก็ไม่มีปัญหาครับผมเข้าใจเธอในจุดนี้ จากนั้นก็ชวนกินข้าวบ้างไรบ้าง แต่ไม่บ่อย ช่วงหลังๆผมเริ่มเป็นฝ่ายคอยถามแล้วว่า "วันนี้ไปไหนมั้ย" เพียงแค่อยากรู้ว่าเธอว่างหรือสะดวกไหม
ช่วงนี้แหละครับเริ่มเป็นปัญหา เธอเริ่มโลกส่วนตัวสูงแล้ว คือเริ่มขี้เกียจไปไหนมาไหน บวกกับงานเริ่มเยอะ และเธอเองก็ลำบากใจที่จะต้องปฏิเสธคำชวน(อันนี้ผมไม่รู้จะกระทั่งมีการทะเลาะเล็กน้อย) ผมจึงเริ่มเรียกร้อง ขอให้มีเวลาให้บ้างเหมือนเมื่อก่อน เธอก็รับปากนะครับ ว่าจะพยามปรับตัว
ช่วงเดือนที่3 เธอเริ่มอาการหนักมากขึ้น เธอแทบไม่ไปไหนกับผมเลย จะชวนไปไหนก็ไม่อยากไปขี้เกียจ เลิกงานช้าก็ไม่อยากไป(แต่เมื่อก่อนเลิกงานช้าแค่ไหนก็รอกันได้)
พอได้อยู่ด้วยกันแล้วรู้สึกห่างเหินมาก การ จูบ กอด จูงมือในช่วงนี้ มันทำให้รู้สึกแย่มาก เพราะมันรู้สึกได้ว่าไม่เหมือนเดิม จนผมทะเลาะกันเรื่องเดิม ผมพยามขอเวลาจากเธอให้ผมบ้าง(ช่วงหลังๆแทบไม่ได้ไปไหนเลยครับ) จนเธอยอมพูดตามตรงว่า "เธอรู้สึกเฉยๆกับผมแล้ว"
จากนั้นผมเองก็พยามหาทางออกที่เราทั้งคู่จะได้ไปกันต่อ ยื้อเวลามาอีกสักพัก แต่มันก็สายเสียแล้ว สายมานานแล้ว เธอตัดสินใจเลิกครับ(ผมให้เธอเป็นคนตัดสินใจครับ)
ผมทำใจไว้แล้วว่าต้องจบแบบนี้แต่พอถึงเวลานั้นผมทำใจไม่ได้เลย แม้ว่าจะเป็นการคบช่วงเวลาสั้นๆแต่ผมไม่ได้อยากเสียเธอไป
เรายังสามารถปรับจูนกันได้หากว่าเธอไม่หมดความรู้สึกกับผมไป ผมยังอยากได้โอกาสนั้นอีก
เพื่อนๆบางคนบอกผมว่าดีแล้วที่คบกันได้แปปเดียว ถ้าคบกันนานจะเจ็บกว่านี้
ผมยังไม่อยากยอมแพ้ เราใช้เวลาน้อยเกินไป ผมอยากผ่านจุดนั้นไปจนเรามีความเข้าใจกัน ผมเลิกกับเธอมา3วันแล้วเหมือนผ่านมานานมาก แต่3วันนี้ผมก็คุยกับเธอทุกวันแบบเพื่อน ผมยังไม่ได้เซ้าซี้ไม่ตื้อขอคืนดีแต่ผมเองก็ยังไม่อยากตัดใจจากเธอ
ปล.ผมกับเธอเป็นเพื่อนร่วมงานกันครับ เธอยังคุยกับผมหลังจากเลิกกันแล้วอาจเป็นเพราะเธออาจกลัวมองหน้ากับผมไม่ติด
แต่ตอนเลิกกันผมก็บอกกับเธอไว้ว่าเธออย่าเพิ่งปิดใจจากผมนะ ผมยังอยากจะขอโอกาสนั้นอยู่ เธอก็ไม่มีปัญหาครับ
เพียงแค่อยากให้เวลาสักพักให้เราทั้งคู่ดูใจตัวเอง ให้เวลามันตัดสินและพาเราไปในจุดๆใดก็ตาม และผมก็ยังรอวันที่จะได้กลับมารักและเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้ง
ผมจึงอยากรู้ว่าผมยังมีโอกาสนั้นอยู่ไหมครับ
หากท่านใดมีประสบการณ์หรือสามารถแนะนำได้ผมรบกวนด้วยครับ