แม่เราบ่นเก่งมากกกกกก บ่นทุกวี่ทุกวัน เราก็เข้าใจว่าเครียด เพราะ พี่เราเป็นหนี้ แล้วไม่ยอมไปทำงาน อันนี้ยอมรับได้
แต่การที่เราไม่ได้ทำอะไรผิด อยู่ของเราดีๆ อยู่ๆแม่ก็เข้ามาหาเรื่องบ่นๆๆๆๆๆ ว่าเราอย่างนู้นอย่างนี้ คือแบบเหมือนหาที่ระบายไม่ได้เลยมาหาเราไรงี้
แต่ละคำที่ออกมามีแต่คำหยาบ “ไอhere” “ไอห่ า” กับอื่นๆ ที่เป็นคำด่าแรงๆ บางประโยคที่แม่พูดออกมาแล้วมันไม่ใช่เรื่องจริงหรือมันแย้งกับเรา พอเราจะ
โต้กลับ(ก็เถียงนั่นแหละ) ก็โดนด่ากลับประมาณแบบ “gu เป็นแม่นะ อย่าเถียงgu นี่มันร้าย เล วจริงๆ”
”ถ้าทำตัวแบบนี้ออกจากบ้านgu ไปเลย ไปตา ยๆไป”
ประโยคพวกนี้มันควรใช้กับลูกหรอ
ตอนนี้เรากะจะไปทำงานร้านพ่อเพื่อน แม่เราก็มาบ่นกะเราว่า “งานการไม่ไปทำ guมีลูกประสาอะไร เอาแต่อยู่ดีกินดี”
คือ เราต้องรอเพื่อนไปคุยกับพ่อมันก่อนไง แม่ก็เอาแต่เร่งๆๆอยู่นั่นแหละ
แล้วตอนนี้เรา เป็นอีสุกอีใส(ตุ่มขึ้นตามตัว แต่ยังไม่ถึงหน้า เลยดูเหมือนไม่เป็นอะไร เพราะมันอยู่ใต้เสื้อ) ตัวร้อน ปวดหัว ไม่สบายอยู่
แม่ก็เข้ามาหาเรื่องบ่นอีกตามเคย พอบอกแม่ว่าเป็นอีสุกอีใส ไม่สบายอยู่
แม่ก็เงียบไปแปปนึง หลังจากนั้นก็บ่นต่อ เหมือนเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาอ่ะ
พอบ่นเสร็จก็ออกจากห้องไป ไม่สนเราเลยว่าเราจะเป็นโรค หรือไม่สบายอะไรมั้ย
เราเครียดมาก ทำได้แต่นั่งฟังคำบ่นเงียบไป
เราควรทำยังไงกับแม่ดี หรือต้องทำใจอยู่แบบเงียบสงบไป
แม่บ่นทุกวัน จนปวดหัว
แต่การที่เราไม่ได้ทำอะไรผิด อยู่ของเราดีๆ อยู่ๆแม่ก็เข้ามาหาเรื่องบ่นๆๆๆๆๆ ว่าเราอย่างนู้นอย่างนี้ คือแบบเหมือนหาที่ระบายไม่ได้เลยมาหาเราไรงี้
แต่ละคำที่ออกมามีแต่คำหยาบ “ไอhere” “ไอห่ า” กับอื่นๆ ที่เป็นคำด่าแรงๆ บางประโยคที่แม่พูดออกมาแล้วมันไม่ใช่เรื่องจริงหรือมันแย้งกับเรา พอเราจะ
โต้กลับ(ก็เถียงนั่นแหละ) ก็โดนด่ากลับประมาณแบบ “gu เป็นแม่นะ อย่าเถียงgu นี่มันร้าย เล วจริงๆ”
”ถ้าทำตัวแบบนี้ออกจากบ้านgu ไปเลย ไปตา ยๆไป”
ประโยคพวกนี้มันควรใช้กับลูกหรอ
ตอนนี้เรากะจะไปทำงานร้านพ่อเพื่อน แม่เราก็มาบ่นกะเราว่า “งานการไม่ไปทำ guมีลูกประสาอะไร เอาแต่อยู่ดีกินดี”
คือ เราต้องรอเพื่อนไปคุยกับพ่อมันก่อนไง แม่ก็เอาแต่เร่งๆๆอยู่นั่นแหละ
แล้วตอนนี้เรา เป็นอีสุกอีใส(ตุ่มขึ้นตามตัว แต่ยังไม่ถึงหน้า เลยดูเหมือนไม่เป็นอะไร เพราะมันอยู่ใต้เสื้อ) ตัวร้อน ปวดหัว ไม่สบายอยู่
แม่ก็เข้ามาหาเรื่องบ่นอีกตามเคย พอบอกแม่ว่าเป็นอีสุกอีใส ไม่สบายอยู่
แม่ก็เงียบไปแปปนึง หลังจากนั้นก็บ่นต่อ เหมือนเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาอ่ะ
พอบ่นเสร็จก็ออกจากห้องไป ไม่สนเราเลยว่าเราจะเป็นโรค หรือไม่สบายอะไรมั้ย
เราเครียดมาก ทำได้แต่นั่งฟังคำบ่นเงียบไป
เราควรทำยังไงกับแม่ดี หรือต้องทำใจอยู่แบบเงียบสงบไป