คือเรื่องมีอยู่ว่าเราพึ่งจบมาใหม่ๆเลยค่ะ. แล้วเราก็หางานทำ. ได้ที่แรกคือดีใจมากๆ. เป็นงานในสำนักงานตำแหน่งแอดมิน เราโอเคกับที่นี้มาก พี่ๆใจดี งานน้อยไปหน่อย แต่พี่บอกว่างานมาเป็นช่วงๆเราก็โอเค. แต่เงินเดือนน้อยค่ะ ทดลองงาน10500
ทำงาน6วัน เราก็อะทำไปก่อน ก็มีบ่นบ้างเรื่องวันหยุดแต่รวมๆแล้วแฮปปี้ดีค่ะ แต่ที่บ้านก็อยากให้หาที่ใหม่ แล้วบังเอิญพี่ชายไปเจออีกที่ตำแหน่งธุรการบช.
(เราจบศศค่ะ ตอนนั้นคะแนนถึงและไม่รู้ว่าอยากเรียนอะไรเลยเรียน)
ที่บ้านก็ให้ลองไปสมัคร เราก็ไปปรากฏได้ค่ะ ตอนนั้นเราไม่ดีใจเลยค่ะรู้สึกกลัวที่ใหม่ว่าจะไม่ดีเท่าที่เก่า. กังวลมากเลยตอนนั้น. แต่ก็ปรึกษาครอบครัวค่ะ เขาก็อยากให้เราไป เราเลยตัดสินใจไปแบบรู้สึกไม่เต็มใจเท่าไร.
ปรากฎพอไปวันแรก เรารู้สึกอึดอัดมากค่ะ เราพยายามปลอบใจตัวเองว่าอาจจะเป็นเพราะยังใหม่เราเลยรู้สึกแบบนี้จนทำงานไปเกือบอาทิตย์ เราพึ่งมาสังเกตตัวเองว่าเราเอาแต่จองเวลาบนหน้าจอคอมทุกครั้งที่หงอยหน้าหรือว่าง. รอเวลาให้ถึงเวลาเลิกงาน. ตื่นเช้าเริ่มไม่อยากไปทำงาน. จนพอครบอาทิตย์ คือจิงๆเราเคยพูดกะที่บ้านค่ะว่าเราไม่โอเค ที่บ้านก็แบบบ่นๆเราว่าแบบงั้นก็ออกมาอยู่ว่างๆไปสิ (ประมาณประชดอะคะ) เราก็รู้สึกแย่ค่ะ จนถึงวันอาทิตย์ พอเราคิดว่าวันจันต้องกลับไปอยู่ในสภาพนั้นใหม่ เราก็เผลอแสดงสีหน้ากับครอบครัวค่ะ. จนกลายเป็นทะเลาะกะที่บ้านใหญ่โต (ซึ่งอันนี้ยอมรับค่ะว่าเราผิดเอง ที่บ้านเค้าไม่ชอบให้เราาชักสีหน้าค่ะ)คือจำได้ว่าเราระเบิดความรู้สึกกะที่บ้านค่ะ. ทะเราะร้องไห้ใหญ้เลยค่ะ บอกให้ที่บ้านฟังถึงความรู้สึกที่เกิดขึ้น ที้บ้านก็เข้าใจค่ะ บอกว่าถ้าไม่ไหวจะออกก็โอเค เราเลยรู้สึกเบาลงมามากเลย
พอเริ่มอาทิตย์ที่สอง เราพยายามปรับตัวมากขึ้นค่ะ พยายามเล่นกะพี่ๆเค้า ความรู้สึกเราเหมือนจะดีขึ้นค่ะ แต่พอวันอังคารก็เริ่มเป็นอีก รู้สึกเบื่อ อคติกะงาน ไม่อยากทำ อึดอัดจนเราอยากลองเปลียนไปทำสายบริการดูบ้าง ซึ่งเราก็เจอที่นึงค่ะ อ่านในพันทิปแล้วเราอยากลองทำมากๆเลย แล้วก็บอกตัวเองด้วยว่าถ้าได้ทำถึงจะไม่โอเคก็จะอยู่เพราะเราเลือกเอง เราก็บอกกะที่บ้านค่ะ แล้วก็ไปสมัครไว้ ซึ่งที่ๆเราอยากทำคือต้องลงชื่อไว้ค่ะถ้าขาดคนเขาจะโทรตาม. เราก็เข้าใจว่าคงยังไม่ใช่เร็วๆนี้แน่ๆ ก็เลยพยายามทำที่เดิมไปก่อน. โดยมีกำลังใจจากการที่คิดว่าเดียวก็ได้งานใหม่ จนจะครบสองอาทิตย์ ้เรากำลังกลับบ้านกับพ่อค่ะ เราก็พูดเล่นๆขึ้นมาว่าเนี้ยถ้าเดือนหน้าหนูออกจากงานนะ หนูจะทำอย่างนูนอย่างนี้ พ่อเราก็เลยบอกว่า ที่ใหม่ก็ยังไม่เรียกเลย แล้วจะออกจากงาน อยากเป็นเหมือนญาติคนนนั้นหรอ(เรามีญาติคนนึงค่ะที่ทำที่ไหนก็อยู่ได้ไม่นานจนตอนนี้ก็ไม่มีอาชีพเป็นหลักเป็นแหล่ง ซึ่งเราก็ยอมรับนะคะว่าเรากลัวจะเป็นแบบเขา) เริ่มที่ใหม่แล้วไงสตาร์เยอะจิงแต่ก็ไม่โต เราหงิดเลยค่ะ. รู้สึกแย่หน่อยๆพอกลับถึงบ้านเลยคุยกะแม่เรื่องนี้ แม่ก็้เลยพูดค่ะ ก็ทนทำไปก่อนสิ ถ้าไปสายบริการมันไม่โตนะ. อยู่ที่นี้เรียนรู้งานแล้วค่อยหางานใหม่ก็ไม่สายถ้าไปสายบริการจะกลับมางานออฟฟิตไม่ได้แล้วนะไม่โตหางานยากอีก. แล้วก็บ่นว่าแล้วแทนที่จะทำงานให้สบายใจ เอาแต่คิดอยุ่นั้นอะ เราก็เลยตอบกลับไปค่ะก็เราทำที่นี้เราไม่สบายใจนิ แล้วเดินออกมาค่ะ.
คืออยากรู้อะค่ะว่ามีความคิดเห็นยังไงค่ะ
พี่ชายกะเพื่อนก็บอกให้ทำตามใจตัวเอง ลองผิดลองถูกเอง
เราสับสนค่ะ (เราเป็นพวกขาดความมั่นใจตัวเองอย่างมากตั้งแต่เด็กเลยจะฟังที่บ้านสะเยอะ จนโดยพี่ชายด่าบ่อยๆ)
ทำงานสายบริการ. กับ ทำงานในออฟฟิต ขอคำปรึกษาค่ะ
ทำงาน6วัน เราก็อะทำไปก่อน ก็มีบ่นบ้างเรื่องวันหยุดแต่รวมๆแล้วแฮปปี้ดีค่ะ แต่ที่บ้านก็อยากให้หาที่ใหม่ แล้วบังเอิญพี่ชายไปเจออีกที่ตำแหน่งธุรการบช.
(เราจบศศค่ะ ตอนนั้นคะแนนถึงและไม่รู้ว่าอยากเรียนอะไรเลยเรียน)
ที่บ้านก็ให้ลองไปสมัคร เราก็ไปปรากฏได้ค่ะ ตอนนั้นเราไม่ดีใจเลยค่ะรู้สึกกลัวที่ใหม่ว่าจะไม่ดีเท่าที่เก่า. กังวลมากเลยตอนนั้น. แต่ก็ปรึกษาครอบครัวค่ะ เขาก็อยากให้เราไป เราเลยตัดสินใจไปแบบรู้สึกไม่เต็มใจเท่าไร.
ปรากฎพอไปวันแรก เรารู้สึกอึดอัดมากค่ะ เราพยายามปลอบใจตัวเองว่าอาจจะเป็นเพราะยังใหม่เราเลยรู้สึกแบบนี้จนทำงานไปเกือบอาทิตย์ เราพึ่งมาสังเกตตัวเองว่าเราเอาแต่จองเวลาบนหน้าจอคอมทุกครั้งที่หงอยหน้าหรือว่าง. รอเวลาให้ถึงเวลาเลิกงาน. ตื่นเช้าเริ่มไม่อยากไปทำงาน. จนพอครบอาทิตย์ คือจิงๆเราเคยพูดกะที่บ้านค่ะว่าเราไม่โอเค ที่บ้านก็แบบบ่นๆเราว่าแบบงั้นก็ออกมาอยู่ว่างๆไปสิ (ประมาณประชดอะคะ) เราก็รู้สึกแย่ค่ะ จนถึงวันอาทิตย์ พอเราคิดว่าวันจันต้องกลับไปอยู่ในสภาพนั้นใหม่ เราก็เผลอแสดงสีหน้ากับครอบครัวค่ะ. จนกลายเป็นทะเลาะกะที่บ้านใหญ่โต (ซึ่งอันนี้ยอมรับค่ะว่าเราผิดเอง ที่บ้านเค้าไม่ชอบให้เราาชักสีหน้าค่ะ)คือจำได้ว่าเราระเบิดความรู้สึกกะที่บ้านค่ะ. ทะเราะร้องไห้ใหญ้เลยค่ะ บอกให้ที่บ้านฟังถึงความรู้สึกที่เกิดขึ้น ที้บ้านก็เข้าใจค่ะ บอกว่าถ้าไม่ไหวจะออกก็โอเค เราเลยรู้สึกเบาลงมามากเลย
พอเริ่มอาทิตย์ที่สอง เราพยายามปรับตัวมากขึ้นค่ะ พยายามเล่นกะพี่ๆเค้า ความรู้สึกเราเหมือนจะดีขึ้นค่ะ แต่พอวันอังคารก็เริ่มเป็นอีก รู้สึกเบื่อ อคติกะงาน ไม่อยากทำ อึดอัดจนเราอยากลองเปลียนไปทำสายบริการดูบ้าง ซึ่งเราก็เจอที่นึงค่ะ อ่านในพันทิปแล้วเราอยากลองทำมากๆเลย แล้วก็บอกตัวเองด้วยว่าถ้าได้ทำถึงจะไม่โอเคก็จะอยู่เพราะเราเลือกเอง เราก็บอกกะที่บ้านค่ะ แล้วก็ไปสมัครไว้ ซึ่งที่ๆเราอยากทำคือต้องลงชื่อไว้ค่ะถ้าขาดคนเขาจะโทรตาม. เราก็เข้าใจว่าคงยังไม่ใช่เร็วๆนี้แน่ๆ ก็เลยพยายามทำที่เดิมไปก่อน. โดยมีกำลังใจจากการที่คิดว่าเดียวก็ได้งานใหม่ จนจะครบสองอาทิตย์ ้เรากำลังกลับบ้านกับพ่อค่ะ เราก็พูดเล่นๆขึ้นมาว่าเนี้ยถ้าเดือนหน้าหนูออกจากงานนะ หนูจะทำอย่างนูนอย่างนี้ พ่อเราก็เลยบอกว่า ที่ใหม่ก็ยังไม่เรียกเลย แล้วจะออกจากงาน อยากเป็นเหมือนญาติคนนนั้นหรอ(เรามีญาติคนนึงค่ะที่ทำที่ไหนก็อยู่ได้ไม่นานจนตอนนี้ก็ไม่มีอาชีพเป็นหลักเป็นแหล่ง ซึ่งเราก็ยอมรับนะคะว่าเรากลัวจะเป็นแบบเขา) เริ่มที่ใหม่แล้วไงสตาร์เยอะจิงแต่ก็ไม่โต เราหงิดเลยค่ะ. รู้สึกแย่หน่อยๆพอกลับถึงบ้านเลยคุยกะแม่เรื่องนี้ แม่ก็้เลยพูดค่ะ ก็ทนทำไปก่อนสิ ถ้าไปสายบริการมันไม่โตนะ. อยู่ที่นี้เรียนรู้งานแล้วค่อยหางานใหม่ก็ไม่สายถ้าไปสายบริการจะกลับมางานออฟฟิตไม่ได้แล้วนะไม่โตหางานยากอีก. แล้วก็บ่นว่าแล้วแทนที่จะทำงานให้สบายใจ เอาแต่คิดอยุ่นั้นอะ เราก็เลยตอบกลับไปค่ะก็เราทำที่นี้เราไม่สบายใจนิ แล้วเดินออกมาค่ะ.
คืออยากรู้อะค่ะว่ามีความคิดเห็นยังไงค่ะ
พี่ชายกะเพื่อนก็บอกให้ทำตามใจตัวเอง ลองผิดลองถูกเอง
เราสับสนค่ะ (เราเป็นพวกขาดความมั่นใจตัวเองอย่างมากตั้งแต่เด็กเลยจะฟังที่บ้านสะเยอะ จนโดยพี่ชายด่าบ่อยๆ)