เรากับสามี แต่งงานมีลูกด้วยกัน ตอนนี้น้องอายุ 7เดือน เราเป็นเด็กตจว. ทั้งคู่ เราเจอกันที่กทม. เราเรียน เค้าทำงาน
เราได้มารู้จักเค้า ผ่านเพื่อนของเรา จนได้มีน้อง แล้วเราก็ยังเรียนไม่จบ แล้วแต่งงานกัน
เขาทำงานประจำ อยู่มาสักพัก จึงขอที่ทำงานย้ายกลับไปทำงานที่บ้าน จนได้ย้าย เราจึงย้ายไปอยู่บ้านเค้า
ช่วยกันหาเงิน ขายของตลาดนัด จนคลอดลูก เลยได้เลี้ยงลูกเอง ไม่มีพี่เลี้ยง ไม่ได้ทำงาน ส่วนพ่อแม่เค้าก็ทำงาน จะช่วยเราเลี้ยงหลาน
ก็ต่อเมื่อเค้าเลิกงานช่วงเย็น เราอยู่กันมาแบบนี้เรื่อยๆ
จนวันนึง..เราเริ่มทะเลาะกัน เค้าติดเหล้า ติดเพื่อน มีสังคมมากมาย เราและลูกเค่าไม่เคยสนใจ เลิกงานมาเล่นกับลูกไม่ถึง10นาที
เวลาส่วนใหญ่ของเค้าก็มีแต่งานและเพื่อน เราบอกเราว่าเค้าไม่เคยฟัง เอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ เป็นมาแบบนี้ตลอด
แล้วเหตุการณ์ทีไม่คาดฝัน เราทะเลาะกัน เค้าไม่กลับบ้าน ไปกินเหล้าเข้าผับ เหมือนที่ผ่านๆมา แต่ครั้งนี้ เรากับลูก นอนรออยู่บ้าน
จนถึงเวลาผับปิด เราสะดุ้งตื่นมา โทรหาเค้าไม่รับ เราเลยเช็ค ใน App find iphone เห็นจุดที่เค้าอยู่ ไม่ใช่ทางกลับบ้าน
เราเอ๊ะใจว่าเค้าไปไหน เลยฝากลูกไว้กับแม่เค้า แล้วรีบขับรถออกไป
สุดท้ายสิ่งที่เราเจอคือเค้าพาผญ. ที่เจอกันในผับไปเปิดโรงแรม เราเห็นแบบนั้นเลยเข้าไปถามว่าผญ. คนนี้คือใคร
เค้าไม่ตอบ สุดท้ายเราได้ลงไม้ลงมือกับผญ. คนนั้น เค้าปกป้องผญ. คนนั้นแล้วกลับมาทำร้ายเรา ทะเลาะกันพักใหญ่
ผญ. รีบโทรให้เพื่อนมารับ แล้วเราขอให้เค้ากับไปเคลียกันที่บ้าน แต่พอถึงบ้าน เราตีกันหนักกว่าเดิม บอกตรงๆว่าเราสู้แรงเค้าไม่ได้
ณ จุดนั้นถ้าพ่อเค้าไม่มาห้ามเราคงตายตรงนั้น
เราเลยโทรบอกทางบ้านว่าอยู่ไม่ไหว อยากกลับบ้าน ให้มารับ เราเลยพาลูกกลับมาอยู่บ้าน
เหตุผลที่เค้าทำแบบนี้ เค้าบอกว่าเราไม่ทำงาน เลี้ยงลูกอยู่บ้านเฉยๆ ไม่ช่วยเค้าหาเงิน
(ขอบอกไว้เลยนะคะว่าเลี้ยงลูกเหนื่อยกว่าทำงานเยอะ พักไม่ตรงเวลา บางวันลูกงอแงข้าวไม่ได้กิน)
เราเสียใจมาก เราเรียนไม่จบ ไม่ได้ทำงาน เค้าคงคิดว่าชีวิตเราสบายเกินไป
จนวันนี้ เค้าไม่เคยติดต่อมา ไม่เคยถามหาลูก ไม่เคยสำนึกในสิ่งที่เค้าทำ ชีวิตเค้าก็ยังเที่ยว ตืดเพื่อน ใช้ชีวิตปกติ
ต่างจากความรู้สึกเรามาก ที่ยังรัก ยังคิดถึงเค้าอยู่ตลอดเวลา
แต่มันก็คงจะเสียใจได้ไม่นานหรอกมั้ง เพราะชีวิตต้องเดินหน้าต่อ เราคิดเสมอว่าต้องสู้เพื่อลูก ลูกเท่านั้นที่จะเยียวยาได้
ต่อจากนี้ไป เราก็ขอให้เค้ามีตวามสุขกับสิ่งที่เค้าเลือก
เป็น single mom ไม่ตั้งตัว
เราได้มารู้จักเค้า ผ่านเพื่อนของเรา จนได้มีน้อง แล้วเราก็ยังเรียนไม่จบ แล้วแต่งงานกัน
เขาทำงานประจำ อยู่มาสักพัก จึงขอที่ทำงานย้ายกลับไปทำงานที่บ้าน จนได้ย้าย เราจึงย้ายไปอยู่บ้านเค้า
ช่วยกันหาเงิน ขายของตลาดนัด จนคลอดลูก เลยได้เลี้ยงลูกเอง ไม่มีพี่เลี้ยง ไม่ได้ทำงาน ส่วนพ่อแม่เค้าก็ทำงาน จะช่วยเราเลี้ยงหลาน
ก็ต่อเมื่อเค้าเลิกงานช่วงเย็น เราอยู่กันมาแบบนี้เรื่อยๆ
จนวันนึง..เราเริ่มทะเลาะกัน เค้าติดเหล้า ติดเพื่อน มีสังคมมากมาย เราและลูกเค่าไม่เคยสนใจ เลิกงานมาเล่นกับลูกไม่ถึง10นาที
เวลาส่วนใหญ่ของเค้าก็มีแต่งานและเพื่อน เราบอกเราว่าเค้าไม่เคยฟัง เอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ เป็นมาแบบนี้ตลอด
แล้วเหตุการณ์ทีไม่คาดฝัน เราทะเลาะกัน เค้าไม่กลับบ้าน ไปกินเหล้าเข้าผับ เหมือนที่ผ่านๆมา แต่ครั้งนี้ เรากับลูก นอนรออยู่บ้าน
จนถึงเวลาผับปิด เราสะดุ้งตื่นมา โทรหาเค้าไม่รับ เราเลยเช็ค ใน App find iphone เห็นจุดที่เค้าอยู่ ไม่ใช่ทางกลับบ้าน
เราเอ๊ะใจว่าเค้าไปไหน เลยฝากลูกไว้กับแม่เค้า แล้วรีบขับรถออกไป
สุดท้ายสิ่งที่เราเจอคือเค้าพาผญ. ที่เจอกันในผับไปเปิดโรงแรม เราเห็นแบบนั้นเลยเข้าไปถามว่าผญ. คนนี้คือใคร
เค้าไม่ตอบ สุดท้ายเราได้ลงไม้ลงมือกับผญ. คนนั้น เค้าปกป้องผญ. คนนั้นแล้วกลับมาทำร้ายเรา ทะเลาะกันพักใหญ่
ผญ. รีบโทรให้เพื่อนมารับ แล้วเราขอให้เค้ากับไปเคลียกันที่บ้าน แต่พอถึงบ้าน เราตีกันหนักกว่าเดิม บอกตรงๆว่าเราสู้แรงเค้าไม่ได้
ณ จุดนั้นถ้าพ่อเค้าไม่มาห้ามเราคงตายตรงนั้น
เราเลยโทรบอกทางบ้านว่าอยู่ไม่ไหว อยากกลับบ้าน ให้มารับ เราเลยพาลูกกลับมาอยู่บ้าน
เหตุผลที่เค้าทำแบบนี้ เค้าบอกว่าเราไม่ทำงาน เลี้ยงลูกอยู่บ้านเฉยๆ ไม่ช่วยเค้าหาเงิน
(ขอบอกไว้เลยนะคะว่าเลี้ยงลูกเหนื่อยกว่าทำงานเยอะ พักไม่ตรงเวลา บางวันลูกงอแงข้าวไม่ได้กิน)
เราเสียใจมาก เราเรียนไม่จบ ไม่ได้ทำงาน เค้าคงคิดว่าชีวิตเราสบายเกินไป
จนวันนี้ เค้าไม่เคยติดต่อมา ไม่เคยถามหาลูก ไม่เคยสำนึกในสิ่งที่เค้าทำ ชีวิตเค้าก็ยังเที่ยว ตืดเพื่อน ใช้ชีวิตปกติ
ต่างจากความรู้สึกเรามาก ที่ยังรัก ยังคิดถึงเค้าอยู่ตลอดเวลา
แต่มันก็คงจะเสียใจได้ไม่นานหรอกมั้ง เพราะชีวิตต้องเดินหน้าต่อ เราคิดเสมอว่าต้องสู้เพื่อลูก ลูกเท่านั้นที่จะเยียวยาได้
ต่อจากนี้ไป เราก็ขอให้เค้ามีตวามสุขกับสิ่งที่เค้าเลือก