แนะนำ คำอ่าน-เขียน toshare

ขมุกขมัว
 [ขะหฺมุกขะหฺมัว] ว. มืด ๆ มัว ๆ, โพล้เพล้, จวนคํ่า
มักอ่าน ขะหฺมุกขะมัว

ขะมักเขม้น
 [ขะมักขะเม่น] ก. ตั้งใจทำอย่างรีบเร่งเพื่อให้แล้วเสร็จไป, ก้มหน้าก้มตาทำ
มักอ่าน ขะหมักขะเม่น

พลี ๑
 [พะลี] น. การบวงสรวง, เครื่องบวงสรวง, ส่วย, การบูชา 
พลีกรรม
 [พะลีกำ] น. การบูชา, พิธีบูชา.
พลี ๒
 [พฺลี] ก. เสียสละ เช่น พลีชีพเพื่อชาติ
พลี ๓
 [พะลี] ว. มีกำลัง. (ป.).

ปริ- ๑
 [ปะริ-] เป็นอุปสรรคในภาษาบาลีและสันสกฤต, ใช้นำหน้าศัพท์อื่นแปลว่า รอบ เช่น ปริมณฑล.
ปริ ๒
 [ปฺริ] ก. แย้ม, ผลิ, แตกแต่น้อย.
หริ
(๑)  [หะริ] น. ชื่อพระนารายณ์. (ป., ส.).
(๒)  [หะริ] ว. สีขมิ้น, สีเหลืองอมแดง, สีเขียว. (ป., ส.).

ปรีติ
 [ปฺรี-] น. ปีติ, ความปลาบปลื้มใจ, ความอิ่มใจ. (ส.; ป. ปีติ).
มักเขียน ปิติ (สระ อิ )

แหน ๑
 [แหนฺ] ก. ใช้เข้าคู่กับคำอื่น ในคำว่า หวงแหน แห่แหน เฝ้าแหน.
[หอ+แอ+นอ]
แหน ๔
 [แหฺน] น. ชื่อไม้นํ้าหลายชนิดในวงศ์ Lemnaceae ใบกลมเล็ก ๆ ลอยอยู่ตามนํ้านิ่ง เช่น แหนแดง 
[หนอ+แอ] หนองแหน

ตลบตะแลง
ว. พลิกแพลงด้วยเล่ห์เหลี่ยมให้หลงเชื่อ, ปลิ้นปล้อน.

สับปลับ
ว. กลับกลอกเชื่อไม่ได้

กเฬวราก
 [กะ -เล-วะ -ราก] หมายถึง คนไร้ประโยชน์ คนที่ชั่วและเลวจนคนทั่วไปรู้สึกรังเกียจและขยะแขยงเหมือนที่ขยะแขยงซากศพ
มักเขียน กะเลวกะลาด

จัน
น. ชื่อไม้ต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ในวงศ์ Ebenaceae ผลสุกสีเหลือง หอม กินได้
ชนิดลูกกลมแป้นกลางบุ๋ม ไม่มีเมล็ด เรียก ลูกจันอิน, ชนิดลูกกลมรี มีเมล็ด เรียก ลูกจันโอ.
จันทน์
น. ชื่อพรรณไม้บางชนิดที่มีเนื้อไม้ ดอก หรือผลหอม ใช้ทำยาและปรุงเครื่องหอม. (ป., ส.).
จันทนา  จันทน์กะพ้อ  จันทน์ขาว  จันทน์ชะมด  จันทน์ผา  จันทน์หอม  จันทน์เทศ  จันทน์แดง
จันท์
 (แบบ) น. จันทร์, ดวงเดือน. (ป.; ส. จนฺทฺร).
จันทร-, จันทร์
 (๑)  [จันทฺระ-] ในกลอนบางทีอ่านเป็น [จันทอน, จัน] น. ดวงเดือน

เสวก [-วก] เสวกามาตย์ [-วะกามาด]
 น. ข้าราชการในราชสำนัก

ปราชัย
  [ปะรา-] พ่ายแพ้. (ป., ส.).

ชัย, ชัย-
 [ไช, ไชยะ-] น. การชนะ, ความชนะ. (ป., ส.).
ไชย, ไชย-
 [ไช, ไชยะ-] ว. ดีกว่า, เจริญกว่า. (ป. เชยฺย, ส. เชฺยย)

เลิกรา
ก. ค่อย ๆ เลิกไป เช่น ร้านแถวนี้ขายไม่ดี จึงเลิกรากันไปเรื่อย ๆ 
รา ๓
(๑) ก. ค่อย ๆ เลิกไป เช่น รากันไป
(๒) ก. น้อยลง, อ่อนลง, เช่น ไฟราดับไปเอง.
(๓)  (กลอน) ว. คำชวนอีกฝ่ายหนึ่งให้กระทำตาม เช่น ไปเถิดรา.
ลา ๒
น. เรียกการจบหรือสิ้นสุดลงระยะหนึ่ง ๆ ของพิธีบางอย่าง ว่า ลาหนึ่ง ๆ
ลา ๓
(๑) ก. จากไปโดยแสดงให้ทราบด้วยกิริยาท่าทาง คำพูด หรือด้วยหนังสือ
(๒) ก. ขออนุญาตหยุดงานชั่วคราว เช่น ลากิจ ลาป่วย ลาพักผ่อน ลาไปศึกษาต่อ
(๓) ก. ขอคืนของที่บูชาหรือบนไว้ เช่น ลาข้าวพระภูมิ ลาของที่บนไว้.

ล่ำลา
ก. อำลา, ลา, ร่ำลา ก็ว่า.

ราน
(๑) ก. ตัดหรือฟันกิ่งไม้ออก ในคำว่า รานกิ่ง.
(๒) ว. มีรอยปริตื้น ๆ ทั่วไปบนพื้นผิวของสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เช่น หม้อราน ผนังราน กระเบื้องราน, แตกลายงา ก็ว่า.
ราญ, ราญรอน
ก. รบ
ลาน ๑
(๑) น. บริเวณที่ว่าง, สนาม, เช่น ลานจอดรถ, ที่สำหรับนวดข้าว
(๒) น. ในทางกีฬาหมายถึง สนามที่เล่นกีฬา, คู่กับ ลู่.
ลาน ๒
(๑) น. ชื่อไม้ต้นหลายชนิดในสกุล Corypha วงศ์ Palmae คล้ายต้นตาล ออกดอกออกผลครั้งเดียวแล้วตาย
ใบใช้จารหนังสือ ทำหมวก เป็นต้น เช่น ชนิด C. umbraculifera L. ปลูกตามวัด,
ชนิด C. lecomtei Becc. ex Lecomte, ขึ้นในป่าดิบ.
(๒) ว. สีเหลืองนวลอย่างใบลาน เรียกว่า สีลาน.
ลาน ๓
น. เหล็กแบนที่ม้วนไว้แล้วคลายตัวออก เกิดกำลังดันให้ตัวจักรหมุน เช่น ลานตะเกียง ลานนาฬิกา,
เรียกตะเกียงตั้งชนิดไขลานให้ใบพัดหมุนเป่าลมไล่ควัน และช่วยให้ไฟสว่างนวล ว่า ตะเกียงลาน.
ลาน ๔
(๑) ก. อาการที่ตาลายเพราะมีมากเหลือที่จะดูเหลือที่จะคิด เรียกว่า ลานตา.
(๒) ว. ตั้งสติไม่อยู่เพราะกลัว, มักใช้ควบกับคำ กลัว เป็น กลัวลาน 

ภุช ๑, ภุช-
(๑)  [พุด, พุชะ-] น. แขน (ป., ส.).
(๒) น. งวงช้าง. (ป., ส.).
ภุชคะ, ภุชงค์, ภุชงคมะ
 [พุชะคะ, พุชง, พุชงคะมะ] น. งู, นาค. (ป., ส.).

ขอบคุณครับ