เรื่องมันเริ่มขึ้นตอนงานสีกีฬาของโรงเรียน ถึงจะเป็นระยะไม่กี่เดือน แต่มันทำให้เราจำจนขึ้นใจ เหลือเวลาอีก 2สัปดาห์ ก่อนถึงวันจริง
จำได้เลยว่าวันั้น เป็น วันพุธ ที่28 สิงหาคม พ.ศ2562 เราสัญญากับเพื่อนถ้าชนะบอลเล่ ได้อันดับสองจะถ้าไปกินหมูกะทะกัน เดี๋ยวเราเลี้ยง
ได้ที่สองจริงๆ เย็นวันนั้นเงินเราหาย 1300บาท เพราะซ้อมหลีดให้น้องๆ แต่เราไม่ได้เป็นคนซ้อมให้หลอกนะเพราะอยู่รอเพื่อนที่จะไปกินหมูกัน
เราเสียใจอยู่ไม่น้อยโดนยายด่าอีก สัปดาห์สุดท้ายที่ต้องเก็บรายระเอียด วันอังคาร ที่3 กันยายน พ.ศ 2562 เงินดันหายอีก400บาท โมโหไหม
โมโหมาก แต่ทำไรไม่ได้ไงเพราะใครๆก็มีเงิน จนถึงตอนนี้เราก็ยังไม่รู้ว่าใครเอา แต่เงินเราหายจริงๆ รวมๆแล้วเป็น1700 แล้ว
แต่วันพุธ ที่4 กันยายน พ.ศ2562 เงินน้อง ม.3 หายอีก 200บาท เค้าขอค้นกระเป๋าทุกคน เอ้อ.. เราก็ให้ค้นเพราะเราบริสุทธิ์ใจ ก็ให้ค้น
น้องเค้าเลยพาดพิงถึงเราว่าเราเอา เพราะเรามีเงินในกระเป๋า 350บาท แต่เค้าไม่ได้เอาออกไปตอนนั้น เค้าก็บอกเพื่อนในห้องเราว่าเงินหาย200บาท
ที่เราเล่าไปนั้นไม่ได้อยากมีปัญหากับใคร แต่ถ้าเรื่องมาหาเรา เราเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน เพราะเราไม่ได้เอาไป ถ้าเราเอาไปจริงเราคงไม่ให้ค้นกระเป๋าหลอกนะ แล้วก็คงไม่เอาเงิน300บาท ไว้ในกระเป๋าหลอก เราคงเอาเงิน300บาท ไปซ่อมแล้วคงไม่เอาไว้ให้เค้าเห็นหลอกนะ คงเหลือเอาไว้50บาทอ่ะ แต่นี้ยังเอาไว้350บาท เพื่อนทำ ป้ายสี ทำงานต่างๆเกี่ยวกับกีฬาสี เราทำไม่เป็นหลอกแต่ก็ด้วยเพื่อได้ออกไปซื้อของให้กันแค่นั้นเอง ในความเพื่อนหิวเราก็ออกไปซื้อของกินมาให้กิน แต่เราต้องจมเงินซื้อให้เพื่อน แต่เราคิดแค่ว่าซื้อให้กันกิน50-60บาท คงไม่ตาย ทั้งๆเงินเราเองก็หาย ที่พูดมานั้นเราไม่ได้ลำเริ่ดบุญคุณนะ แล้ว ม.3 โพสต์พาดพิงเราอีก พอถึงวันจริง วันศุกร์ ที่6 กันยายน พ.ศ2562 เราคุยกับเพื่อนอีกคนไว้อยู่แล้วว่าวันจริงอาจไม่ได้มานะ เพราะเราสั่งสบู่ที่
สารคาม เราไปเอาเอง พอถึงจริงเราไม่ได้ไปจริงๆ เพราะเราไป สาคาม ที่เราเล่ามาทั้งหมดนั้น เราแค่เหนื่อยและเหลือใจมากกว่า เงินเราหายไม่พอ ก็ซื้อกับข้าวกับน้ำให้กันกินก็เพราะว่าเห็นเป็นเพื่อนกัน แค่นั้นเอง ยังถูกว่าขโมยอีก ก็ไม่รู้ที่เราทำมาทั้งหมดนั้น เห็นเราเป็นแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไร ทั้งๆเราเองก็ไม่ได้ทำ แล้วที่เงินเราหาย 1300กับ400บาทล่ะ ใครเอาไป ใครผิดชอบ แค่200บาทจะไปพออะไรทุกคนเห็นว่าเรามีมากกว่านั้นอยู่แล้วอ่ะ แต่เราเองก็พยายามแล้ว พยายามอีก อดทนแล้วอดทนอีก จนไม่รู้ว่าจะอดทนและพยายามไปเพื่ออะไร เหนื่อยมากอยู่แต่ก็ทำไรไม่ได้ เหนื่อยจริงๆ น.สธิติยา เชยชัยภูมิ
เป็นปีที่ทำดีกับใครไม่ขึ้นจริง..
จำได้เลยว่าวันั้น เป็น วันพุธ ที่28 สิงหาคม พ.ศ2562 เราสัญญากับเพื่อนถ้าชนะบอลเล่ ได้อันดับสองจะถ้าไปกินหมูกะทะกัน เดี๋ยวเราเลี้ยง
ได้ที่สองจริงๆ เย็นวันนั้นเงินเราหาย 1300บาท เพราะซ้อมหลีดให้น้องๆ แต่เราไม่ได้เป็นคนซ้อมให้หลอกนะเพราะอยู่รอเพื่อนที่จะไปกินหมูกัน
เราเสียใจอยู่ไม่น้อยโดนยายด่าอีก สัปดาห์สุดท้ายที่ต้องเก็บรายระเอียด วันอังคาร ที่3 กันยายน พ.ศ 2562 เงินดันหายอีก400บาท โมโหไหม
โมโหมาก แต่ทำไรไม่ได้ไงเพราะใครๆก็มีเงิน จนถึงตอนนี้เราก็ยังไม่รู้ว่าใครเอา แต่เงินเราหายจริงๆ รวมๆแล้วเป็น1700 แล้ว
แต่วันพุธ ที่4 กันยายน พ.ศ2562 เงินน้อง ม.3 หายอีก 200บาท เค้าขอค้นกระเป๋าทุกคน เอ้อ.. เราก็ให้ค้นเพราะเราบริสุทธิ์ใจ ก็ให้ค้น
น้องเค้าเลยพาดพิงถึงเราว่าเราเอา เพราะเรามีเงินในกระเป๋า 350บาท แต่เค้าไม่ได้เอาออกไปตอนนั้น เค้าก็บอกเพื่อนในห้องเราว่าเงินหาย200บาท
ที่เราเล่าไปนั้นไม่ได้อยากมีปัญหากับใคร แต่ถ้าเรื่องมาหาเรา เราเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน เพราะเราไม่ได้เอาไป ถ้าเราเอาไปจริงเราคงไม่ให้ค้นกระเป๋าหลอกนะ แล้วก็คงไม่เอาเงิน300บาท ไว้ในกระเป๋าหลอก เราคงเอาเงิน300บาท ไปซ่อมแล้วคงไม่เอาไว้ให้เค้าเห็นหลอกนะ คงเหลือเอาไว้50บาทอ่ะ แต่นี้ยังเอาไว้350บาท เพื่อนทำ ป้ายสี ทำงานต่างๆเกี่ยวกับกีฬาสี เราทำไม่เป็นหลอกแต่ก็ด้วยเพื่อได้ออกไปซื้อของให้กันแค่นั้นเอง ในความเพื่อนหิวเราก็ออกไปซื้อของกินมาให้กิน แต่เราต้องจมเงินซื้อให้เพื่อน แต่เราคิดแค่ว่าซื้อให้กันกิน50-60บาท คงไม่ตาย ทั้งๆเงินเราเองก็หาย ที่พูดมานั้นเราไม่ได้ลำเริ่ดบุญคุณนะ แล้ว ม.3 โพสต์พาดพิงเราอีก พอถึงวันจริง วันศุกร์ ที่6 กันยายน พ.ศ2562 เราคุยกับเพื่อนอีกคนไว้อยู่แล้วว่าวันจริงอาจไม่ได้มานะ เพราะเราสั่งสบู่ที่
สารคาม เราไปเอาเอง พอถึงจริงเราไม่ได้ไปจริงๆ เพราะเราไป สาคาม ที่เราเล่ามาทั้งหมดนั้น เราแค่เหนื่อยและเหลือใจมากกว่า เงินเราหายไม่พอ ก็ซื้อกับข้าวกับน้ำให้กันกินก็เพราะว่าเห็นเป็นเพื่อนกัน แค่นั้นเอง ยังถูกว่าขโมยอีก ก็ไม่รู้ที่เราทำมาทั้งหมดนั้น เห็นเราเป็นแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไร ทั้งๆเราเองก็ไม่ได้ทำ แล้วที่เงินเราหาย 1300กับ400บาทล่ะ ใครเอาไป ใครผิดชอบ แค่200บาทจะไปพออะไรทุกคนเห็นว่าเรามีมากกว่านั้นอยู่แล้วอ่ะ แต่เราเองก็พยายามแล้ว พยายามอีก อดทนแล้วอดทนอีก จนไม่รู้ว่าจะอดทนและพยายามไปเพื่ออะไร เหนื่อยมากอยู่แต่ก็ทำไรไม่ได้ เหนื่อยจริงๆ น.สธิติยา เชยชัยภูมิ