พระอริยะเจ้าที่เป็นฆราวาส ขั้นพระโสดาบัน กับ การหลับนอนกับคู่ครอง

อยากทราบว่ามีหลักฐานแน่นอนมั๊ยว่า มีภิกษุสงฆ์หรือฆราวาสท่านใดมั๊ยที่มีแนวคิดว่าตายแล้วสูญ และถ้าตายแล้วสูญจริง ถ้าอย่างนั้น พระอริยะชั้นต้นๆ เช่น พระโสดาบัน พระสกิทาคามี พระอนาคามี ก็ไม่มีความหมายน่ะส

ไม่ว่าเป็นเพศบรรพชิตหรือฆราวาส ปกติมีวิธีสังเกตอย่างไรบ้างหรอครับ หรือนอกจากพระพุทธเจ้าที่รู้ หรือเป็นเรื่องการรู้เฉพาะตนเท่านั้นครับ โดยหลักแล้วพระอริยะจะมีศีล 5 บริบูรณ์ (ถ้าเป็นฆราวาส) และละสังโยช

ปุถุชนทั่วไป จิตมี 89 หรือ 121 ดวงครับ แล้วพระอริยะตั้งแต่โสดาบันขึ้นไปจะมีจิตกี่ดวงครับ วานผู้รู้ช่วยตอบทีนะครับ

ท่านยังไม่หมดกาม แบบ อรหันต์ แต่ก็ต้องคลุกคลี มีชิวิตใกล้เคียงชาวบ้าน แวดล้อมด้วย กิเลสและกาม และยังอาจมีคู่ครอง ท่านจะมองกาม หรือ เสพกาม แตกต่าง กับ ปุถุชน ทั่วๆไปอย่างไร ครับ

การเกิดเป็นทุกข์ การมีคู่ก็อาจเป็นเหตุแห่งทุกข์ก็ได้ แต่ท่านที่เข้าใจ ศึกษา เข้าถึงทางธรรม ทำไมยังเลือกที่จะมีคู่ครอง หรือตัดสินใจมีบุตรอยู่ครับ ผมอยากรู้แนวคิดเพื่อนๆพี่ๆ เป็นแนวทางครับ

อยากถามผู้ปฏิบัติธรรมแล้วก็ผู้ที่รู้ธรรมในพระไตรปิฎกว่าปกติคนที่เป็นพระอริยะโดยเฉพาะฆราวาสขั้นต้นเขาจะสนับสนุนคนที่บิดเบือนคำสอนพระพุทธเจ้าหรือรับรองคนบิดเบือนว่าสอนถูกไหมครับแบบยกย่องรับรองและบิดเบือ

สงสัยและอยากถามผู้รู้ในการปฏิบัติคือมีคำสอนบางสำนักเหมือนจะสอนว่าให้พิจารณากายอสุภะจนบรรลุถึงอนาคามีค่อยพิจารณาจิตมันทำแบบนั้นได้จริงเหรอครับเขาให้ทำพร้อมกันนี่ตามหลักคำสอนในศาสนาพุทธทั่วไปเขาให้พิจาร

น่าจะทำได้เพียงพระพุทธเจ้าเท่านั้นที่เรียกว่าการปรินิพพาน อริยะบุคคลตั้งแต่โสดาบันขึ้นไปน่าจะปลงได้แค่สังขารเท่านั้น แต่... อายุยังปลงไม่ได้ ต้องปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ  แบบนี้ถูกมั้ยครับ?

ฆราวาสจำเป็นต้องฝึกสมาธิให้ได้ระดับฌาณก่อนไหมครับ ถึงมีโอกาสจะบรรลุขั้นโสดาบันได้ เหมือนคุ้นๆ ว่าโสดาปัติผลจะเกิดตอนฌาณ รึป่าวคับ ขอบคุณครับ