ขอถามเกี่ยวกับจิตหน่อยนะครับ

ปุถุชนไม่สดับมีอัตตา ละอัตตาไม่ได้ เมื่อปุถุชนได้สดับดีแล้ว ละอัตตา เห็นอนัตตา ใช้อนัตตาพาไปนิพพาน เป็นพระอริยะ

แยกวิญญานออกมาเป็นผู้รู้ ผู้ถูกรู้ได้ จิตต้องมีสมาธิ เป็นการสมถะและวิปัสนาในความเป็น อากาสา วิญญานันจา อากิญจัญยา จึงมีทั้งผู้รู้ ผู้ถูกรู้ที่เป็น วิญญานเช่นกัน ผู้ถูกรู้เกิดดับ ผู้รู้ดับด้วย (เหตุ

ก็รู้ได้จากสติปัฎฐาน เมื่อมีอาการทางขันธ์5เกิดขึ้นมา จิตรู้อาการนี้ได้ผ่านวิญญานทางอายตน เป็นอาการใดอาการหนึ่งกับจิตแต่ละดวงที่เกิดเฉพาะอาการทางวิญญานนั้นๆ เข่น เมื่อจิต(2)รู้ว่ามีเสียง เพราะมีวิญญา

เพราะไม่เห็นอนัตตา ธรรมจึงเป็นเรื่องยาก อนัตตาไม่ได้หมายความว่าไม่มี อนัตตาคือความมีในความไม่มี ทุกสิ่งยังตั้งอยู่แต่เป็นสภาวะที่ไม่ใข่อย่างบัญญัติ เห็นอยู่ไม่ใช่เล็กน้อย แต่เป็นเห็นอยู่อย่างมาก อ

จิตอดีต จิตปัจจุบัน 2อย่างนี้ต่างกัน บอกได้ด้วยใจ เข้าถึงใจได้ รู้จิตใจตัวเองได้ ต้องมีจิตตั้งมั่น มี“จิตตั้งมั่นภายใน” จึงรู้ได้ทั้งภายใน ภายนอก ใจจึงรู้ได้ครอบ ได้คลุมจักรวาล

จิตที่มีกำลัง เรียกรูปาวจรกุศลจิตและอรูปาวจรกุศลจิต จิตประเภทนี้จะเป็นตัวรู้อารมณ์ เข้าไปในอารมณ์ เช่นเมื่อรู้ว่าหายใจ จิตประเภทนี้จะเข้าไปที่รูปหายใจ จิตจะเป็นผู้เห็นว่า หายใจในลักษณะอย่างไร หายใจ

บัญญัติของพระผู้มีพระภาคฯ นั้น บัญญัติ "สติ" เป็นองค์ธรรมฝ่ายดี เพราะต้องการให้คนทำสัมมาสติ สัมมาสติคือสติฝ่ายดี ที่มีแต่พระอริยะ ปุถุชนไม่มีสติฝ่ายดี มีแต่มิจฉาสติ พระพุทธเจ้าจึงสอนให้ ปฏิบ

เห็นจิตวิมุติอย่างเพลิดเพลินได้อย่างไร แยกให้เป็น จะเห็นการดำเนินไปของแต่ละขณะจิต เมื่อผู้รู้(เห็นทั้งอาการและตัวรู้) หรือตัวเรา(เห็นอาการทั้งกายใจปรมัตถ์ในความว่าง) ดับไปด้วย(อาการดับก่อน ตัวรู้ด

Q:จิตถูกปรุงแต่งจึงเป็นการเริ่มของทุกข์ แล้วเป็นสันตติสืบต่อไล่ไปตามสายปฏิจสมุปบาท ทำไมเราจึงรู้ได้ว่าการปรุงแต่งหรือทุกข์เกิดขึ้นแล้ว

เมื่อบุคคลผู้นั้น ยึดมั่นถือมั่นว่า เราเป็นในกาลนั้นอินทรีย์ ๕ คือ จักขุนทรีย์ โสตินทรีย์ ฆานินทรีย์ ชิวหินทรีย์ กายินทรีย์ย่อมหยั่ง ลง ดูกรภิกษุทั้งห