สวัสดีครับ สมาชิก พันทิป
วันนี้ มีประสบการณ์ ฉุกเฉิน ที่เกิดขึ้นกับสายการบินไทย เที่ยวบินที่ TG656 จาก สุวรรณภูมิ,ประเทศไทย ไปสนามบิน นานาชาติ อินชอน,เกาหลีใต้
เที่ยวบิน 23.30 - 06.55 (เร็วกว่าไทย 2 ชั่วโมง) แถวทีนั่งผม 48 เบาะ F เครื่องบิน โบอิ้ง 787--8 ออกเดินทางวันที่ 29 สิงหาคม 2562
เหตุการณ์เกิดขึ้นหลังจาก เครื่องบินขึ้นได้ 3 ชั่วโมงโดยประมาณ
ไฟในห้องโดยสายได้ดับลงตามปกติ คุณลุง และ คุณป้า คณะทัวร์ที่มาเที่ยวในไทย เพื่อกลับเกาหลี ก็ขยันกันเข้าห้องน้ำ ตามปกติ เนื่องจาก หน้าแถวที่นั่งผม เป็นห้องน้ำที่ให้บริการช่วงท้ายเครื่อง เดินชนกระแทกกันไป อาการหลับ ๆ ตื่น ๆ ในระหว่างกึ่งหลับ กึ่งตื่น นั้นเอง ก็ได้ยินเสียงประกาศ จากพี่ สจ๊วด ท่านหนึ่งและผมคิดว่าน่าจะเป็น Air Purser
Air purser : ขออภัยที่รบกวนผู้โดยสารในระหว่างพักผ่อน ท่านผู้โดยสารท่านใด ที่เป็น หมอ หรือ พยาบาล ตอนนี้ทางเราต้องการความช่วยเหลือ เนื่องจากมีผู้โดยสารหนึ่งท่านต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ (เท่าที่จำได้นะครับ แต่เค้าประกาศยาวอยู่เหมือนกัน)
ในใจตอนนั้น เอาแล้วไง ถ้าฉุกเฉินมาก ๆ จากการประเมินของ Air purser รับรองว่าลงจอดฉุกเฉินแน่นอน
ผมเองก็นอนไม่หลับแล้วครับ กวาดสายตา มองเห็น มีอยู่จุดหนึ่งเปิดไฟเฉพาะที่นั่ง อยู่ด้านหน้าผมประมาณ 10 เบาะได้ มะลุม มะตุ้ม กันอยู่ตรงนั้น เกือบ 20 นาทีได้ จนสุดท้าย เกิดการเคลื่อนไหว โดย แอร์ ได้นำผ้าห่มประมาณ 10 ผืนมาปูตรงหน้าที่นั่งแถว 48 IJK หลังจากนั้น ก็มีการหอบหิ้วปีก หญิงสูงอายุ ชาวเกาหลี 1 คน มานอนตรงพื้น หน้าทีนั่งแถวดังกล่าว ซึ่งทั้งแถว ก็หลับกันหมด แต่ต้องตื่นเพราะการช่วยเหลือกับผู้ป่วยบนเที่ยวบิน
หลักจากเคลื่อนย้ายคนป่วยมาแล้ว เสียงอื้ออึงก็ตามมา ไหนจะเกาหลีมุงอีก เพื่อนนอนอยู่ก็พลัดกันเดินมาดู แล้วก็คุยกัน กลายเป็นว่า โซนนั้นผู้โดยสารไม่ได้นอนกันเลยนะ ด้วยความกังวลหลายอย่าง ไหนจะคนป่วย, เครื่องต้องลงจอดฉุกเฉินไหม, จะเป็นอันตรายถึงชีวิตไหม สาระพัด
หลังจากผู้ป่วยนอนตรงนั้นได้สัก พนักงานบนเครื่อง ก็หอบหิ้ว อุปกรณ์ช่วยชีวิตเบื้องต้น ทั้ง เครื่องวัดความดัน,หูฟัง และ กระเป๋าถุงขนาดถือได้ด้วย 1 ฝ่ามือ พยายามประเมินอาการกันว่า เธอป่วยด้วยโรคอะไรกันแน่ จะได้จัดยาให้ถูก
ตอนแรก็กลัวจะเป็นอะไรมากไหมจนถึงชีวิต แต่หลังจากผ่านไป 1 ชั่วโมง คนก็มีอาการคล้ายคนเป็นโรค จุกเสียด ปวดท้อง ไหนจะอาเจียน ถ่ายเข้าห้องน้ำ 4 รอบได้ จนถึงเวลา แจกจ่ายอาหารเช้าสำหรับ ผู้โดยสาร ชา กาแฟ น้ำ ตามมา ผู้ป่วยก็ยังคงนอนอยู่ พอใกล้เครื่องจะลง ก็หอบหิ้วผู้ป่วยมานั่งเพื่อไม่ให้เกิดอันตรายอันเกิดมาจากการนำเครื่องลง เป็นอันปลอดภัย และ ให้ผู้ป่วยลงก่อน ตามมาตรฐานการช่วยเหลือ
สิ่งที่อยากจะชื่นชม คือ พน้กงานต้อนรับบนเครื่องบินที่เป็นคนเกาหลี ดูแลผู้ป่วย เฉพาะหน้าได้ดีมาก ทั้งหาน้ำ, ยา, ผ้าห่ม ร่วมไปถึงหญิงเกาหลีอีกท่านด้วย ที่ช่วยกันดูแล ค่อยวัดความดดัน วัดไข้ ดูแลอาการของผู้ป่วย ผยุงเข้าห้องน้ำ ผยุงนอน เรียกได้ว่า เหนื่อยกว่าปกติ ทั้งอดทน และ เอาใจใส่อย่างดีสุด ๆ รวมไปถึง ผู้โดยสาร แถวที่นั่ง 48 ที่ไม่ได้รับการพักผ่อนตั้งแต่ คุณป้าแก มานอนอยู่ตรงเท้า ตรงเท้าจริง ๆ นะ พวกคุณอดทนกันเก่งมาก ๆ
ดีที่เที่ยวบินนั้นไม่ได้เกิดเหตุการณ์ถึงกับชีวิต ก่อนจะทำการบิน ผู้โดยสารเองต้องดูแลตัวเองด้วยนะ
ส่วนผู้โดยที่ได้รับผลกระทบอย่างผมเข้าใจได้ เป็นห่วงมากกว่าว่าถ้า อาการหนักขึ้น แล้ว กัปตัน ตัดสินใจนำเครื่องลง ฉุกเฉินตรงไหนก็ตาม ไฟล์นั้นจะดีเลย์ไปอีก อย่างน้อย 4 ชั่วโมงแน่ ๆ
เป็นประสบการณ์อีกครั้งที่ได้เจอ และ ไม่ค่อยอยากเจอเท่าไหร่หล่ะ
TG656 กรุงเทพ - อินชอน กับ การบริการฉุกเฉินให้กับผู้ป่วยชาวเกาหลี
วันนี้ มีประสบการณ์ ฉุกเฉิน ที่เกิดขึ้นกับสายการบินไทย เที่ยวบินที่ TG656 จาก สุวรรณภูมิ,ประเทศไทย ไปสนามบิน นานาชาติ อินชอน,เกาหลีใต้
เที่ยวบิน 23.30 - 06.55 (เร็วกว่าไทย 2 ชั่วโมง) แถวทีนั่งผม 48 เบาะ F เครื่องบิน โบอิ้ง 787--8 ออกเดินทางวันที่ 29 สิงหาคม 2562
เหตุการณ์เกิดขึ้นหลังจาก เครื่องบินขึ้นได้ 3 ชั่วโมงโดยประมาณ
ไฟในห้องโดยสายได้ดับลงตามปกติ คุณลุง และ คุณป้า คณะทัวร์ที่มาเที่ยวในไทย เพื่อกลับเกาหลี ก็ขยันกันเข้าห้องน้ำ ตามปกติ เนื่องจาก หน้าแถวที่นั่งผม เป็นห้องน้ำที่ให้บริการช่วงท้ายเครื่อง เดินชนกระแทกกันไป อาการหลับ ๆ ตื่น ๆ ในระหว่างกึ่งหลับ กึ่งตื่น นั้นเอง ก็ได้ยินเสียงประกาศ จากพี่ สจ๊วด ท่านหนึ่งและผมคิดว่าน่าจะเป็น Air Purser
Air purser : ขออภัยที่รบกวนผู้โดยสารในระหว่างพักผ่อน ท่านผู้โดยสารท่านใด ที่เป็น หมอ หรือ พยาบาล ตอนนี้ทางเราต้องการความช่วยเหลือ เนื่องจากมีผู้โดยสารหนึ่งท่านต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ (เท่าที่จำได้นะครับ แต่เค้าประกาศยาวอยู่เหมือนกัน)
ในใจตอนนั้น เอาแล้วไง ถ้าฉุกเฉินมาก ๆ จากการประเมินของ Air purser รับรองว่าลงจอดฉุกเฉินแน่นอน
ผมเองก็นอนไม่หลับแล้วครับ กวาดสายตา มองเห็น มีอยู่จุดหนึ่งเปิดไฟเฉพาะที่นั่ง อยู่ด้านหน้าผมประมาณ 10 เบาะได้ มะลุม มะตุ้ม กันอยู่ตรงนั้น เกือบ 20 นาทีได้ จนสุดท้าย เกิดการเคลื่อนไหว โดย แอร์ ได้นำผ้าห่มประมาณ 10 ผืนมาปูตรงหน้าที่นั่งแถว 48 IJK หลังจากนั้น ก็มีการหอบหิ้วปีก หญิงสูงอายุ ชาวเกาหลี 1 คน มานอนตรงพื้น หน้าทีนั่งแถวดังกล่าว ซึ่งทั้งแถว ก็หลับกันหมด แต่ต้องตื่นเพราะการช่วยเหลือกับผู้ป่วยบนเที่ยวบิน
หลักจากเคลื่อนย้ายคนป่วยมาแล้ว เสียงอื้ออึงก็ตามมา ไหนจะเกาหลีมุงอีก เพื่อนนอนอยู่ก็พลัดกันเดินมาดู แล้วก็คุยกัน กลายเป็นว่า โซนนั้นผู้โดยสารไม่ได้นอนกันเลยนะ ด้วยความกังวลหลายอย่าง ไหนจะคนป่วย, เครื่องต้องลงจอดฉุกเฉินไหม, จะเป็นอันตรายถึงชีวิตไหม สาระพัด
หลังจากผู้ป่วยนอนตรงนั้นได้สัก พนักงานบนเครื่อง ก็หอบหิ้ว อุปกรณ์ช่วยชีวิตเบื้องต้น ทั้ง เครื่องวัดความดัน,หูฟัง และ กระเป๋าถุงขนาดถือได้ด้วย 1 ฝ่ามือ พยายามประเมินอาการกันว่า เธอป่วยด้วยโรคอะไรกันแน่ จะได้จัดยาให้ถูก
ตอนแรก็กลัวจะเป็นอะไรมากไหมจนถึงชีวิต แต่หลังจากผ่านไป 1 ชั่วโมง คนก็มีอาการคล้ายคนเป็นโรค จุกเสียด ปวดท้อง ไหนจะอาเจียน ถ่ายเข้าห้องน้ำ 4 รอบได้ จนถึงเวลา แจกจ่ายอาหารเช้าสำหรับ ผู้โดยสาร ชา กาแฟ น้ำ ตามมา ผู้ป่วยก็ยังคงนอนอยู่ พอใกล้เครื่องจะลง ก็หอบหิ้วผู้ป่วยมานั่งเพื่อไม่ให้เกิดอันตรายอันเกิดมาจากการนำเครื่องลง เป็นอันปลอดภัย และ ให้ผู้ป่วยลงก่อน ตามมาตรฐานการช่วยเหลือ
สิ่งที่อยากจะชื่นชม คือ พน้กงานต้อนรับบนเครื่องบินที่เป็นคนเกาหลี ดูแลผู้ป่วย เฉพาะหน้าได้ดีมาก ทั้งหาน้ำ, ยา, ผ้าห่ม ร่วมไปถึงหญิงเกาหลีอีกท่านด้วย ที่ช่วยกันดูแล ค่อยวัดความดดัน วัดไข้ ดูแลอาการของผู้ป่วย ผยุงเข้าห้องน้ำ ผยุงนอน เรียกได้ว่า เหนื่อยกว่าปกติ ทั้งอดทน และ เอาใจใส่อย่างดีสุด ๆ รวมไปถึง ผู้โดยสาร แถวที่นั่ง 48 ที่ไม่ได้รับการพักผ่อนตั้งแต่ คุณป้าแก มานอนอยู่ตรงเท้า ตรงเท้าจริง ๆ นะ พวกคุณอดทนกันเก่งมาก ๆ
ดีที่เที่ยวบินนั้นไม่ได้เกิดเหตุการณ์ถึงกับชีวิต ก่อนจะทำการบิน ผู้โดยสารเองต้องดูแลตัวเองด้วยนะ
ส่วนผู้โดยที่ได้รับผลกระทบอย่างผมเข้าใจได้ เป็นห่วงมากกว่าว่าถ้า อาการหนักขึ้น แล้ว กัปตัน ตัดสินใจนำเครื่องลง ฉุกเฉินตรงไหนก็ตาม ไฟล์นั้นจะดีเลย์ไปอีก อย่างน้อย 4 ชั่วโมงแน่ ๆ
เป็นประสบการณ์อีกครั้งที่ได้เจอ และ ไม่ค่อยอยากเจอเท่าไหร่หล่ะ