เรากับแฟนคบกันได้2-3ปีแล้ว ตอนนี้เรามีลูกด้วยกัน 1คน จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ คือเรากับเขาเจอกันผ่านโซเชียล นัดเจอกันปกติ คุยกันได้สักพักไม่นานเราก็ท้อง(ดูง่ายมากเลยใช่ไหมคะ55555) เราอยู่กับเขาตั้งแต่เราท้องได้4-5เดือน ตอนแรกเขาจะให้เราเอาออกเพราะเขาบอกว่าไม่พร้อม แต่เรากลัวไม่กล้า ก็อุ้มท้องจนครบ9เดือน ตั้งแต่เราท้องเรารักเขามากค่ะ รักเขามากจริงๆ แต่กลับกันเขาไม่เคยเป็นห่วงเราเลย คนเราอยู่ด้วยกันมันรู้ค่ะ การกระทำเขามันชัดเจน เขาไม่เคยคิดจะวาดฝันอนาคตเลย ไม่เคยวางแผนว่าพอมีลูกเราควรจะต้องใช้ชีวิตยัง ควรจะเริ่มสร้างตรงไหน เขาก็โตพอสมควรแล้วนะคะ 27-28 แต่คือเขาคิดอะไรไม่เป็นเลยค่ะ จนกระทั่งวันนึงเขาทำให้เราเสียความรู้สึกมากๆ เราทะเลาะกันหนักมาก ซึ่งเราไม่เคยทะเลาะกันขนาดนี้ (ขึ้นกู) วันนั้นเป็นครั้งแรกที่เราตัดสินใจว่าจะไม่ทน คือจะไปเลย ดูหอไว้เลยด้วย คิดวางแผนในวันนั้นเลยว่าจะเลี้ยงลูกคนเดียวยังไงให้ไหว เรานั่งทำงานไปร้องไห้ไป (เราทำงานที่เดียวกันนะคะ) พอตกเย็น เขามาง้อเรา มาคุยดีด้วย แต่ใจเราคือตอนนั้นไปหมดแล้วค่ะ. มันสะสมนานจริงๆ คนมันจะหมดใจนี่รั้งยังไงก็ไม่อยู่จริงๆ เรายังกลัวตัวเองในวันนั้นเลยค่ะ เราพูดทุกสิ่งอย่างที่อัดอั้นในใจเรามาโดยตลอดให้เขาฟัง พูดไปร้องไห้ไป เขาก็บอกขอโทษ หลังจากนั้นเราก็ไม่เคยร้องไห้ให้เขาอีกเลย ไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่ชอบเวลามาแตะเนื้อต้องตัวด้วย จนวันนึงเราเหนื่อยกับความรู้สึกแบบนี้ เราอึดอัดค่ะ แต่เราก็สงสารลูก เป็นห่วงอนาคตเขามากๆ พักหลังมานี้แฟนเราก็เหมือนจะรู้ตัวว่าเราเปลี่ยนไปแล้ว เริ่มมาทำดีด้วย คอยตามใจ ดูแล ทำให้เรารู้สึกผิดเองจนไม่กล้าบอกเลิกเขาเลย เราควรจะทนฝื้นคบทั้งอย่างนี้ หรือเลิกดีคะ ถ้าเลิกควรจะพูดคุยกับเขาว่ายังไง เราอยากจบกันด้วยดีค่ะ
ขอบคุณค่ะ
ปรึกษาหน่อยค่ะ อยากเลิกกับแฟนคนที่เรามีลูกด้วย
ขอบคุณค่ะ