เราเรียนอยู่คณะแพทย์แห่งหนึ่ง ปัญหามีอยู่ว่า แม่ของเราเคี่ยวเข็ญเรามาก เราไปเรียนสายแค่5-10นาที ต้องมีการไลน์เช็คทุกวัน ซึ่งเราไม่เข้าใจมาก พอวันไหนไปสายแค่ประมาณ5-10นาที กลับมาก็จะโดนด่า เราจะยกตัวอย่างบทสนทนา เช่น
แม่:ทำไมไปสาย คนอื่นเค้าทำกันรึไง
เรา:เยอะแยะ
แม่:ไปเอาอย่างมันสิ!
ไม่อยากยกเยอะกว่านี้ เพราะมันค่อนข้างรุนแรง ในคหสต.ของเรา คือ เรารู้สึกว่าที่บ้านเคี่ยวเข็ญเกินไป ไม่มีความพอดีในการเลี้ยงเรากับน้อง กับน้องเราคือตามใจมาก ส่วนเราเป็นเหมือนมันสมองของบ้าน ซึ่งจะถูกด่าตลอดถ้าทำอะไรออกนอกลู่นอกทางแม้แต่นิด เรารู้สึกไม่มีอิสระเลย เราไม่ได้อยู่หอด้วย ทำให้ต้องกลับบ้านตลอด ซึ่งถ้าหากอยู่ในช่วงเคร่งเครียดก็จะโดนด่าเป็นประจำ เรารู้สึกว่า ถ้าปีสองปีสามยังทะเลาะกับที่บ้านตลอดคงไม่ดีต่อสุขภาพจิตแน่ๆ เพราะเรียนเครียดมาก เราคิดว่าเราเพิ่งปีหนึ่ง ไม่ต้องซีเรียสขนาดนั้นก็ได้มั้ย ถ้าขึ้นปีสองปีสามไปแล้วมันหนักกว่าเยอะ คือขึ้นคลินิกไม่เท่าไหร่ คงห่างบ้านมากขึ้น เพราะต้องไปนอนหอรพ. เราควรจะทำยังไงดี คือเราอยากทำตัวชิวๆ ไม่เครียดบ้าง เพราะมอปลายก็เครียดมากแล้ว เราไม่อยากเป็นซึมเศร้าอ่ะ เราไม่ชอบคนพูดไม่ดีด้วย แต่แม่เราพูดไม่ดีกับที่บ้านมากๆ เรายังติดการตะคอกพูดมาด้วยเลย
(ปล.แม่ของเราเป็นอาจารย์พยาบาล ซึ่งเป็นพยาบาลเก่า กับคนไข้ใจดีมาก แต่กับลูกคือเหมือนสลับร่าง)
ทำไมต้องด่าลูกเพราะไปเรียนสาย?
แม่:ทำไมไปสาย คนอื่นเค้าทำกันรึไง
เรา:เยอะแยะ
แม่:ไปเอาอย่างมันสิ!
ไม่อยากยกเยอะกว่านี้ เพราะมันค่อนข้างรุนแรง ในคหสต.ของเรา คือ เรารู้สึกว่าที่บ้านเคี่ยวเข็ญเกินไป ไม่มีความพอดีในการเลี้ยงเรากับน้อง กับน้องเราคือตามใจมาก ส่วนเราเป็นเหมือนมันสมองของบ้าน ซึ่งจะถูกด่าตลอดถ้าทำอะไรออกนอกลู่นอกทางแม้แต่นิด เรารู้สึกไม่มีอิสระเลย เราไม่ได้อยู่หอด้วย ทำให้ต้องกลับบ้านตลอด ซึ่งถ้าหากอยู่ในช่วงเคร่งเครียดก็จะโดนด่าเป็นประจำ เรารู้สึกว่า ถ้าปีสองปีสามยังทะเลาะกับที่บ้านตลอดคงไม่ดีต่อสุขภาพจิตแน่ๆ เพราะเรียนเครียดมาก เราคิดว่าเราเพิ่งปีหนึ่ง ไม่ต้องซีเรียสขนาดนั้นก็ได้มั้ย ถ้าขึ้นปีสองปีสามไปแล้วมันหนักกว่าเยอะ คือขึ้นคลินิกไม่เท่าไหร่ คงห่างบ้านมากขึ้น เพราะต้องไปนอนหอรพ. เราควรจะทำยังไงดี คือเราอยากทำตัวชิวๆ ไม่เครียดบ้าง เพราะมอปลายก็เครียดมากแล้ว เราไม่อยากเป็นซึมเศร้าอ่ะ เราไม่ชอบคนพูดไม่ดีด้วย แต่แม่เราพูดไม่ดีกับที่บ้านมากๆ เรายังติดการตะคอกพูดมาด้วยเลย
(ปล.แม่ของเราเป็นอาจารย์พยาบาล ซึ่งเป็นพยาบาลเก่า กับคนไข้ใจดีมาก แต่กับลูกคือเหมือนสลับร่าง)