สวัสดีค่ะเรา ชอบคนๆนึงมาเกลือบ4ปีแล้วค่ะแต่ก็ไม่เคยคิดจะคบกันเพราะเราไม่คิดอยากมีแฟนอยู่แล้วค่ะคิดว่าแค่ชอบเค้าไปเรื่อยๆจนจบม.6 แค่นี้ก็พอแล้ว เราชอบเพื่อนห้องเดียวกันอยู่มาตั้งแต่ม.1 แล้วถูกแยกห้องกันตอนม. 2 ตอนแรกก็ทำใจได้ค่ะว่าจะไม่ชอบเขา แต่พอม.4 แล้วมาอยู่สายเดียวกันได้อยู่ห้องเดียวกันความรู้สึกมันก็กลับมาทั้งๆที่รู้ว่าเขาก็เคยปฏิเสธเราไปแล้วตอนม.1ว่าเขาไม่ได้ชอบเราแต่ว่าเราก็ปรับตัวให้เขามาตลอดเรายอมลดน้ำหนัก 9 โลเพื่อเขาเรา พัฒนาตัวเองจากได้เกรด 2.8 ตลอดทั้งเทอมมาเป็นเกรด 3 อัพ เราพัฒนาตัวเองอยากขึ้นชื่อได้ว่าเป็นผู้หญิงที่เพอร์เฟคสำหรับเขาแล้วเราก็พยายามทำตัวเหมือนคนที่เขาชอบค่ะ แต่สุดท้าย เราก็ได้รู้ความจริงว่า คนที่เขาชอบเขาก็ยังแอบมอง อยู่ตลอดเวลา มันรู้สึกเจ็บค่ะ เวลาเราพยายามถามเรื่องที่มีความรู้กับเขาเขาพยายามตอบแชทเราเหมือนไม่อยากตอบเหมือนคนไม่อยากคุยคนนึง แต่เราก็ไม่ยอมท้อค่ะเราสู้ต่อไปเราพยายามใกล้ชิดเขาเวลาเล่นอะไรก็จะเข้าไปใกล้ๆเขาพยายามทำให้เขาหัวเราะพยายามให้เขายิ้มเพื่อที่เขาจะได้รู้สึกว่าอยู่กับเราแล้วมีความสุข บางครั้งก็อยากให้เป็นแฟนกันค่ะ แต่พอกลับมาคิดอีกทีก็ไม่ เรามีเป้าหมายค่ะ เราเป็นคนที่เราชอบมาชอบเราเพราะเราจะมีความสุขมากๆค่ะ ที่ผ่านมาก็ขอบคุณเขา ที่ทำให้เราปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน แต่พอเริ่มโตมา เราก็ยิ่งอยากให้เขา มาเป็นแฟนกับเราแต่เราก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ จนกระทั่งวันที่เราเสียใจที่สุดก็มาถึง เราเล่นเกมกับเพื่อนเกือบครึ่งห้องเลยค่ะ เราได้นั่งข้างเขา เราได้คุยกับเขาบ่อยมากเยอะมากได้หัวเราะด้วยกันจนเราคิดว่าเราจะบอกชอบเขา แต่.... พอถึงตาเราวางไพ่ เราได้เหลือบไปเห็นเขา กำลังมองคนที่เขาอย่างชอบอย่างมีความสุข อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหลออกมา อยู่ดีๆความรู้สึกสติแตกอยู่ดีๆมันก็ออกมาเราได้รีบทิ้งไพ่แล้ววิ่งออกมาเพื่อนบางคนตกใจถามว่าเป็นอะไร แล้วก็จะบอกว่า ไม่เป็นอะไรเพื่อนบางคนก็รู้ว่าเรา เจ็บ เพราะคนที่เราชอบไปมองอีกคนทั้งที่เราดึงความสนใจไว้อย่างเต็มที่แล้ว เข้าใจยากนะคะ ดึงความสนใจแทบตาย ทำดีแทบตาย แต่เขาก็เลือกจะไปสนใจคนที่ ''ไม่ได้รัก''
แย่เรื่องความรักจัง ควรไปต่อมั้ย?