เนื้อเรื่องยาวมากค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่า เพื่อนในกลุ่มเรามีกันหกเจ็ดคน แล้วเราเป็นหนึ่งในกลุ่ม เพื่อนๆในกลุ่มเราก็เป็นติ่งเกาหลีกันเกือบหมด แต่ก็มีบางส่วนก็ไม่ได้เป็น แล้วก็บ้าผู้ชายด้วย ซึ่งเราก็ไม่ได้ชอบเราไม่ได้สนใจ กลับกันสนใจเรื่องการเรียนการงานมากกว่า บางทีเราพยายามเตือนเวลามีงานหรืออะไรพวกเขาก็เหมือนไม่ สนใจเขาก็เอาเเต่สนใจเรื่องเคป๊อบกัน คนในกลุ่มเขาก็หาว่าเราอ่ะชอบมากดดันเรื่องการเรียน ทั้งๆที่มันก็ควรจะให้ความสนใจหน่อยไม่ใช่หรอ? บางทีก็ว่าเราชอบใส่ใจกับเรื่องบางอย่างมากเกินไป หัดปล่อยวาง จะไปสนใจทำไมอย่าเครียดกับมันมาก อันนี้เราเข้าใจเราก็พยายามปล่อย เราไม่เตือนเรื่องงาน พยายามไม่พูดมากดดันตามที่ว่าแล้ว พอเงียบพออะไรก็หาว่าเอาแต่ใจมีอะไรก็ไม่พูด คือก่อนหน้านี้เราเผลอพูดอะไีแรงๆไปจนเราไม่กล้าที่จะพูดเพราะคำพูดเรามันทำให้เกิดปัญหา เราเลยเลือกที่จะเงียบ ถ้าหากว่าจะออกจากกลุ่มไปอยู่กับคนอื่นมันก็ไม่มีใครเข้ากับเราได้แล้วเพราะในชั้นเรามันมีแต่เด็กที่ชอบบูลลี่
อาทิตย์นี้เรามาทัศนศึกษากับโรงเรียน เราก็นอนกับคนในกลุ่มแหละค่ะ แต่ว่ามันมีปัญหาเรื่องห้องพักไม่พอเลยต้องนอนเบียดกันกว่าสิบคนในห้อง แล้วแน่นอนว่าไม่มีใครเหลือพื้นทีให้เราค่ะ เราต้องมานอนตรงพื้รแข็งๆไม่มีผ้ารองค่ะ นอนใต้เตียงเพื่อน เพื่อนเราก็ไม่ได้สนใจอะไรก็ยังคุยเรื่องเคป๊อบคุยตามประสาเพิ่อนกันแต่พวกเขาไม่ได้สนใจเลยที่เราต้องนอนกับพื้นแข็งๆมีแค่ตุ๊กตากับผ้าห่มบางๆผืนเล็กๆที่เอามาด้วยแล้วต้องนอนที่นั่นสองคืนค่ะ ไม่รุ้จะพูดยังไงแล้วค่ะ เวลากินข้าวโต๊ะนั่งได้8คน แต่มี10คน อีกสองคนก็ให้เรานั่งค่ะแต่หน้าตาเหมือนไม่พอใจหนักมาก ไอ่เราก็ไม่รู้จะทำไงค่ะโดนบังคับให้นั่งก็เลยนั่งๆตามๆนั้นแล้วแต่สานตาแต่ละคนที่มองมามันไม่ใช่.. ตอนนี้ไม่รู้จะทำไงแล้วค่ะ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ..
โดนเพื่อนเมินค่ะปัญหาในกลุ่มเพื่อ
เรื่องมีอยู่ว่า เพื่อนในกลุ่มเรามีกันหกเจ็ดคน แล้วเราเป็นหนึ่งในกลุ่ม เพื่อนๆในกลุ่มเราก็เป็นติ่งเกาหลีกันเกือบหมด แต่ก็มีบางส่วนก็ไม่ได้เป็น แล้วก็บ้าผู้ชายด้วย ซึ่งเราก็ไม่ได้ชอบเราไม่ได้สนใจ กลับกันสนใจเรื่องการเรียนการงานมากกว่า บางทีเราพยายามเตือนเวลามีงานหรืออะไรพวกเขาก็เหมือนไม่ สนใจเขาก็เอาเเต่สนใจเรื่องเคป๊อบกัน คนในกลุ่มเขาก็หาว่าเราอ่ะชอบมากดดันเรื่องการเรียน ทั้งๆที่มันก็ควรจะให้ความสนใจหน่อยไม่ใช่หรอ? บางทีก็ว่าเราชอบใส่ใจกับเรื่องบางอย่างมากเกินไป หัดปล่อยวาง จะไปสนใจทำไมอย่าเครียดกับมันมาก อันนี้เราเข้าใจเราก็พยายามปล่อย เราไม่เตือนเรื่องงาน พยายามไม่พูดมากดดันตามที่ว่าแล้ว พอเงียบพออะไรก็หาว่าเอาแต่ใจมีอะไรก็ไม่พูด คือก่อนหน้านี้เราเผลอพูดอะไีแรงๆไปจนเราไม่กล้าที่จะพูดเพราะคำพูดเรามันทำให้เกิดปัญหา เราเลยเลือกที่จะเงียบ ถ้าหากว่าจะออกจากกลุ่มไปอยู่กับคนอื่นมันก็ไม่มีใครเข้ากับเราได้แล้วเพราะในชั้นเรามันมีแต่เด็กที่ชอบบูลลี่
อาทิตย์นี้เรามาทัศนศึกษากับโรงเรียน เราก็นอนกับคนในกลุ่มแหละค่ะ แต่ว่ามันมีปัญหาเรื่องห้องพักไม่พอเลยต้องนอนเบียดกันกว่าสิบคนในห้อง แล้วแน่นอนว่าไม่มีใครเหลือพื้นทีให้เราค่ะ เราต้องมานอนตรงพื้รแข็งๆไม่มีผ้ารองค่ะ นอนใต้เตียงเพื่อน เพื่อนเราก็ไม่ได้สนใจอะไรก็ยังคุยเรื่องเคป๊อบคุยตามประสาเพิ่อนกันแต่พวกเขาไม่ได้สนใจเลยที่เราต้องนอนกับพื้นแข็งๆมีแค่ตุ๊กตากับผ้าห่มบางๆผืนเล็กๆที่เอามาด้วยแล้วต้องนอนที่นั่นสองคืนค่ะ ไม่รุ้จะพูดยังไงแล้วค่ะ เวลากินข้าวโต๊ะนั่งได้8คน แต่มี10คน อีกสองคนก็ให้เรานั่งค่ะแต่หน้าตาเหมือนไม่พอใจหนักมาก ไอ่เราก็ไม่รู้จะทำไงค่ะโดนบังคับให้นั่งก็เลยนั่งๆตามๆนั้นแล้วแต่สานตาแต่ละคนที่มองมามันไม่ใช่.. ตอนนี้ไม่รู้จะทำไงแล้วค่ะ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ..