เรากำลังจะเริ่มต้นรักษาใหม่อีกครั้ง อาการป่วยทางจิตใจ ที่ตอนนี้ เราก็ตอบไม่ได้ว่า มัน...เป็นอะไร มันคืออะไร และจริงๆแล้ว ตามปกติของคนทั่วไป มันคืออะไร เป็นยังไงกันแน่...
ที่แน่เราเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปกติของตัวเอง จากความเครียดที่เกิดขึ้นง่ายและบ่อย การนอนไม่หลับ การนอนเกิน การมีปัญหาในสังคม เล็กๆน้อยในการดำเนินชีวิต หงุดหงิดง่าย โมโหร้าย อกหักแต่ละครั้งมีความเสียใจที่รุนแรง ฝั่งใจ ผูกใจเจ็บ เราคิดว่ามันมีอาการซึมเศร้า จึงเริ่มรักษา มันดูเหมือนจะดีขึ้น แต่เราก็เพิ่งพบว่า มันเหมือนการรักษาของแผลภายนอก แต่แผลภายในเหมือนมันยังคงทำมห้เราเจ็บอยู่เสมอ ยิ่งเมื่อถูกกระตุ้น ทั้งอารมณ์ พฤติกรรมของเรา ยิ่งยากเกินควบคุม ยิ่งถูกสังคมสะท้อน ในขั้นแรกเราไม่เข้ามันเลยว่านั่นมัน ไม่ปกติ และไม่ยอมรับมัน ออกจะต่อต้านด้วยซ้ำว่านั่นไม่ใช่เรา แต่พอค้นพบในสะกระยะ เมื่อเข้าใจ คำถามที่เกิดขึ้นในหัวคือ แล้วถ้างั้นปกติมันคือยังไงหรอวะ?
เคยคิดที่จะทำร้าย และเคยทำร้ายตัวเองนะ เคยคิดข้าตัวตาย แต่ไม่เคยลงมือแบบชัดเจนหรือเคร่งครัด แต่เราเพิ่งจะเข้าใจว่าในความพยายามปกป้องตัวเองบางอย่างของเรามันเป็นพฤติกรรมที่รุนแรงต่อสังคมและคนรอบข้าง มันคุกคามคนอื่น
เรามีความรู้สึกนึกคิดนะ เราเสียใจทุกครั้งที่เกิดเรื่อง เวลาที่เราทำอะไรบางอย่าลงไปโดยที่จิตใจเราไม่สามารถประมวลผบต่อเหตุการณ์ทั้งหมดได้ เรารู้สึกว่าเราไม่ได้ตั้งใจ แต่ด้วยการกระทำของเรามันดันออกมาในรูปแบบที่ตรงกันข้ามอย่างที่สุด
มันแย่อะ แต่ เราก็ไม่รู้เหมือนกันส่ามันต้องทำยังไง
เราเริ่มต้นหาหมอครั้งแรกตอนมัธยมปลาย ซึ่งพอดูจากพฤติกรรมของเราที่สะท้อนออกมาตอนนี้ เรารู้สึกว่า เรา หาหมอช้าไปมากเป็นสิบปี ตอนนี้เราเปลี่ยนมา2หมอแล้ว กำลังจะเริ่มพบหมอคนที่3 ซึ่ง เป็นอาจารย์หมอที่ทางครอบครัวหาข้อมูลมาว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญอันดับต้นๆพอสมควร เราน่าจะหายได้
ในระหว่างที่เกิดเรื่องที่เราไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ล่าสุด เราเดินออกมาจากจุดที่เราก่อเรื่อง ไปน้ำตก ระหว่างที่เดินไป เราคิดว่า อยากหายไปวะ เพราะตายไปได้ ตายไม่ได้เพราะแม่ขอไว้ แม่ต้องไม่ไหวแน่ๆถ้าเราตาย แต่ตอนนี้อยากหายไปว่ะ แต่ถ้าหายไป
ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นแน่เลย หรือจะเดินไปสวนปรุงดีวะ กุไม่ไว้ใจตัวเองเลย แต่ถ้ากุไปก็คือกุก็คงโดนล็อกหนักแน่ๆ เพราะว่าสิ่งที่กุอาจจะเป็นต่อไปจะเป็นยังไง กุ ไม่อยากให้ใครต้องเดือดร้อน หรือต้องเป็นอะไรไปเพราะกุ กุอันตรายกับคนรอบๆตัวเกินไปแล้ว
มันรู้สึกเหมือนเป็นหลุมลึก ที่เราก็เหมือนพอจะสัมผัสได้นะ แต่มันมืดเกินไป เกินกว่าจะเห็นได้ว่า ต้องทำยังไงดราถึงจะออกจากหลุดนี้ได้ ในทางหนึ่ง เราต้องการกำลังใจอย่างมาก ในทางหนึ่งเราก็ต้องการคำตอบให้กับตัวเองเช่นกันว่าสรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเรากันแน่ อีกทางเราก็รู้สึกว่า ไม่อยากจะต้องรับรู้อะไรอีกต่อไป สับสนกับตัวเองเหลือเกิน
สรุปแล้ว เราไม่รู้แม้กระทั่งว่า ความปกติเป็นยังไง
ที่แน่เราเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปกติของตัวเอง จากความเครียดที่เกิดขึ้นง่ายและบ่อย การนอนไม่หลับ การนอนเกิน การมีปัญหาในสังคม เล็กๆน้อยในการดำเนินชีวิต หงุดหงิดง่าย โมโหร้าย อกหักแต่ละครั้งมีความเสียใจที่รุนแรง ฝั่งใจ ผูกใจเจ็บ เราคิดว่ามันมีอาการซึมเศร้า จึงเริ่มรักษา มันดูเหมือนจะดีขึ้น แต่เราก็เพิ่งพบว่า มันเหมือนการรักษาของแผลภายนอก แต่แผลภายในเหมือนมันยังคงทำมห้เราเจ็บอยู่เสมอ ยิ่งเมื่อถูกกระตุ้น ทั้งอารมณ์ พฤติกรรมของเรา ยิ่งยากเกินควบคุม ยิ่งถูกสังคมสะท้อน ในขั้นแรกเราไม่เข้ามันเลยว่านั่นมัน ไม่ปกติ และไม่ยอมรับมัน ออกจะต่อต้านด้วยซ้ำว่านั่นไม่ใช่เรา แต่พอค้นพบในสะกระยะ เมื่อเข้าใจ คำถามที่เกิดขึ้นในหัวคือ แล้วถ้างั้นปกติมันคือยังไงหรอวะ?
เคยคิดที่จะทำร้าย และเคยทำร้ายตัวเองนะ เคยคิดข้าตัวตาย แต่ไม่เคยลงมือแบบชัดเจนหรือเคร่งครัด แต่เราเพิ่งจะเข้าใจว่าในความพยายามปกป้องตัวเองบางอย่างของเรามันเป็นพฤติกรรมที่รุนแรงต่อสังคมและคนรอบข้าง มันคุกคามคนอื่น
เรามีความรู้สึกนึกคิดนะ เราเสียใจทุกครั้งที่เกิดเรื่อง เวลาที่เราทำอะไรบางอย่าลงไปโดยที่จิตใจเราไม่สามารถประมวลผบต่อเหตุการณ์ทั้งหมดได้ เรารู้สึกว่าเราไม่ได้ตั้งใจ แต่ด้วยการกระทำของเรามันดันออกมาในรูปแบบที่ตรงกันข้ามอย่างที่สุด
มันแย่อะ แต่ เราก็ไม่รู้เหมือนกันส่ามันต้องทำยังไง
เราเริ่มต้นหาหมอครั้งแรกตอนมัธยมปลาย ซึ่งพอดูจากพฤติกรรมของเราที่สะท้อนออกมาตอนนี้ เรารู้สึกว่า เรา หาหมอช้าไปมากเป็นสิบปี ตอนนี้เราเปลี่ยนมา2หมอแล้ว กำลังจะเริ่มพบหมอคนที่3 ซึ่ง เป็นอาจารย์หมอที่ทางครอบครัวหาข้อมูลมาว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญอันดับต้นๆพอสมควร เราน่าจะหายได้
ในระหว่างที่เกิดเรื่องที่เราไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ล่าสุด เราเดินออกมาจากจุดที่เราก่อเรื่อง ไปน้ำตก ระหว่างที่เดินไป เราคิดว่า อยากหายไปวะ เพราะตายไปได้ ตายไม่ได้เพราะแม่ขอไว้ แม่ต้องไม่ไหวแน่ๆถ้าเราตาย แต่ตอนนี้อยากหายไปว่ะ แต่ถ้าหายไป
มันรู้สึกเหมือนเป็นหลุมลึก ที่เราก็เหมือนพอจะสัมผัสได้นะ แต่มันมืดเกินไป เกินกว่าจะเห็นได้ว่า ต้องทำยังไงดราถึงจะออกจากหลุดนี้ได้ ในทางหนึ่ง เราต้องการกำลังใจอย่างมาก ในทางหนึ่งเราก็ต้องการคำตอบให้กับตัวเองเช่นกันว่าสรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเรากันแน่ อีกทางเราก็รู้สึกว่า ไม่อยากจะต้องรับรู้อะไรอีกต่อไป สับสนกับตัวเองเหลือเกิน