เพื่อนๆ เคยมีความรู้สึกผิดหวังกับตัวเองกันไหมครับ
ผมเลิกกับแฟนเก่าไปได้สักพักหนึ่งแล้วครับ แฟนเก่าผมคนนี้เป็นคนที่ผมชอบเขามาก
ถึงเขาไม่ได้ชอบผมมาก แต่เขาก็ยอมที่จะให้โอกาสผมลองคบกันดู
แต่ระยะเวลาที่คบกัน แม้มันจะไม่นานมาก (รู้จักและคบกันรวมเดือนกว่าๆ)
เขาเป็นแฟนที่ดีนะครับ ตั้งแต่เริ่มคบกัน ผมตั้งใจอย่างมาก อยากเป็นแฟนที่ดีให้เขานะครับ
ผมพยายามทุกอย่างที่คิดว่าทำให้เขาสบายใจ และดีใจที่ทำให้เขาลืมคนเก่าได้บ้าง
แต่แล้ววันนึงผมก็ทำให้เขาเสียใจ และเราก็เลิกกันเพราะผมเอง (ในวันที่เลิกผมก็ยังรู้สึกชอบเขาอยู่มาก)
แต่ตอนเลิกกันเราเลิกกันดีนะครับ คือยังคุยกันอยู่บ้าง ... เป็นเพื่อนกันห่างๆ
และผมก็กลับไปขอเขาคืนดีในเวลาต่อมา
แต่เขาปฏิเสธแบบเด็ดขาด ผมก็ตามง้ออยู่สักพักนึง จนถึงวันนึงก็คิดว่าเขาไม่น่าจะโอเคกับผมแล้วจริงๆ
ก็เลยไม่พยายาจะล้ำเส้นแล้ว ผมเข้าใจเขาดีทุกอย่าง เข้าใจตัวผมเองด้วย ในแง่หนึ่งคือมันก็ดีที่เขาตอบปฏิเสธ
ผมแอบรู้ (แบบไม่ได้ตั้งใจ) มาว่าเขาก็ move on ได้แล้ว
ตอนนี้ความรู้สึกของผมคือปนกันไปหมด
(1) ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ไปง้อขอคืนดีแล้ว เพราะคิดว่าเขาไม่ได้ชอบผมแล้ว
ตื้อไปก็น่าจะทำให้เขาเบื่อ รำคาญ แต่มันยังมีความรู้สึกอยากคุยกับเขาอยู่ ในขณะที่ก็พยายามจะไม่ทักไป
เพราะอยากจะเลิกคิดถึงเขา อยากจะ move on เหมือนกัน
(2) ผมกลัวๆที่จะเริ่มความสัมพันธ์ใหม่แบบจริงจังกับใคร เพราะผมรู้สึกว่า คนนี้ตั้งแต่แรกผมตั้งใจมากๆ อยากจะเป็นแฟนที่ดีให้เขา
แต่ก็ต้องมาทำพังเพราะตัวผมเอง มันเลยทำให้คิดว่า นี่ผมจะสามารถเจอรักดีๆ ได้อีกไหม ผมก็คิดนะว่า มันก็เป็นประสบการณ์
ได้เรียนรู้กันไป
* เพื่อนๆ เคยเจออะไรแบบนี้ไหมครับ แล้วก้าวผ่านความรู้สึกแย่ๆ ที่ทำให้รักมันพังไปได้ยังไง (ความรู้สึกผิดหวังกับตัวเองที่ทำไม่ได้อย่างที่คิดไว้แต่แรก)
* ในวันที่เราจะเริ่มความสัมพันธ์ใหม่กับใคร เราจะทำยังไงดีกับความรู้สึกกลัวๆที่เริ่มความสัมพันธ์ครับ (ความรู้สึกข้อ (2))
* ถ้าสมมติเขาไปได้ดีกับคนอื่นแล้ว มีแนวคิดยังไงให้เรารู้สึกยินดีกับเขาจากใจจริงของเราได้ครับ
เพื่อนๆเคยมีความรู้สึกอะไรแบบนี้ไหมครับ ...
ผมเลิกกับแฟนเก่าไปได้สักพักหนึ่งแล้วครับ แฟนเก่าผมคนนี้เป็นคนที่ผมชอบเขามาก
ถึงเขาไม่ได้ชอบผมมาก แต่เขาก็ยอมที่จะให้โอกาสผมลองคบกันดู
แต่ระยะเวลาที่คบกัน แม้มันจะไม่นานมาก (รู้จักและคบกันรวมเดือนกว่าๆ)
เขาเป็นแฟนที่ดีนะครับ ตั้งแต่เริ่มคบกัน ผมตั้งใจอย่างมาก อยากเป็นแฟนที่ดีให้เขานะครับ
ผมพยายามทุกอย่างที่คิดว่าทำให้เขาสบายใจ และดีใจที่ทำให้เขาลืมคนเก่าได้บ้าง
แต่แล้ววันนึงผมก็ทำให้เขาเสียใจ และเราก็เลิกกันเพราะผมเอง (ในวันที่เลิกผมก็ยังรู้สึกชอบเขาอยู่มาก)
แต่ตอนเลิกกันเราเลิกกันดีนะครับ คือยังคุยกันอยู่บ้าง ... เป็นเพื่อนกันห่างๆ
และผมก็กลับไปขอเขาคืนดีในเวลาต่อมา
แต่เขาปฏิเสธแบบเด็ดขาด ผมก็ตามง้ออยู่สักพักนึง จนถึงวันนึงก็คิดว่าเขาไม่น่าจะโอเคกับผมแล้วจริงๆ
ก็เลยไม่พยายาจะล้ำเส้นแล้ว ผมเข้าใจเขาดีทุกอย่าง เข้าใจตัวผมเองด้วย ในแง่หนึ่งคือมันก็ดีที่เขาตอบปฏิเสธ
ผมแอบรู้ (แบบไม่ได้ตั้งใจ) มาว่าเขาก็ move on ได้แล้ว
ตอนนี้ความรู้สึกของผมคือปนกันไปหมด
(1) ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ไปง้อขอคืนดีแล้ว เพราะคิดว่าเขาไม่ได้ชอบผมแล้ว
ตื้อไปก็น่าจะทำให้เขาเบื่อ รำคาญ แต่มันยังมีความรู้สึกอยากคุยกับเขาอยู่ ในขณะที่ก็พยายามจะไม่ทักไป
เพราะอยากจะเลิกคิดถึงเขา อยากจะ move on เหมือนกัน
(2) ผมกลัวๆที่จะเริ่มความสัมพันธ์ใหม่แบบจริงจังกับใคร เพราะผมรู้สึกว่า คนนี้ตั้งแต่แรกผมตั้งใจมากๆ อยากจะเป็นแฟนที่ดีให้เขา
แต่ก็ต้องมาทำพังเพราะตัวผมเอง มันเลยทำให้คิดว่า นี่ผมจะสามารถเจอรักดีๆ ได้อีกไหม ผมก็คิดนะว่า มันก็เป็นประสบการณ์
ได้เรียนรู้กันไป
* เพื่อนๆ เคยเจออะไรแบบนี้ไหมครับ แล้วก้าวผ่านความรู้สึกแย่ๆ ที่ทำให้รักมันพังไปได้ยังไง (ความรู้สึกผิดหวังกับตัวเองที่ทำไม่ได้อย่างที่คิดไว้แต่แรก)
* ในวันที่เราจะเริ่มความสัมพันธ์ใหม่กับใคร เราจะทำยังไงดีกับความรู้สึกกลัวๆที่เริ่มความสัมพันธ์ครับ (ความรู้สึกข้อ (2))
* ถ้าสมมติเขาไปได้ดีกับคนอื่นแล้ว มีแนวคิดยังไงให้เรารู้สึกยินดีกับเขาจากใจจริงของเราได้ครับ