[CR]รีวิวภาพถ่ายฟิล์มม้วนแรกในชีวิตที่ถ่ายโดยฝีมือของคนพิการคนหนึ่ง

สวัสดีครับ วันหนึ่งเจ้าหมานิกจะมารีวิวภาพถ่ายฟิล์มม้วนแรกในชีวิตที่เจ้าหมานิกถ่ายเองกับมือนะครับ ก่อนอื่นเลย เจ้าหมานิกจะบอกเทคนิคการถ่ายรูปด้วยกล้องฟิล์มของคนพิการก่อนนะครับ กล้องที่ใช้ถ่ายรูปเป็นกล้อง Ricoh LX-33W นะครับ เป็นกล้องคอมแพค ส่วนฟิล์มที่ใช้ถ่ายรูปเนี่ยจะเป็น โกดัก ที่ติดมากับตัวกล้องเลยนะครับ แต่ไม่แน่ใจว่าเป็น ColorPlus 200 หรือ Gold 200 นะ วิธีการถ่ายรูปของคนพิการอย่างเจ้าหมานิกนั้นคือ ใช้มือซ้ายถือกล้องขึ้นมาโดยให้นิ้วซี้หรือนิ้วกลางไว้ที่ปุ่มชัตเตอร์ ส่วนนิ้วโป้งจะทำหน้าที่เป็นตัวรับน้ำหนักแรงกดของกล้องครับ เมื่อพร้อมถ่ายแล้วก็ให้มองไปที่ช่องวิวไฟน์เดอร์ จากนั้นก็กดชัตเตอร์ถ่ายได้เลยครับ

ภาพชุดนี้เป็นภาพบางส่วนจากฝีมือการถ่ายภาพฟิล์มของเจ้าหมานิกเองครับ ซึ่งถ่ายไว้ตั้งแต่เมื่อปลายเดือนมิถุนายนที่ผ่านมาครับ แต่ได้ฝากน้องสาวที่อยู่บุรีรัมย์ส่งไปล้างที่กรุงเทพฯเมื่อกลางเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมานะครับ มาดูผลงานการถ่ายภาพฟิล์มของคนพิการคนหนึ่งกันนะครับว่าจะออกมาเป็นอย่างไร

มาภาพแรกก็เฟลเลยครับพี่น้อง เซลฟี่ตัวเองซะอย่างนั้นปัดโธ่เอ๊ยยยยย..!! แถมเห็นแค่ครึ่งหน้าอีกต่างหาก เศร้าแป๊ป



แต่โดยรวมถือว่าโอเคแล้วนะครับสำหรับช่างภาพผู้พิการมือสมัครเล่นคนหนึ่ง












มีรูปเสียบ้างเล็กน้อย แต่ก็นั่นแหละครับ ถ้าไม่มีรูปเสียสุดคลาสสิกแบบนี้ ก็คงไม่ใช่กล้องฟิล์ม อิอิ





ปิดท้ายด้วยพัสดุที่ระลึกที่ส่งมาจากทางร้านล้างรูปในกรุงเทพฯ แต่ส่วนใหญ่เจ้าหมานิกมักจะไม่บอกกับทางบ้านว่ามีของส่งมา เลยคิดเล่น ๆ ว่า ถ้าอยู่ ๆ มีของส่งมาจากกรุงเทพฯ คนที่บ้านอาจจะคิดว่าเป็นยาบ้าส่งมาให้เจ้าหมานิกก็เป็นได้ 555+





เป็นยังไงกันบ้างครับสำหรับการรีวิวรูปฟิล์มม้วนแรกในชีวิตเจ้าหมานิกในวันนี้ หากผิดพลาดประการใด ติชมกันได้เลยครับ ขอบคุณมากครับ ^_^