คือเรื่องมีอยู๋ว่า...คือผมคุยกับแฟนเรื่องอะไรสักอย่างนี่แหล่ะครับอยู๋ๆผมก็พูดขึ้นมาว่า"เดี๋ยวผมจะรีบเก็บตังเพืออนาคต"สักพักเราสองคนต่างงียบไปแล้วอยู๋แฟนผมก็ถามก็ถามมาว่าทำไมผมถึงตัดสินใจที่ตั้งใจมีลูกกับแฟนเก่า**(แต่เค้าไม่ได้มีปัญหาอะไรกับแฟนเก่าหรือเรืองการมีลูกของผมนะเค้ารักลูกผมดีมากๆ)**ผมเลยตอบว่าตอนนั้นผมก็แพลนไว้ว่าจะตั้งใจใช้ชีวิตด้วยกันแต่ทุกอย่างมันก็ไม่ได้ราบเรียบและเป็นไปตามแผนที่ตั้งไว้ก็เลยต่างคนต่างแยกทางกันจนผมมาเจอน้องผ็หญิงคนนึงที่ได้คบกันแล้วมีปัญญาเรื่องกฎหมายจึงต้องมีการวางเงินรับผิดชอบตามกฎหมาย**(อันนี้ผมทำผิดพลาดเอง)**และล่าสุดก็มาเจอกับเธอคนนี้...แฟนผมคนปัจจุบันเค้ามองวาทำไมผมเวลาคบกับใครผมก็คิดจริงจังคิดว่าเป็นคู่ชีวิตไปหมดทุกคน(ซึ่งจริงๆแล้วมีแค่คนเดียวคือคนที่เป็นแม่ของลูก)แฟนผมก็บอกว่าที่ผมรักเค้ามากๆคงเป็นเพราะผมคบใครก็คิดอยากจะสร้างรากฐานซึ่งจริงๆแล้วที่ผมอยากจะเก็บตังอยากทำไรให้มั่นคงเป็นเพราะเธอเลยครับ...เธอเป็นคนที่ผมไม่เคยเจอมาก่อน เธอน่ารักครับ เธอไม่พูดว่ารักบ่อยๆแต่เธอทำให้ร็สึกว่าเธอรักผมเสมอ ผมอยากให้เธอไม่อายใครที่มีผมเป็นแฟนไม่อายใครที่ผมอยากจะสร้างรากฐานชีวิตด้วย ผมรักเธอมาก เธอเป็นคนที่ผมมมองตาและรู้ใจว่าเธอชอบหรือไม่ชอบอะไรและเธอก็แค่มองตาผมหรือสังเกตจากพฤติกรรมผมว่าผมไมชอบหรือชอบอะไรผมดีใจและภูมิใจที่มีเธอมากครับและผมอยากทำชีวิตตัวเองก็เพราะเธอ... แต่พอตั้งแต่เธอถามเธอก็ดูนิ่งๆไปดูไม่เหมือนเดิม...ตอนนี้ผมกังวลไปหมด ไม่ร็ว่าควรทำยังไงดีครับ ผมไม่ร็ว่าใจเค้าคิดยังไง ถามอะไรเค้าก็ไม่ค่อยตอบ ถามว่ารักไหมเค้าก็บอกว่ารัก แตพอจะกอดก็ดูเหมือนเค้าเฉยๆมากๆ ล่าสุดคุยกันเค้าบอกขอเวลาก่อนนะ..ผมก็ไม่เข้าใจว่าหมายความว่ายังไง? ผมควรทำยังไงครับ....
ทำยังไงให้เขาหายจากความรู้สึกนี้...