เสียใจและรู้สึกผิดกับอารมชั่ววูบของตัวเอง

คือหลานชายที่เราเลี้ยงมาติดยาเราก็รู้เราก็พยายามบอกพยายาคอยเตือนมันก็
เชื่อบ้างไม่เชื่อบ้างเพราะมันยังวัยรุ่น ซึ่งมันอยู่กับพ่อแม่เราแล้วพ่อกับแม่ก็แก่แล้วแต่ยังต้องหาเงินให้มันใช้ให้เท่าไหร่ไม่เคยพอเพราะมันติดยาหนักๆเข้าขโมยของในบ้านไปขาย
เราก็ตามไปซื้อกลับหลอกไถเงินพ่อกับแม่ประจำ ตะคอกใส่บ้างล้ะแม่เล่าให้ฟัง เพราะอยู่ต่อหน้าเรามันไม่ทำ
เราอยู่บ้านแฟนซึ่งไกลพอสมควร
เราเห็นหลานเป็นวัยรุ่นเราพยายามใจเย็นพูดดีๆ
ไม่อยากใส่อารมณ์เพราะเราคิดว่าพูดดีๆมันอาจจะเชื่อฟังเราบ้าง แต่ก็ไม่เลย ล่าสุดหลานอีกคน
ซึ่งเป็นน้องของหลานที่ติดยา นอนโรงพยาบาลเพราะเป็นไข้เลือดออกแม่ต้องไปเฝ้าไข้ เรามีงานยังไม่ได้ไปเยี่ยม เลยบอกหลานคนที่ติดยามันเป็นพี่ชายของหลานที่นอนโรงบาลให้ไปเยี่ยมหน่อยเราก็ให้เงินไป1000บาท มันก็รับปากจะไปเพราะมันบอกมันห่วงน้อง..ตอนเย็นมาถามบอกไปแล้วน้องกับแม่ก้อดี
ค่ำๆผมก็ไปโรงบาลเจอแม่ก็ถามแม่กินไรยังแม่บอกกินแล้วเราก็ถามต่อกินกับอะไรแม่บอกเยอะ
กินกับเขา เขาเรียกกิน อ้าว กินกับเขารู้จักเขาหรอ แม่บอกไม่รู้จักเขาอยู่เตียงข้างๆ(เตียงรวม ตจว) แม่บอกตังค์เหลือ5บาท น้ำตาร่วงเลยสรุป มันไม่ได้มาเยี่ยมมาหาแม่เลยคนรอก้อรอเราก้อทำงานเลิกเย็น กลับจากโรงพยาบาลรีบไปที่บ้านไม่ทันได้ถามกระหน่ำใส่ ไม่ยั้ง..เพราะความโมโหมันวิ่งหนีพอออกมาจากบ้านกลับคิด สงสาร ไม่น่าทำเลย เฮ้อออรู้สึกผิดมาก
พยายามคิดว่ามันก้อน่าจะโดนบ้าง แต่ก็อดเป็นห่วง อดสงสารไม่ได้จริงๆ