ทำอย่างไรให้ตัวเองมีความสุข ???

   ผมขอบอกคร่าวๆก่อนนะครับว่าชีวิตที่ผมกำลังเจอมานั้นอาจไม่ได้หนักสำหรับทุกคน แต่สำหรับผมจริงๆแล้วมันหนักมากกๆเลยครับ
             ผมเป็นลูกคนเดียว พ่อกับแม่หย่ากันตั้งแต่ตอนที่อยู่ป.2 ในช่วงที่เรียนประถมผมได้อาศัยอยู่กับคุณแม่แค่สองคนในบ้านหลังเล็กๆซึ่งมันมีความ
สุขมากๆในตอนนั้น แต่แล้วช่วงที่ผมกำลังจะขึ้นม.1พ่อของผมได้บอกว่าจะพาผมไปเรียนแถวบ้านพ่อ ซึ่งผมไม่สามารถที่จะออกความเห็นใดๆได้เลยจำยอมที่จะไปกับพ่อ ในขณะเดียวกันแม่ผมก็ได้อาศัยอยู่คนเดียวในบ้านหลังนั้น ผมรู้สึกผิดมากที่ทิ้งแม่ไว้อย่างนั้นแต่ผมไม่มีสิทธิ์เลือก ผมเลยคิดว่าผมจะตั้งใจเรียนให้ถึงที่สุด ผ่านไปประมาณ3เดือนที่ผมมาอยู่ที่นี้ พี่น้องญาติฝั่งพ่อน่ารักมากผมรู้สึกอบอุ่นที่ได้มาอยู่ แต่แล้วพ่อผมได้บอกกับผมว่า''พ่อต้องไปทำงานต่างจังหวัดนะเพราะเศรษฐกิจที่บ้านไม่ค่อยดีอาจจะกลับมา2-3เดือนครั้งนึงลูกต้องอดทนนะ'' ตอนนั้นที่ยินผมรู้สึกจุกไปหมด ร้องไห้เกือบทุกคืนเพียงเพราะคิดถึงพ่อกับแม่ ผมไม่เคยรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างนี้มาก่อน เวลาผ่านไปอะไรก็ดีขึ้นพ่อผมส่งเงินมาให้ใช้ทุกเดือนโทรมาบ้างบางครั้งส่วนแม่ผมก็จะคุยเพียงอาทิตย์ละครั้งเท่านั้นเอง อยู่ที่นี้ผมจะไม่ค่อยคุยกับใครจะเก็บตัวอยู่แต่ในห้องถามคำตอบคำ ช่วงที่ขึ้นม.2ผมทะเลาะญาติกับที่บ้านหนักมากก ไม่มีใครเข้าข้างผมเลยทุกคนต่างรุมด่าว่าผม ให้อดข้าวอดน้ำ ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่มีที่พึ่งใจเวลาที่เจ็บปวด โทรหาพ่อพ่อก็เมินเฉยไม่ฟังเหตุผลส่วนแม่ผมไม่กล้าโทรเท่าไหร่เพราะแม่ผมชอบดุผมกลัว ผมเลยต้องเก็บเรื่องทุกข์ใจไว้คนเดียว จนกระทั่งเวลาผ่านไปสักพักนึงเรื่องพวกนี้ก็เงียบทุกคนระแวงผมมากขึ้นกว่าเดิม ไม่ให้ผมออกไปทำงานกลุ่มกับเพื่อน ไม่ให้กลับบ้านเกิน4โมงเย็น ไม่ว่าทุกคนจะว่าผมยังไงผมไม่เคยถูกสักคำเมื่อมีคนว่าผมก็เลือกที่จะเงียบมากกว่า แต่ตรงกันข้ามกับที่โรงเรียน ที่โรงเรียนผมจะพูดมากเฮฮาตลอด ถ้าเถียงกับเพื่อนผมต้องชนะให้ได้ หัวเราะตลอดดทั้งคาบ พูดเสียงดังมีเรื่องไปคุยกับเพื่อนเยอะแยะ รู้สึกอบอุ่นมากเมื่อได้ไปโรงเรียนถึงแม้จะมีการบ้านเยอะแยะหรือแม้กระทั่งเรียนไม่เข้าใจก็ตาม แต่พอกลับบ้านที่ไรผมก็คอตกนั่งเหงาๆในห้องสี่เหลี่ยม 
ช่วงม.3แม่ของผมก็ได้ย้ายไปอยูกับน้องสาวแม่ที่กทมซึ่งชีวิตแม่นั้นดีมากขึ้นมีเงินใช้กว่าเดิมอีก พ่อผมก็กลับมาหาบ้างบางครั้ง(ลืมบอกพ่อผมแต่งงานใหม่แล้วนะ) ทุกๆอย่างที่ผ่านมาในชีวิตตั้งแต่มอต้นผมเก็บมาตลอดไม่ได้ระบายให้ใครฟัง จนกระทั่งผมขึ้นม.6 ผมรู้สึกตัวเองเครียดมากมันเหมือนตันอยู่ในสมองแล้วไม่มีอารมณ์จะอ่านหนังสือเตรียมสอบมันรู้สึกหนักหัวเหนื่อยมาก ผมติดน้ำอัดลมหนักมากอย่างน้อยแต่วันผมต้องได้รับน้ำอัดลมเข้าไปในร่างกายอย่างน้อยหนึ่งขวดต่อวัน ผมกินข้าวน้อยลงมาก ปั่นงานทำการบ้านถึงดึกจนลืมเวลากินข้าวไปหมดแล้ว เวลาชีวิตผมรวนมาก พ่อผมกลับมาหาท่านก็ไม่เวลาเข้ามาคุยเข้ามาถามว่าเป็นไงบ้างแต่สิ่งที่ยินนั้นมันคือ 'ลูกมีเงินใช้พอไหม' ไม่ว่าพ่อหรือแม่โทรมาก็จะถามว่ามีเงินใช้พอไหม? ผมจะตอบว่าพอครับถึงแม้จะไม่มีอยู่ไม่กี่ร้อยก็ตาม  

ผมมาต่อในคอมเม้นต์นะค้าบบบบบ 

คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 3
อืมมมมันก็หนักนะญาตไม่พอใจคุณทำไรก็ไม่ดีขึ้นคงเกลียดคุณมากสินะแต่เกลียดเพราะไรล่ะ? แล้วทะเลาะเรื่องอะไรทำไมมันรุนแรงลองบอกมาหน่อยสิ ถ้าถามว่าทำไงให้ตนเองมีความสุขหรอก็........คือเราอะนะเสียแม่เด็กปัจจุบันพ่อก็แต่งงานใหม่เราก็อยู่ร่วมกับพ่อและแม่เลี้ยงก็ไม่ถูกคอกับแม่เลี้ยงหรอกนางจะอารมณ์เสียง่ายขี้หงุดหงิดแต่ก็ไม่เคยมายุ่งหรือทำตัวอิจฉาหรือกลั่นแกล้งอะไรแค่ไม่ถูกกันถ้าคุยเรื่องเรียนหรือเรื่องผู้ใหญ่ก็รับฟังอยู่ ส่วนพ่ออะนะเราไม่อยากคุยเลยคุยแล้วกัดกันตลอด เราหงุดหงิดพ่อตลอดทุกวันนี้เราก็เหมือนเธอถึงบ้านก็อยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมพ่อใช้ให้ทำไรก็ทำแต่บางทีก็ไม่ยอมเพราะเราก็ทำงานของเราอยู่พูดละเบื่อชิบ แต่ไงเราก็ท่องไว้เสมอว่าอย่าด่าพ่อนะๆๆๆๆใจเย็นมันบาปนะเว้ยยยอะไรแบบนี้แล้วเราก็เลือกที่จะเงียบใครเดินไปมาเราไม่มองเลยแหละไม่แยแสนอกจากถามคำก็ตอบคำเหมือนเธอแค่นั้น ทุกวันนี้พูดกับพ่อทีก็หงุดหงิดยุบยิบตลอดเห้อออออออออมันอึดอัดอะนะเซง พ่อเอาแต่เล่นเกม rov ตลอดน่าเบื่อมากเราไม่อยากยุ่งหรือคุยกับใครทั้งนั้นพูดตรงๆนะคุยทีต้องตะโกนอะ บ้านเหมือนมีไฟอยู่ตลอดพูดตรงๆเลยเนี่ย แต่มันก็คงไม่เท่ากับเธอสินะที่ทะเลาะกับญาติพ่อแม่ไม่สนใจถามแค่มีเงินพอใช้มั้ย เป็นเราเราก็บอกพอใช้เหมือนกันเพราะไม่รู้จะคุยหรือบอกอะไรกับพ่อแม่ดีว่ามีปัญหากับญาติถ้าบอกไปจะว่าเราก่อนรึป่าวว่าทำตัวไม่ดีเองอะไรแบบนี้แย่เลยนะ ออพูดสะยาวววเลยคำตอบที่จะทำให้มีความสุขคือ 1 ตั้งใจเรียนทำการบ้านอย่าดองพอเสร็จหรืออยากพักก็มาเล่นเกมสัก 2 ชม หรือดูยูทูป หรือเขียนนิยายลงบล็อกก็ได้ ไม่ก็ออกไปหางาน parttime ทำช่วงวันหยุดจะได้ไม่ต้องใช้เงินพ่อแม่อีกแถมไม่ต้องอยู่บ้านด้วยทำแค่งานให้เลิกคิดเรื่องพ่อแม่ไปเลยก็ได้ ทุกวันนี้เราติดเกมกาตูนอนิเมะแต่เราก็ตั้งใจเรียนนะเราทำงานทีต้องออกมาเป๊ะเราเป็นคนแบบนั้นน่ะ แต่ไม่ได้เรียนเก่งหรอกพูดตรงๆคือไม่เข้าใจที่ครูพูดเลยสักครั้งพอทำการบ้านที่บ้านมักจะค้นหาในยูทูปตลอดสรุปศึกษาเองทำการบ้านเองที่ครูสอนคือไม่เข้าใจเราเป็นแบบนี้แต่เด็กแล้วโดนด่าว่าที่สอนไปไม่เข้าใจบ้างหรอบ้างล่ะ ทำไมเข้าใจยากนักวะบ้างล่ะแต่ละคำเราเจ็บนะเราอ่อนไหวง่ายเหมือนกับเธอเลย พอได้ยินแบบนั้นเนี่ยเราก็พูดออกไปเสมอว่าโอเคงั้นไม่เป็นไรขอบใจนะ เสร็จถึงบ้านก็มาบ้ามาเครียดว่าทำไงดีเนี่ยไม่เข้าใจงานเลยโว้ยยยยยแล้วก็มักพึ่งกูเกิ้ลเสมอต้องกราบกูเกิ้ลนะเนี่ย55 โทษทีที่ขำนะรู้ว่าขำไม่ออก ออที่สำคัญนะมองหน้ากระจกแล้วยิ้มกว้างให้ตัวเองบ่อยๆบอกตัวเองว่า ไม่มีไรที่เราผ่านไปไม่ได้หรอกสู้เว้ย แบบเนี่ย ถ้านั่งซึมอยู่แค่ในห้องมันจะกลายเป็นโรคซึมเศร้านะ ทุกวันนี้เรารู้สึกตลอดว่าเป็นโรคซึมเศร้ารึป่าวนะ? แต่ว่าช่วงนี้เราอารมณ์แปรปรวนมากโกรธก็จะเก็บไว้แต่ระบายกับแฟน แต่ถ้าแฟนไม่ว่างก็ไม่สนไม่แคร์เลือกที่จะตัดทิ้งไป พอคิดแบบนี้เนี่ยเราก็นึกถึงกรรไกรที่ตัดฉากหลังสีดำนั่นเลยละก็กลายเป็นสีขาว ออลืมบอกเราเปนพวกเข้าใจยากต้องอธิบายหลายครั้งและเราเป็นคนที่พูดไม่รู้เรื่องด้วยนะ55 คือเราเข้าใจความรู้สึกทั้งหมดของเธอดีแต่จะพูดอธิบายยังไงนี่ก็นะ.... บางทีก็อยากตายนะเพราะเรียนก็หนักยังต้องมาเจอพ่อแม่ไฟลุกอีกอ้ากกกตู้มมมมมมแต่ก็นะ  เราก็ถอนหายใจและบอกกับตัวเองว่า  ออจะบอกว่าคำนี้เป็นคำสั้นๆแต่พอพูดแล้วร็สึกดีตลอดนะคำว่า..............ชั่งมันเถอะ  ชั่งยิ้มงง  พูดแล้วมันจะตัดอารมณ์นั้นทิ้งเลยล่ะ  ถ้าอยากมีความสุขมากกว่านี้ลองไปแคสเกมลงยูทูปดูก็ได้แล้วอ่านคอมเม้นนั่นสะจะมีคนให้กำลังใจเยอะแยะแน่นอนถ้าทำคลิปออกมาดีอะนะ   เห้อตายล่ะนี่เราพูดอะไรออกไปเนี่ยเราบอกแล้วเนาะว่าเราพูดไม่ค่อยเก่งขอโทษอีกรอบ ยังไงก็เป็นกำลังใจให้มีคนที่ทรมานมากกว่าคุณอีกนะอย่างเช่น พ่อแม่เอาแต่บังคับว่าลูกต้องเรียนให้ได้เกรด 4 หรือที่ 1 เสมอน่ะ แบบนั้นเราฆ่าตัวตาย 100 เปออะ55ส็ๆๆๆ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่