มีใครบุคลิกหรือมีคนที่รู้จักเป็นแบบนี้ไหม มันเป็นปัญหาในชีวิตเพราะสังคมที่เป็นอยู่มากเลย!!!!!!!!!!!

คือจขกท.อายุ 19 ปี ตั้งแต่เด็กเราเหมือนคนนิ่งๆเงียบๆ คนอื่นจะมองว่าเราเรียบร้อย พูดน้อย ผิวแทนๆ ตัวเล็ก ตาโปนเหมือนเต่า คือไม่ได้สวยเลยค่ะ แต่ถ้าสนิทจริงๆเราเป็นคนกวนติงและเฮฮามากๆค่ะ ไม่มีความเรียบร้อยเลย เราอยู่ถูกเลี้ยงมาแบบอยู่กับครอบครัวตลอด พ่อก็จะบอกเสมอว่าไปไหนต้องบอกตลอดนะ เป็นตายร้ายดีจะได้รู้ บางทีเพื่อนชวนไปทริป ชวนไปร้านเหล้า เราก็ไม่กล้าขอพ่อตรงๆเพราะรู้ว่าพ่อไม่ให้แน่นอน ถ้าเราพูดคำว่าเหล้าออกไป พ่อกับแม่เราแยกทางกันตั้งแต่เรา2ขวบ เราเลยโตมากับพี่ชายและพ่อ ด้วยความรักที่พ่อมีให้ พ่อเราก็หาให้ทุกอย่างแต่เราไม่ได้ถูกเลี้ยงมาแบบ สปอยนะคะ เหมือนว่าพ่อลำบากมาก่อนพ่อเลยอยากเลี้ยงลูกให้กินดีอยู่ดีแต่เราก็ช่วยเหลือตัวเอง แค่ไม่เคยออกไปใช้ชีวิตข้างนอก อารมณ์ประมาณเหมือนเด็กหออะค่ะ 
แน่นอนเรารู้สึกว่าตัวเองเหมือนเด็ก ไม่มีความมั่นใจ ไม่มีความกล้าในตัวเอง เราอยากใช้ชีวิตที่เหมือนคนทั่วไป แบบไปเที่ยว อยู่กับเพื่อน  เรารู้สึกว่าเราเหมือนแคร์สายตาพ่อตลอด ตั้งแต่มอปลายจนถึงมหาลัย บางทีเราก็โดนด่าว่าแรดเงียบ ทั้งๆที่เราไม่เคยทำอะไรให้เค้า เค้าไม่เคยรู้จักตัวตนเราจริงๆ คือเหมือนเราก็อยากออกมาจากจุดๆนั้นแหละค่ะ เราไม่สามารถอธิบายคนอื่นได้ว่าถ้าสนิทจริงๆเราเป็นคนปกตินะ ส่วนรึป่าวก็ต้องลองมาคบกันดู อย่างเพื่อนมหาลัยชวนกินเหล้า เราก็อยากมีสังคมนะคะ แต่ติดตรงเราอยู่กับที่บ้าน เพื่อนก็จะมองว่าเราใสใส ซึ่งเราอึดอัดมากๆเหมือนมีจุดขัดแย้งกับตัวเองว่าภายนอกเราดูเรียบร้อย แล้วเราก็ไม่มีแฟนด้วยค่ะ
 
การจริงใจหรือจะหาเพื่อนที่ดีๆซักคนเรามองว่าต้องคบกันนานๆถึงจะรู้ได้ว่าใครเพื่อนแท้หรือไม่แท้มีปัญหาก็อยู่เคียงข้างกัน เราไม่สนใจว่าภายนอกเค้าจะเป็นคนยังไง ทุกวันนี้เราไม่ค่อยมีความสุขกับชีวิตมหาลัยเลยค่ะ อยากหาเพื่อนเคมีตรงกันจริงๆ เราคิดเรื่องแบบนี้มาตั้งแต่ม.4เลยค่ะ ตอนม.4เพื่อนเริ่มทาลิปกันเราไม่ได้ทาแต่พอขึ้นมหาลัยมาเราเริ่มหัดแต่งเพื่อนบอกว่าเดี๋ยวนี้หัดแต่งหน้านะ คือมันอยู่ที่ความกล้าของคนด้วย เพื่อนกล้าแต่งก่อนเราแต่ตอนนั้นเรายังไม่กล้า เรามองว่าคบกันที่ใจ มากกว่า บางทีเราก็ท้อจะหาเพื่อนได้จากไหน มันเป็นปัญหาชีวิตของเรามากๆเลยนะ เราเหงา เราเบื่อ เพื่อนมัธยมก็แยกย้ายกันไปเรียน การเปลี่ยนแปลงบุคลิกภายนอกมันอยู่ที่ความกล้า แล้วเราก็ติดเรื่องที่บ้านด้วย จะมีแฟนยังคิดแล้วคิดอีก เราก็อยากมีสังคมแต่ค่าหอที่กทม.ก็แพง ต้องจ่ายทุกเดือน เราก็เลยอยู่บ้าน 
เราอึดอัดเราอยากเปลี่ยนสังคมใหม่มากๆ เราซิ่วติดที่มออื่นแล้วแต่เรามีปัญหาค่าใช้จ่ายที่บ้าน เราเลยได้เรียนที่เดิมต่อ โครตเบื่อ รู้สึกมันตีกันไปหมด 

คนอื่นคงไม่เข้าใจเราจริงๆอะ เราไม่ได้แอ๊บ เราแค่มีเพื่อนกินเหล้าหมดเลย เราเคยกินแต่เราไม่เคยออกไปกินข้างนอก เราเคยกินกับญาติๆเท่านั้น เราบอกเพื่อนเหมือนกันว่าถ้าไปกินข้างนอกที่บ้านไม่ให้ไป มันก็กลายเป็นว่าเราเหมือนคนไม่กินเหล้า โครตอึดอัดเลยนะ จนไม่มีความกล้าหรือความมั่นใจที่จะเข้าสังคมเลย ไม่ชอบที่คนอื่นจะต้องมาเข้าใจเราแบบนี้มาว่าเราแบบนี้ เราแค่รู้สึกว่าเราเหมือนคนแปลกแยก เพื่อนบางคนอยู่กลุ่มเดียวกันแต่เราก็ไม่ค่อยคุยกันเปิดอกกันเลย เลยคิดว่ามีที่สนิทจริงๆก็ไม่กี่คนเอง แค่อยากหาเพื่อนที่สนิทและเคมีตรงกันจริงๆ แต่หายากมากเลย 

เราควรทำยังไงดีอะค่าาา เข้าคอร์สเพิ่มความมั่นใจ พบจิตแพทย์ หรือยังไงดี เราอยากเปลี่ยนสังคมใหม่มากๆแต่เรากำลังเรียนอยู่เลยเปลี่ยนไม่ได้อะค่ะ
เบื่อมากๆไม่อยากมีเรื่องแบบนี้อยู่ในหัวเลยแต่กังวลตลอดในการใช้ชีวิต