คนทีไม่ใช่ คือไม่ใช่จริงหรอ

คือเรื่องมันมีอยู่ว่า เรากับแฟนคบกันมา 10 กว่าปีแล้ว ตอนนั้นเรียนจบใหม่ เรากลับมาทำงานที่บ้าน แฟนก็ตามมาหางานทำที่บ้านใกล้ ๆ ด้วย ก็คบกันโดยที่ตอนนั้นตัวเองเป็นคนขี้เหล่ คิดว่าคงไม่มีแฟน คนนี้มาจีบ ก็เลยเอาว่ะ อย่างน้อยก็มีเเฟนกับเขาสักที เราก็คบกันมาได้สักระยะ ช่วงปีที่ 3 เราก็ไปเจอคนใหม่ แฟนเราก็จับได้ เขาก็โทรคุยกับคนใหม่ของเรา บอกขอให้เขาได้ไหมคนนี้ อ่ะ คนนั้นก็ยอมเดินจากไป (ที่เรายอมเพราะเราสงสารแฟน) เราก็ยอมเพราะคิดว่าเขาคงรักเรา พอเข้ามาปีที่ 5 เรามีคนคุยอีก จนทะเลาะกันในใจตอนนั้นคิดว่าจะเลิกแล้วแหล่ะ (ทนมานานแล้ว ขอให้เราเลิกกันเถอะ) เขาจับได้เขาก้ทำเหมือนเดิม โทรหาคนใหม่ของเรา และเขาก้ขอเรากลับมาอีกครั้ง เขาร้องไห้ฟุมฟายเพื่อที่จะให้เรามารักกัน และเรื่องนี้ก็ผ่านไป เราก็กลับมาอยู่กับความรักแบบเดิม ๆ พอเข้าปีที่ 7 ไม่มีเรื่องมือที่ 3 หรือเรื่องอะไร เราก็ยังทะเลาะกันเรื่อย ๆ ส่วนมาก จะคุยกันไม่ได้ ยิ่งคุยเรื่องเงินยิ่งไปกันใหญ่ เราก็เลยรู้สึกว่า ทำไมความรักถึงเป็นแบบนี้ (แฟนเรารู้ว่าเขาไม่ใช่สำหรับเราตั้งแต่แรก แต่เขาก็ทำทุกอย่างเพื่อให้เรารักกัน) พอมาเข้าปีที่ 10 เราก็มีคนคุยอีก ซึ่งคนนี้เป็นคนที่คุยกันรู้เรื่องทุกอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องความรู้สึก ความคิด ความเป็นผู้นำ และเราคิดว่าคนนี้คือคนที่ใช่แล้วแหล่ะ  พอแฟนจับได้ เขาก็ถามว่าคนนั้นคือใคร จะโทรไปคุยและให้เลิกยุ่งกับเรา แต่เราบอกว่าคนนี้ ห้ามมายึ่ง คนนี้เรารักเขาจริง ๆ เขาก็เสียใจมาก เราก็สงสารนะ เขาขอให้เราสงสารเขา เราบอกไปว่า เราสงสารเขา แต่เราก็สงสารตัวเราเองด้วยเหมือนกัน  เราจะอยู่ด้วยกันได้ยังไงในเมื่อเราหมดรักกันแล้ว และเขาก็รู้ตัวเองมาดีตลอดว่าเขาคือคนที่ไม่ใช่สำหรับเรา เขารู้นะคะ ตอนนี้เราควรจะสงสารเขา หรือจะสงสารตัวเองดี เขาบอกเขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเรา เขาคงต้องลาออกจากงานเพื่อที่จะให้ทุกอย่างดีขึ้น ยิ่งตอนนี้เขาพยามมาง้อ มาพูดดีทุกอย่าง เรายิ่งไม่ชอบ เขาเป็นคนอารมณ์ร้อนนะคะ ทะเลาะกันก็มีแต่จะทำร้ายตัวเองทุกครั้ง และจะพูดแบบนี้ตลอด จนทำให้เรารู้สึกผิดทุกครั้งที่ต้องทะเลาะกัน ไม่ส่าทะเลาะเรื่องอะไรก็ตาม แต่ส่วนมาก เรื่องเงินคุยกันไม่ได้เลย ปรึกษาไม่ได้เลย  หลายคนสงสัยว่า ทำไมถ้าไม่รักกันปล่อยให้เวลามันยืดยาวมาถึง 10 ปีได้ ก็เพราะเหตุผลแบบนี้ไงค่ะ เหตุผลที่ว่าเขาจะทำร้ายตัวเอง เลยทำให้เรารู้สึกผิดมาตลอด พอมารอบนี้ล่าสุด เราคิดว่าคงปล่อยแล้ว เราเหนื่อยแล้วกับคนนี้ เราไม่ไหว ตื่นเช้ามาก็ไม่ได้มีความสุขเลย อยู่ด้วยกันก็มีแต่ทุกข์ (เพราะเราคิดว่าเขาไม่ใช่ตั้งแต่เแรก) แต่เป็นเพราะความสงสารมากกว่า ตอนนี้คือประเด็นเราจะเลือกเดินทางไหน บอกแล้วเขาไม่ยอมเลิก เขาก้จะอยู่แบบนี้ ซึ่งถ้าอยู่แบบนี้ เราเองที่จะเป็นฝ่ายเสียใจที่สุด เพราะเราได้อยู่กับคนที่ไม่ได้รัก (รักได้มสกสุดคือพี่ชาย) แต่ไม่ใช่คู่ชีวิต เขาดีกับเราทุกอย่าง เขาพยายามทุกอย่าง แต่เขาไม่ใช่ ต่อให้เขาจะพยายามเท่าไหร่ เขาก็ไมาใช่ คนที่ใช่สำหรับเรา คือเขาไม่ต้องพยายามเลย เรากำลังคิดว่า ถ้าเขาไม่ยอมไปจริง ๆ มันคงเป้นคุ่เวรคุ่กรรม ที่ไปไหนจากกันไม่ได้ จะเริ่มต้นใหม่กับใครก็ไม่ได้ ชีวิตตอนนี่ก็เพิ่ง 30 ปี พอจะมีวิธีแนะนำไหมค่ะ คือคิดอะไรไม่ออกแล้วจริง ๆค่ะ สงสารไปหมด แต่ที่สำคัญสงสารตัวเองมาก ๆ เครียดไปหมด บอกความจริงก็บอกแล้ว บอกว่าไม่รักก้บอกแล้ว บอกทุกอย่างแล้วจริง ๆ และประเด็นอีก 1 อย่างคือเขาพักอยู่บ้านพักเราด้วย มันเลยลำบากใจมาก เราสองคนยังไม่แต่งงานกันนะคะ เราควรสงสารตัวเอง หรือสงสารทุกคน เครียดมากค่ะ ขอความคิดเห็นด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ