รักคนไกล

ตามหัวข้อเลยค่ะรักคนไกล เริ่มเรื่องเลยนะคือพี่เขาเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่าเเล้วเป็นคนที่เราเคยเเอบชอบตอนสมัยเรียนเเต่เขาก็จบออกไปก่อนเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยเพราะพี่เขาไปเรียนต่อม.บูรพาหลังจากนั้นเวลาผ่านไปเราก็ไม่เคยทำให้เขารู้เลยว่าเราชอบเขาจนเวลาผ่านไปล่าสุดเดือนเมษาหลังสงกรานอยู่ๆเราก็ไปส่องเฟสพี่เขาเเล้วเห็นว่าพี่เขาก็ไม่ได้มีเเฟนเราเลยไปกดโพสที่เขาโพสทั้งรูปเเละข้อความที่โพสประมาสิบกว่าโพสสักพักพี่เขาเลยทักมาแบบทำนองว่าถ้าไลค์เยอะขนาดนี้ทำไมไม่ทักมาเลย  เฮ้ยย!!!เราก็ดีใจมากเลยที่เห็นข้อความนี้เราก็เลยตอบกลับไปหลังจากนั้นก็คุยกันมาเลื่อยๆประมาณเดือนนึงเเล้วเดือนพฤษภามันเป็นเดือนที่เขารับปริญญิาพอดีเเล้วเขาก็เคยพูดกับเราว่าอยากให้เราไปวันนี่เขารับปริญญาไปถ่ายรูปด้วยกันประมาณนี้เราก็เเบบตั้งใจไว้มากว่าจะไปพอถึงวันจริงๆเราก็ไปนะเราซื้อดอกไม้ไว้ให้เขาช่อนึงเเล้วก็เขาไปรอเขาออกมาจากหอประชุม หลังจากที่เขาออกมาเราก็เดินสวนกัซึ่งเขาจำเราไม่ได้เลยเเต่เราจำได้เราก็กะจะทักเเต่ใจนึงก็เขินๆกล้าๆกลัวๆเเต่พอเขาเดินผ่านไปเขาก็หยิบโทรสับขึ้นมาโทรหาเราทันทีเลยเราก็รับเเล้วบอกให้เขาหันหลังมาความรู้สึกตอนั้นทั้งดีใจมีความสุขมากๆที่ได้เจอกันเเต่...เราเจอกันเเค่ห้านาที😂เพราะว่าเขาต้องไปทานข้าวกับครอบครัวต่อตอนนั้นเราก็นอยเเหละเเต่วันนั้นมันวันครอบครัวของเขาซึ่งเราเป็นคนอื่นอะเราเลยบอกลากันเสร็จเราก็ไปที่ท่ารถตู้เพื่อที่จะซื้อตั๋วกลับกรุงเทพเรานั่งคิดมาตลอดทางว่ามันดีเเล้วหรอวะเราคิดถูกใช่ไหมวันนี้ที่มาเราจะไม่เสียความรู้สึกไปเปล่าๆหรอวะหลังจากวันนั้นเขาก็ทักมาคุยว่าแบบเขาเสียใจที่ทำได้เเค่ยืนข่างๆเราเเม้เเต่จะเอามือมาโอบเรายังไม่กล้าเลยเขากลัวเราไม่โอเครเเละก็บอกว่าขอบคุณมากจริงๆเขาไม่คิดว่าเราจะทำเพื่อเขาขนาดนั้นไร้งี้เราก็เลยบอกความรัสึกไปตรงๆว่าทำไมถึงทำไห้เขาเพราะเขาก็สำคัณกับเราเเต่หลังจากที่ทุกอย่างจบเขาก็เข้าสู่โหมดทำงานเขาเเทบจะไม่สีเงลาให้เราเลยเราได้ยินเสียงกันเเค่เราโทรไปปลุกเขาตอนเช้าเเค่วินาทีเดียวเท่านั้นเเล้วเรื่องของเราสองคนมันก็เหมือนกำลังจะจบลงเพราะเขาเริ่มหายไปเริ่มถอยห่างเเต่มีโอกาสดีที่เราได้ไปทำงานที่ระยอง(ซึ่งจะบอกก่อนว่าเขาทำงานอยุ่ในเซนทรัลที่ระยอง) (ส่วนเราทำงานทัวร์เซนทรัลเกือบทุกจังหวัดเป็นงานอีเว้น) นั้นเเหละค่ะเราก็ได้เจอกันสองวันเเต่มันก็ไม่น่าตื่นเต้นหรอกเจอกันก็ยืนคุยกันปกติเขาทำเหมือนไม่รู้าึกดีใจสักนิดที่ได้เจอกับเราความรู้สึกตอนนั้นเขาเมินเรามากเหมือนไม่ได้อยากเจอหลังจากกลับมาจากระยองเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลยจนผ่านมาสามอาทิตย์เขาทักเรามาเพื่อที่จะเคลียเรื่องของเราทุกอย่างที่เขาพูดมันทำให้เราเข้าใจเขามากขึ้นว่าทำไมเขาถึงตีตัวออกห่างเพราะมันเป็นเรื่องของระยะทางมันไม่มีทางเป็นไปได้เลยเราอยู่กันไกลมากเขาไม่มีทางที่จะกลับมาอยูากรุงเทพนอกสะจากกจะกลับมาหาพ่อเเม่เขากังวลว่าเราจะต้องการคนที่ดูเเลได้ไกล้ชิดมากกว่าคอยอยู่ข้างๆในวันที่เราๆม่สบายใจคอยเป็นกำลังใจมากกว่าซึ่งเราไม่ได้ต้องการอย่างนั้นเลยเราเเค่อยากกจะบอกเขาว่าเราต้องการเเค่เขาเราไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันเราเเค่อยู่ข่างกันคอยเป็นกำลังใจผ่านข้อความตัวอักษรผ่านความรู้สึกก็พอขอเเค่มีคุณอยู่กับเราเรารอคุณได้เสมอเราจะรีบเรียนให้จบเเละจะไปอยู่ข้างๆคุณเเค่นี้
(สำหรับเราเเล้วระยะทางมันไม่ใช่อุปสรรคเลยจริงๆเวลาต่างหากที่เป็นเครื่องพิสูทว่าเรารักคุณมากเเค่ไหนต่อให้มันจะผ่านไปนานเเค่ไหนเราก็เลือกที่จะรักคุณอยู่ดี)
#เเค่อยากเล่าให้ฟัง
#อาจจะเล่าไม่ค่อยรู้เรื่องนะคะ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ใส่ข้อความ