สวัสดีครับ ขอเริ่มเลยนะครับ ต้องขอเกริ่นก่อนนะครับ
ผมได้ทำงานที่ หนึ่งมา 4 ปี เป็นบริษัทใหญ่มากๆๆๆ แต่ด้วยเหตุผลบางประการครับ สะสมมาตั้งแต่ หลัง 1 ปีเป็นต้นมา ถ้าเล่าไป คำพูดบางคำพูด คนที่ทำงานจะต้องทราบครับ ผมขออนุญาตไม่เล่า นะครับ ผมยังให้เกียรติองค์กรอยู่ เพราะผมยังมีเพื่อนพี่น้องอยู่ เป็นแค่บางคนเท่านั้น
ผมเลยตัดสินใจลาออกมาเมื่อสองเดือนที่แล้ว ก่อนออกก็เตรียมตัว หาอาชีพทำมาหลายเดือนก่อนหน้านั้นครับ ใจจริง ตั้งใจว่า จะขอทำอีกซักปี ให้สิ้นสุดสัญญา แต่ล่าสุดที่ออกมา โดนต่อว่าด้วยสิ่งที่ไม่มีเหตุผลที่สุดเท่าที่เคยเจอมา
ก่อนออกผมมีขายอาหารในหมู่บ้านครับ ทำและส่งในหมู่บ้าน หมู่บ้านผมมี สี่ร้อยกว่าหลัง และ ขายเสื้อผ้ามือสองด้วยครับ แต่ตอนนี้พยายามให้น้ำหนักที่เสื้อผ้ามือสอง เพราะของสดเนี่ย ถ้าเราขายภายใน 1-2 วันไม่หมด กำไรจะไปหมดแล้วครับ เพราะเนื้อสัตว์จะไม่อร่อย เลยหาอะไรที่ไม่เน่า ไม่เสีย มาจบที่เสื้อผ้ามือสองครับ
ตอนนี้ปัญหาที่เจอคือ ตอนนี้ผมเริ่มจากขาย ออนไลน์ก่อน ขายได้นิดหน่อย นิดหน่อยจริงๆ ครับ ราคาก็ไม่ได้ตั้งสูงนะครับ มั้งนะ 59-69 บาท ตัวเสื้อผ้าก็พยายามเลือกเกรดที่ดีๆ หน่อย แต่ในเพจคือถ้าตอนนี้ลงแต่รูป เราใส่ถ่ายให้ดูด้วย แขวนไม้แขวนเสื้อถ่ายด้วย ดูเหมือน ลูกค้าจะแค่ดูอย่างเดียว ดูเยอะนะ โพสต์นึง 4-500 คน เยอะสำหรับผมนะ แต่ไม่มีคนสั่งเลย 555555 (หัวเราะทั้งน้ำตา) อาจจะเพราะเพจนี้เพิ่งสร้างขึ้นมา มีคนไลค์แค่ 50 คน แต่ผมเริ่มจากอีกเพจนึง เพจนั้นจะมีคนไลค์อยู่ประมาณ 2,800 คน แต่มันไม่สามารถเปลี่ยนชื่อเพจได้ มันเป็นเพจขายรถมือสองมาก่อนครับ เลยทำเพจใหม่ขึ้นมา และพยายาม Conect ทั้งสองเพจให้เกี่ยวข้องกันเสมอ จะบอกตลอดว่า เป็นคนเดียวกัน ที่ต้องทำขึ้นมาใหม่ เพราะอยากให้มันคือที่สำหรับขายเสื้อผ้ามือสองโดยเฉพาะ
ที่อยากทราบตอนนี้คือ จำเป็นมั้ยครับ ที่เราต้อง ไลฟ์สดเพื่อขายสินค้า หรือ ลูกค้าต้องการเห็นเป็นภาพเคลื่อนไหวมากกว่าเห็นเป็นภาพนิ่งที่ไม่มีความเชื่อถือครับ
"มี Plan จะออกขายตามตลาดนัดครับ ติดต่อไว้หลายที่รองรับไว้หลายวันครับ แต่ขาดอุปกรณ์กับเงินลงทุนนิดหน่อยครับ"
คงมีอีกหลายคำถาม สำหรับ ทำไมไม่รอให้มีเงินเก็บ ทำไมไม่รอให้มีเงินก้อน
ผมขอโทษที่ต้องตอบแบบนี้ครับ ภายใน 4 ปีที่ทำงานมา ผมเริ่มทุกอย่างมาจาก 0 สร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่ ที่บ้านผม แม่ผมติดหนี้รายวันตั้งแต่สมัยผมเรียน แล้วไม่ได้บอกใครเลย ผมไม่ทราบ มาทราบเนี่ย รุ่งขึ้นเข้าต้องได้เงินก้อนใหญ่มากๆ เป็นแสนเลยครับ ผมเลยขายทุกอย่างที่มีในชีวิต ณ ตอนนั้น ให้แม่ใช้หนี้ ทุกอย่างจริงๆ ไม่เหลืออะไรเลย แล้วต้องมาเริ่มสร้างใหม่นี่แหละครับ เข้ามากรุงเทพ มีเสื้อผ้า 1 ตะกร้า กับเงิน 3,000 บาท สร้างทุกอย่างมาใหม่ ทั้งรถยนต์ บ้าน ของใช้อะไรแบบนี้ และ ที่สำคัญ 2-3 ปีแรกใช้หนี้ยิบย่อยให้ครอบครัวหมดครับ คือ ผมให้บัตร ATM เงินเดือนกับแม่ไปเลย ให้แม่ใช้หนี้ ผมค่อยขอจากแม่อีกทีได้เงินมาทำงานวันละ 200 บาท 55555 เพิ่งมาโล่งประมาณได้ 3 ปีหลังครับ อ้อ คือ ทำงานที่อื่นก่อนมาอยู่ที่ล่าสุดครับ จากเงินเดือน 11,000 ล่าสุดที่ออกมาคือเงินเดือน 22,000 ครับ นั่นแหละ มันไม่มีช่วงที่ได้เก็บเงินเลย แต่พยายามหาอาชีพต่อครับ
คำถามต่อมาทำไมรู้ว่ามีภาระแล้วยังทิ้งงานประจำมาไม่มีอดทนเลย อดทนแล้วครับ อดทนมา 3 ปีกับปัญหาต่างๆ ทุกคนเจอหมดครับ ทราบดีเลยครับ แต่มันแบบยิบย่อยอ่ะเนอะ เช่น ไม่สบายก็โดนเรียกไปว่า ทำไมไม่สบาย รักษาตัวเองดีๆหน่อย ลาป่วยไป 1 วันตอนนั้น แต่ขณะที่เค้าลาพักร้อนไปเที่ยวเป็นอาทิตย์ ผมไม่เคยลาพักร้อนไปเที่ยวเลยนะ ใช่ครับมันเป็นสิทธิ์ของเค้า แต่ผมก็ป่วยอ่ะเนอะ มีหาหมอใบรับรองแพทย์พร้อม มีหนักสุดคือ อาหารเป็นพิษ กาการออกตั้งแต่ 4 โมง แต่นั่งทำงานต่อถึง 6 โมงเย็น เวลาเลิกงานคือ 5 โมง กลับบ้านไม่ได้ครับ ไข้ขึ้นทันที อาการของอาหารเป็นพิษทั้งหมดแหละครับ ไปหาหมอเลยแล้วไลน์แจ้งในกลุ่ม วันรุ่งขึ้นก็โดนว่านู่นนี่นั่น เห้ย อะไรเนี่ย มันประมาณนี้ครับ
ถ้าท่านใดอ่านมาถึงตรงนี้ก็ขอบคุณมากๆ ครับที่ทนอ่านมาได้ขนาดนี้ ขอบคุณที่อ่านในความไม่ค่อยเรียบเรียงเหตุการณ์และประโยคของผม ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับแนวทางที่จะมีมา ขอบคุณครับ
เริ่มกิจการขายเสื้อผ้ามือสอง
ผมได้ทำงานที่ หนึ่งมา 4 ปี เป็นบริษัทใหญ่มากๆๆๆ แต่ด้วยเหตุผลบางประการครับ สะสมมาตั้งแต่ หลัง 1 ปีเป็นต้นมา ถ้าเล่าไป คำพูดบางคำพูด คนที่ทำงานจะต้องทราบครับ ผมขออนุญาตไม่เล่า นะครับ ผมยังให้เกียรติองค์กรอยู่ เพราะผมยังมีเพื่อนพี่น้องอยู่ เป็นแค่บางคนเท่านั้น
ผมเลยตัดสินใจลาออกมาเมื่อสองเดือนที่แล้ว ก่อนออกก็เตรียมตัว หาอาชีพทำมาหลายเดือนก่อนหน้านั้นครับ ใจจริง ตั้งใจว่า จะขอทำอีกซักปี ให้สิ้นสุดสัญญา แต่ล่าสุดที่ออกมา โดนต่อว่าด้วยสิ่งที่ไม่มีเหตุผลที่สุดเท่าที่เคยเจอมา
ก่อนออกผมมีขายอาหารในหมู่บ้านครับ ทำและส่งในหมู่บ้าน หมู่บ้านผมมี สี่ร้อยกว่าหลัง และ ขายเสื้อผ้ามือสองด้วยครับ แต่ตอนนี้พยายามให้น้ำหนักที่เสื้อผ้ามือสอง เพราะของสดเนี่ย ถ้าเราขายภายใน 1-2 วันไม่หมด กำไรจะไปหมดแล้วครับ เพราะเนื้อสัตว์จะไม่อร่อย เลยหาอะไรที่ไม่เน่า ไม่เสีย มาจบที่เสื้อผ้ามือสองครับ
ตอนนี้ปัญหาที่เจอคือ ตอนนี้ผมเริ่มจากขาย ออนไลน์ก่อน ขายได้นิดหน่อย นิดหน่อยจริงๆ ครับ ราคาก็ไม่ได้ตั้งสูงนะครับ มั้งนะ 59-69 บาท ตัวเสื้อผ้าก็พยายามเลือกเกรดที่ดีๆ หน่อย แต่ในเพจคือถ้าตอนนี้ลงแต่รูป เราใส่ถ่ายให้ดูด้วย แขวนไม้แขวนเสื้อถ่ายด้วย ดูเหมือน ลูกค้าจะแค่ดูอย่างเดียว ดูเยอะนะ โพสต์นึง 4-500 คน เยอะสำหรับผมนะ แต่ไม่มีคนสั่งเลย 555555 (หัวเราะทั้งน้ำตา) อาจจะเพราะเพจนี้เพิ่งสร้างขึ้นมา มีคนไลค์แค่ 50 คน แต่ผมเริ่มจากอีกเพจนึง เพจนั้นจะมีคนไลค์อยู่ประมาณ 2,800 คน แต่มันไม่สามารถเปลี่ยนชื่อเพจได้ มันเป็นเพจขายรถมือสองมาก่อนครับ เลยทำเพจใหม่ขึ้นมา และพยายาม Conect ทั้งสองเพจให้เกี่ยวข้องกันเสมอ จะบอกตลอดว่า เป็นคนเดียวกัน ที่ต้องทำขึ้นมาใหม่ เพราะอยากให้มันคือที่สำหรับขายเสื้อผ้ามือสองโดยเฉพาะ
ที่อยากทราบตอนนี้คือ จำเป็นมั้ยครับ ที่เราต้อง ไลฟ์สดเพื่อขายสินค้า หรือ ลูกค้าต้องการเห็นเป็นภาพเคลื่อนไหวมากกว่าเห็นเป็นภาพนิ่งที่ไม่มีความเชื่อถือครับ
"มี Plan จะออกขายตามตลาดนัดครับ ติดต่อไว้หลายที่รองรับไว้หลายวันครับ แต่ขาดอุปกรณ์กับเงินลงทุนนิดหน่อยครับ"
คงมีอีกหลายคำถาม สำหรับ ทำไมไม่รอให้มีเงินเก็บ ทำไมไม่รอให้มีเงินก้อน
ผมขอโทษที่ต้องตอบแบบนี้ครับ ภายใน 4 ปีที่ทำงานมา ผมเริ่มทุกอย่างมาจาก 0 สร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่ ที่บ้านผม แม่ผมติดหนี้รายวันตั้งแต่สมัยผมเรียน แล้วไม่ได้บอกใครเลย ผมไม่ทราบ มาทราบเนี่ย รุ่งขึ้นเข้าต้องได้เงินก้อนใหญ่มากๆ เป็นแสนเลยครับ ผมเลยขายทุกอย่างที่มีในชีวิต ณ ตอนนั้น ให้แม่ใช้หนี้ ทุกอย่างจริงๆ ไม่เหลืออะไรเลย แล้วต้องมาเริ่มสร้างใหม่นี่แหละครับ เข้ามากรุงเทพ มีเสื้อผ้า 1 ตะกร้า กับเงิน 3,000 บาท สร้างทุกอย่างมาใหม่ ทั้งรถยนต์ บ้าน ของใช้อะไรแบบนี้ และ ที่สำคัญ 2-3 ปีแรกใช้หนี้ยิบย่อยให้ครอบครัวหมดครับ คือ ผมให้บัตร ATM เงินเดือนกับแม่ไปเลย ให้แม่ใช้หนี้ ผมค่อยขอจากแม่อีกทีได้เงินมาทำงานวันละ 200 บาท 55555 เพิ่งมาโล่งประมาณได้ 3 ปีหลังครับ อ้อ คือ ทำงานที่อื่นก่อนมาอยู่ที่ล่าสุดครับ จากเงินเดือน 11,000 ล่าสุดที่ออกมาคือเงินเดือน 22,000 ครับ นั่นแหละ มันไม่มีช่วงที่ได้เก็บเงินเลย แต่พยายามหาอาชีพต่อครับ
คำถามต่อมาทำไมรู้ว่ามีภาระแล้วยังทิ้งงานประจำมาไม่มีอดทนเลย อดทนแล้วครับ อดทนมา 3 ปีกับปัญหาต่างๆ ทุกคนเจอหมดครับ ทราบดีเลยครับ แต่มันแบบยิบย่อยอ่ะเนอะ เช่น ไม่สบายก็โดนเรียกไปว่า ทำไมไม่สบาย รักษาตัวเองดีๆหน่อย ลาป่วยไป 1 วันตอนนั้น แต่ขณะที่เค้าลาพักร้อนไปเที่ยวเป็นอาทิตย์ ผมไม่เคยลาพักร้อนไปเที่ยวเลยนะ ใช่ครับมันเป็นสิทธิ์ของเค้า แต่ผมก็ป่วยอ่ะเนอะ มีหาหมอใบรับรองแพทย์พร้อม มีหนักสุดคือ อาหารเป็นพิษ กาการออกตั้งแต่ 4 โมง แต่นั่งทำงานต่อถึง 6 โมงเย็น เวลาเลิกงานคือ 5 โมง กลับบ้านไม่ได้ครับ ไข้ขึ้นทันที อาการของอาหารเป็นพิษทั้งหมดแหละครับ ไปหาหมอเลยแล้วไลน์แจ้งในกลุ่ม วันรุ่งขึ้นก็โดนว่านู่นนี่นั่น เห้ย อะไรเนี่ย มันประมาณนี้ครับ
ถ้าท่านใดอ่านมาถึงตรงนี้ก็ขอบคุณมากๆ ครับที่ทนอ่านมาได้ขนาดนี้ ขอบคุณที่อ่านในความไม่ค่อยเรียบเรียงเหตุการณ์และประโยคของผม ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับแนวทางที่จะมีมา ขอบคุณครับ