เรื่องของเรื่อง... เราชอบเพื่อนตัวเอง..จริงๆแล้วจะบอกว่ารักเลยแหละ
ตอนทีเราเจอกันทุกวัน เราก็เป็นเพื่อนปกติ ดูเเลกัน ปรึกษากันหลายเรื่อง.. พูดคุยกัน...เถียงกัน..แกล้งกันชวนกันไปเที่ยว (เขาชอบชวนเราไปเที่ยว แต่เราก็ปฏิเสธตลอด) เราไม่รู้ว่าเขาเข้ามาอยู่ในความรู้สึกเรา ตั้งแต่เมื่อไร? ตอนไหน? ไม่รู้เลย เรารู้ตัวว่าชอบเขาก็ตอนที่เราไปเที่ยวคนเดียว ทุกๆก้าวที่เดิน ทุกๆกิจกรรม เรานึกถึงเขาตลอด...
ตอนนี้เราอยู่กันคนละที เราไม่ได้เจอกันทุกวันเหมือนเดิม ทำให้เรารู้ว่า เราคิดถึงเขา มากแค่ไหน? เราเลยตัดสินใจบอกความรู้สึกของเราไป...(แอบคิดในใจว่าถ้าจะเสียเพื่อนก็ช่างมันว่ะ แต่ก็แอบหวังว่ามันอาจจะดี เพราะเคยบอกว่าเราว่า ชอบใครก็จีบสิ) หลังจากที่บอกไป....เราไม่ได้เสียเพื่อนอย่างที่เราคิด เขาจะเป็นเพื่อนเราเหมือนเดิม ... เราพยายามทัก line ไปเพราะอยากคุยด้วย เขาก็ตอบ (เราไม่รู้ว่าเขาตอบด้วยความรู้สึกแบบไหน? รำคาน หรือ แค่ตอบไปงั้นๆ) ทุกๆครั้งที่เราทักไป.. เรารอให้เขาตอบ เราดีใจทุกครั้งที่เขาตอบ ถึงแม้ว่า บ้างครั้งมันจะเป็นแค่สติกเกอร์ก็ตาม เมื่อไม่นานที่ผ่านมา มันเป็นวันเกิดของเรา... เรารอให้เขาอวยพรหรืออะไรก็ได้... ก่อนวันเกิดเราประมาณ 2-3 วัน เขามาถามว่า "ใกล้วันเกิดแล้วใช่ไหม?" (แต่เราก็ไม่ได้บอกว่าวันไหน?)... แต่พอถึงวันเกิดเรา เขาก็ส่งสติกเกอร์มาให้ ถึงแม้จะเป็นแค่สติกเกอร์ แต่เราก็ดีใจนะมากด้วย เพราะอย่างน้อยเขายังจำได้
เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา..เรามีนัดกินข้าวกันกับกลุ่มเพื่อน (เป็นการนัดกินข้าวเพื่อเลี้ยงส่งเขา เพราะกำลังจะไปต่างประเทศ).. เขาบอกเราว่าจะมารับ.. แต่เขาก็ให้คนอื่นมารับแทน(เราแอบนอยนะ) พอไปถึงร้านอาหาร เราไม่ได้นั่งข้างกันเหมือนที่เคยนั่ง แต่เรานะเข้าใจ เราว่าไปช้า คนอื่นเลยเข้าไปนั่งข้างๆแทน (และมันก็เป็นครั้งแรกที่เจอกัน หลังจากที่เราบอกความในใจไป) เขาทักทายเรา..ตามประสาคนไม่ได้เจอกันหลายเดือน เราคุยกันในกลุ่ม ทุกอย่างดูเหมือนปกติดี...จนเราหยิบของขึ้นมาให้ เขาก็รับไปแล้วเปิดดู แล้วเขาก็ไม่สนใจเราและไม่สนใจของซื้อมาฝาก แต่กลับพูดว่า บอกจะไปบอกคนนั้นคนนี้ ว่ามีของชิ้นนี้แล้ว ให้ซื้อของอย่างอื่นมาฝาก เราเริ่มรู้สึกว่าเราไม่นอย จนสักพัก เราเริ่มเช็คบิลเตรียมกลับบ้าน เราเห็นเขาใช้กระเป๋าสตางค์อันเก่า ซึ่งไม่ใช่อันที่เราซื้อให้เมื่อหลายเดือนก่อน.... เรานอยมากๆๆ นอกจากนั้น พอตอนกลับบ้าน เขาไม่ถามเราสักคำว่า เราจะกลับบ้านยังไง ซึ่งเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนจริงๆ เรารู้สึกเสียใจอย่างบอกไม่ถูก อย่างจะร้องไห้ตรงนั้น แต่กลัวเพื่อนๆตกใจ เพื่อนต่างพากันถามว่าเราเป็นอะไร ไม่พูดไม่จา เอาจริงๆ ตอนนั้นพูดไม่ออก พูดไม่ออกจริงๆ ในหัวว่างเปล่า ในใจนะตอนนั้นคิดจะยอมแพ้ เรากลัวตัวเองเสียใจ
เราควรไปต่อ...หรือควรปล่อยเขาไป..ดี?
ส่วนตัวอยากเดินหน้า...แต่ก็พอจะรู้ผลลัพท์แล้ว สุดท้ายคือเราเองนั้นแหละที่จะเสียใจ...
ระหว่างเดินหน้าต่อ กับ ยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่พยายาม เราควรเลือกอะไร?
ตอนทีเราเจอกันทุกวัน เราก็เป็นเพื่อนปกติ ดูเเลกัน ปรึกษากันหลายเรื่อง.. พูดคุยกัน...เถียงกัน..แกล้งกันชวนกันไปเที่ยว (เขาชอบชวนเราไปเที่ยว แต่เราก็ปฏิเสธตลอด) เราไม่รู้ว่าเขาเข้ามาอยู่ในความรู้สึกเรา ตั้งแต่เมื่อไร? ตอนไหน? ไม่รู้เลย เรารู้ตัวว่าชอบเขาก็ตอนที่เราไปเที่ยวคนเดียว ทุกๆก้าวที่เดิน ทุกๆกิจกรรม เรานึกถึงเขาตลอด...
ตอนนี้เราอยู่กันคนละที เราไม่ได้เจอกันทุกวันเหมือนเดิม ทำให้เรารู้ว่า เราคิดถึงเขา มากแค่ไหน? เราเลยตัดสินใจบอกความรู้สึกของเราไป...(แอบคิดในใจว่าถ้าจะเสียเพื่อนก็ช่างมันว่ะ แต่ก็แอบหวังว่ามันอาจจะดี เพราะเคยบอกว่าเราว่า ชอบใครก็จีบสิ) หลังจากที่บอกไป....เราไม่ได้เสียเพื่อนอย่างที่เราคิด เขาจะเป็นเพื่อนเราเหมือนเดิม ... เราพยายามทัก line ไปเพราะอยากคุยด้วย เขาก็ตอบ (เราไม่รู้ว่าเขาตอบด้วยความรู้สึกแบบไหน? รำคาน หรือ แค่ตอบไปงั้นๆ) ทุกๆครั้งที่เราทักไป.. เรารอให้เขาตอบ เราดีใจทุกครั้งที่เขาตอบ ถึงแม้ว่า บ้างครั้งมันจะเป็นแค่สติกเกอร์ก็ตาม เมื่อไม่นานที่ผ่านมา มันเป็นวันเกิดของเรา... เรารอให้เขาอวยพรหรืออะไรก็ได้... ก่อนวันเกิดเราประมาณ 2-3 วัน เขามาถามว่า "ใกล้วันเกิดแล้วใช่ไหม?" (แต่เราก็ไม่ได้บอกว่าวันไหน?)... แต่พอถึงวันเกิดเรา เขาก็ส่งสติกเกอร์มาให้ ถึงแม้จะเป็นแค่สติกเกอร์ แต่เราก็ดีใจนะมากด้วย เพราะอย่างน้อยเขายังจำได้
เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา..เรามีนัดกินข้าวกันกับกลุ่มเพื่อน (เป็นการนัดกินข้าวเพื่อเลี้ยงส่งเขา เพราะกำลังจะไปต่างประเทศ).. เขาบอกเราว่าจะมารับ.. แต่เขาก็ให้คนอื่นมารับแทน(เราแอบนอยนะ) พอไปถึงร้านอาหาร เราไม่ได้นั่งข้างกันเหมือนที่เคยนั่ง แต่เรานะเข้าใจ เราว่าไปช้า คนอื่นเลยเข้าไปนั่งข้างๆแทน (และมันก็เป็นครั้งแรกที่เจอกัน หลังจากที่เราบอกความในใจไป) เขาทักทายเรา..ตามประสาคนไม่ได้เจอกันหลายเดือน เราคุยกันในกลุ่ม ทุกอย่างดูเหมือนปกติดี...จนเราหยิบของขึ้นมาให้ เขาก็รับไปแล้วเปิดดู แล้วเขาก็ไม่สนใจเราและไม่สนใจของซื้อมาฝาก แต่กลับพูดว่า บอกจะไปบอกคนนั้นคนนี้ ว่ามีของชิ้นนี้แล้ว ให้ซื้อของอย่างอื่นมาฝาก เราเริ่มรู้สึกว่าเราไม่นอย จนสักพัก เราเริ่มเช็คบิลเตรียมกลับบ้าน เราเห็นเขาใช้กระเป๋าสตางค์อันเก่า ซึ่งไม่ใช่อันที่เราซื้อให้เมื่อหลายเดือนก่อน.... เรานอยมากๆๆ นอกจากนั้น พอตอนกลับบ้าน เขาไม่ถามเราสักคำว่า เราจะกลับบ้านยังไง ซึ่งเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนจริงๆ เรารู้สึกเสียใจอย่างบอกไม่ถูก อย่างจะร้องไห้ตรงนั้น แต่กลัวเพื่อนๆตกใจ เพื่อนต่างพากันถามว่าเราเป็นอะไร ไม่พูดไม่จา เอาจริงๆ ตอนนั้นพูดไม่ออก พูดไม่ออกจริงๆ ในหัวว่างเปล่า ในใจนะตอนนั้นคิดจะยอมแพ้ เรากลัวตัวเองเสียใจ
เราควรไปต่อ...หรือควรปล่อยเขาไป..ดี?
ส่วนตัวอยากเดินหน้า...แต่ก็พอจะรู้ผลลัพท์แล้ว สุดท้ายคือเราเองนั้นแหละที่จะเสียใจ...