ฮัลโหล นี่เป็นกระทู้เเรกของเรานะทุกคน เราชื่อแตงโม ตอนนี้อายุ18แล้วค่ะ เอาจริงๆที่ตั้งกระทู้นี้เพราะตอนนี้คุยกะใครไม่ได้เลย ชีวิตเราค่อนข้างลำบากนะ ทุกๆเรื่องเลย มีแต่ความผิดหวังกะล้มเหลว เรามีพ่อแม่นะ แต่ท่านเลิกกันไปแล้วเพราะอะไรหลายๆอย่าง ส่วนแม่ก็พาเรามาอยู่ในที่ทำงานแม่ แล้วแม่ก็มีแฟนใหม่ ทิ้งเราไปอยู่กะแฟนใหม่ ส่วนเราเขาก็ไม่ใยดี ที่ทำงายแม่เลยเลี้ยงเราไว้ ตอนนั้นเราอายุ15เอง ก็โตพอสมควรแหละ เราหาเงินเอง อยู่ตัวคนเดียว คุยกะหมากะแมว อยู่แต่ในห้อง จะออกมาแค่ตอนทำงานหรือเขาเรียกใช้เท่านั้น ส่วนพ่อก็กินเหล้า ไม่ทำงานทำการ แต่มาวันนึงแม่ก็ป่วยเป็นมะเร็ง ร่างกายคืแทรุดหนักเลย เราต้องหาเลี้ยงทั้งตัวเองและแม่ พ่ออีก แล้วพ่อก็มาเสียช่วงต้นปีที่ผ่านมาเพราะโดนรถเหยียบ คือสภาพเละมาก เราแทบทำใจไม่ได้ คือเราไม่เหลือใครแล้วอะ พอเราได้มาเจอคนคนนี้ คนที่เราจะพูดถึงนี้ เขาเป็นนักดนตรี คือตอนนี้บ้านเราทำเกี่ยวกับธุรกิจบันเทิง เราก็ได้ชวนเขามาอยู่ โอเคทุกอย่างคือดีหมดเลย ช่วยเราหาเงิน เก็บเงิน หาเงินให้แม่รักษาตัว ช่วยกัน รักกัน
พอมาวันนึงเขาบอกว่าอยากไปอยู่ที่อื่นโดยไม่มีสาเหตุ แล้วเขาก็เงียบไป ไม่คุยกะเรา ไม่มองหน้าเรา เราจับมือก็สะบัดออก แล้วเขาก็พิมพ์แชทมา เพราะเขาไม่กล้าพูดต่อหน้า เราก็ถามเขาว่าเกิดไรขึ้น เขาก็บอกว่าอยากอยู่คนเดียว อยากเป็นพี่น้องมากกว่า เราก็ได้แต่ งง แล้วก็ร้องไห้ ไม่เป็นอันกินอันนอน เพราะอยู่ดีๆก็มาทิ้งไป ที่เราเสียใจมากๆไม่ใช่ว่าเราจะอยู่ไม่ได้หรือเราจะต้องการให้เขากลับมา แต่เป็นเพราะเขาเป็นเซฟโซนทร่ดีที่สุดสำหรับเรา ให้กำลังใจ คุยได้ทุกเรื่อง ถ้าให้คุยแบบนี้กะแม่ กะครอบครัวปัจจุบันนี้ก็กลัวเขาคิดมาก เพราะต่างคนต่างป่วย ป่วยกายป่วยใจ เราเลยเลือกที่จะอยู่คนเดียวดีกว่า ตอนนี้เราคิดว่าเราโอเคขึ้นมาในระดับนึงแล้วนะ ในมุมมองคนอื่นคิดว่าเรายังเด็ก เราอายุ18 เราต้องเจอคนอีกมากมาย เอาเวลาไปดูเเลแม่ ดูแลครอบครัวดีกว่า มันก็ใช่.. แต่เราไม่เคยได้รับความสุขแบบนี้มาก่อนเลย ตอนอยู่กะพ่อกะแม่ ก็มีเรื่องให้ร้องไห้ทุกวัน เพราะพ่อกินเหล้ากลับมาก็ทะเลาะกะแม่ ตบตีกันแทบทุกคืน เราจะมีความสุขแค่ตอนกลางวันเท่านั้น แต่เวลานั้นคือเวลานอนของเรา เพราะกลางคืนไม่ได้นอน คิดย้อนไปแล้วก็ตลกเหมือนกัน5555 งงตัวเองว่าผ่านจุดนั้นมาได้ไง เก่งเหมือนกันหนิ ตอนนี้เขาก็อยู่ที่บ้านเหมือนเดิม ที่เขาบอกจะไป เหตุผลของเขาคืออยากจะไปไกลเรา แต่ตอนนี้เขาบอกอยากเป็นเป็นพี่น้อง เขาก็เลือกที่จะอยู่เพราะเราเคารพการตัดสินใจมากๆ ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลอะไร เรารับได้หมดนะ เขาคงเป็นรักแรกของเรา แต่ไม่ใช่รักสุดท้ายของเรา ขนาดพ่อแม่รักกันมาสิบยี่สิบปียังเบิกได้ นับประสาอะไรแค่นี้ แต่ก็มีหวังอยุ่นิดว่าเขาจะกลับมา5555 เขาทักมาหาเราทุกวันเรื่องสาระทุกข์สุขดิบ เราก็คุยตามมารยาทแล้วอยู่เงียบๆดีกว่า ไปละ 5555555
เลิกกับแฟน เพราะแฟนอยากอยู่คนเดียว
พอมาวันนึงเขาบอกว่าอยากไปอยู่ที่อื่นโดยไม่มีสาเหตุ แล้วเขาก็เงียบไป ไม่คุยกะเรา ไม่มองหน้าเรา เราจับมือก็สะบัดออก แล้วเขาก็พิมพ์แชทมา เพราะเขาไม่กล้าพูดต่อหน้า เราก็ถามเขาว่าเกิดไรขึ้น เขาก็บอกว่าอยากอยู่คนเดียว อยากเป็นพี่น้องมากกว่า เราก็ได้แต่ งง แล้วก็ร้องไห้ ไม่เป็นอันกินอันนอน เพราะอยู่ดีๆก็มาทิ้งไป ที่เราเสียใจมากๆไม่ใช่ว่าเราจะอยู่ไม่ได้หรือเราจะต้องการให้เขากลับมา แต่เป็นเพราะเขาเป็นเซฟโซนทร่ดีที่สุดสำหรับเรา ให้กำลังใจ คุยได้ทุกเรื่อง ถ้าให้คุยแบบนี้กะแม่ กะครอบครัวปัจจุบันนี้ก็กลัวเขาคิดมาก เพราะต่างคนต่างป่วย ป่วยกายป่วยใจ เราเลยเลือกที่จะอยู่คนเดียวดีกว่า ตอนนี้เราคิดว่าเราโอเคขึ้นมาในระดับนึงแล้วนะ ในมุมมองคนอื่นคิดว่าเรายังเด็ก เราอายุ18 เราต้องเจอคนอีกมากมาย เอาเวลาไปดูเเลแม่ ดูแลครอบครัวดีกว่า มันก็ใช่.. แต่เราไม่เคยได้รับความสุขแบบนี้มาก่อนเลย ตอนอยู่กะพ่อกะแม่ ก็มีเรื่องให้ร้องไห้ทุกวัน เพราะพ่อกินเหล้ากลับมาก็ทะเลาะกะแม่ ตบตีกันแทบทุกคืน เราจะมีความสุขแค่ตอนกลางวันเท่านั้น แต่เวลานั้นคือเวลานอนของเรา เพราะกลางคืนไม่ได้นอน คิดย้อนไปแล้วก็ตลกเหมือนกัน5555 งงตัวเองว่าผ่านจุดนั้นมาได้ไง เก่งเหมือนกันหนิ ตอนนี้เขาก็อยู่ที่บ้านเหมือนเดิม ที่เขาบอกจะไป เหตุผลของเขาคืออยากจะไปไกลเรา แต่ตอนนี้เขาบอกอยากเป็นเป็นพี่น้อง เขาก็เลือกที่จะอยู่เพราะเราเคารพการตัดสินใจมากๆ ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลอะไร เรารับได้หมดนะ เขาคงเป็นรักแรกของเรา แต่ไม่ใช่รักสุดท้ายของเรา ขนาดพ่อแม่รักกันมาสิบยี่สิบปียังเบิกได้ นับประสาอะไรแค่นี้ แต่ก็มีหวังอยุ่นิดว่าเขาจะกลับมา5555 เขาทักมาหาเราทุกวันเรื่องสาระทุกข์สุขดิบ เราก็คุยตามมารยาทแล้วอยู่เงียบๆดีกว่า ไปละ 5555555