ถ้ามีลูกแล้วรักลูกไม่เท่ากันจะมีลูกเยอะทำไมครับทำไมไม่มีคนเดียวให้จบๆไปเลย

ดูกลิ่นกาสะลองทำให้ผมนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองเลยครับ​ ตอนนี้ผมอยู่ปี1ครับ​ อาศัยอยู่หอโดยมีพ่อเป็นผู้ปกครอง​ เพราะผมไม่ติดต่อกับแม่มาหลายปีแล้ว  ผมมีพี่น้องแค่ผมกับน้องชายเรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่พ่อกับแม่เลิกกันตอนผมอยู่ ป.4ครับ​ เดิมแม่รักน้องมากกว่าผมเป็นทุนเดิมอยู่แล้วแต่ตอนนั้นยังมีพ่ออยู่ผมเลยไม่รู้สึกอะไรมากเพราะพ่อรักลูกเท่ากันซื้อของเล่นก็ซื้อให้ทั้งผมทั้งน้องชายส่วนแม่ซื้อให้แต่น้องบางครั้งพ่อซื้อของเล่นให้ทั้งสองคนแต่น้องทำพังแม่ก็บังคับให้ผมเอาของผมให้น้องแทน​โดยบอกเป็นพี่ต้องเสียสละให้น้อง​ ตอนป.3น้องมีเรื่องชกต่อยพ่อดุน้องแต่แม่ก็เข้าข้างน้องแล้วมาโทษผมว่าไม่ดูแลน้องซึ่งใครจะไปดูแลได้เรียนก็คนละห้อง​ พอพ่อเลิกกับแม่​ผมจะขอไปอยู่กับพ่อแต่แม่ไม่ให้ไปแม่บอกกับพ่อว่าจะรักและดูแลลูกชายทั้งสองเป็นอย่างดี​ พอเลิกกับพ่อชีวิตผมยิ่งเลวร้าย​ เงินไปโรงเรียนน้องได้30ผมได้20​ ไปเดินห้างไม่ยอมให้ผมไปด้วยจะไปกับน้องแค่2คน​ ซื้อของกับมาเยอะแยะ​แต่ไม่มีของผมเลยซักถุง​เดียว​มันน่าน้อยใจมั้ยละครับ​ งานบ้านผมทำคนเดียวซักผ้า​ ล้างจาน​ ถูบ้าน​ น้องไม่ทำอะไรเลย​ ผมโดนเพื่อนที่โรงเรียนแกล้งตอนประถม​พอร้องให้ไปฟ้องแม่แม่จะก็ด่าผม​ ผมยังจะได้ดีเลย"โตจนป่านนี้แล้วถ้ายอมให้มันแกล้งก็ไปตายซะ" ผมเลยโมโหมากแอบขโมยคัตเตอร์แม่มา​ผมไม่ได้จะไปทำร้ายใครนะครับผมจะเอาไปป้องกันตัวถ้าใครทำร้ายผม​ ผมจะได้สู้​ มีเพื่อนคนหนึ่งชอบแกล้งผมเป็นประจำ​ มันเดินมาตบหัวผม​ พอมันตบหัวผมเสร็จผมชักมีดแทงเลย​ แต่คนที่ผิดกับเป็นผม​ ทั้งที่มันรักแกผมตลอดทั้งไถเงิน​ รุมกระทืบ​ผมทนมาตลอดจนวันนี้ถึงขีดสุดแล้ว​ ผมเดินเชิญผู้ปกครองทั้งผมทั้งเด็กคนนั้น​ อาจารย์ถามผมว่าทำไมผมถึงทำแบบนี้​ ผมก็ตอบไปตามความจริงแต่​สิ่งที่ออกจากปากแม่ของเด็กที่ผมแทงคือ"ก็แค่เด็กเค้าเล่นกันค่ะ​ ลูกดิฉันแค่อยากเล่นด้วย​ แต่เด็กคนนี้สิทำไมต้องทำขนาดนี้​ เด็กมีปัญหา" แถมแม่ผมก็ด่าผมซ้ำด้วยไม่ได้เข้าข้างผมเลย​ การบ้านแม่ไม่เคยสอนผม​ ทำไม่ได้ก็ไปรอลอกเพื่อน​ เลยส่วนน้องหรอสอนเสร็จไม่พอยังใช้ให้ผมลงไปเอานมให้น้องกินตอนทำการบ้าน​ พอขึ้นมัธยมแม่ผมซื้อมือถือให้น้องตั้งแต่ม.1​ ผมได้ใช้มือถือครั้งแรกตอนม.3เพราะน้องจะเอาเครื่องใหม่แม่ผมเลยเอาของเก่าน้องมาให้ผม​ ผมเลยขอเบอร์พ่อจากแม่​ แม่ก็ให้มา​ผมก็เลยโทรระบายกับพ่อ​ พ่อรู้โทรมาตำหนิแม่​ แม่ด่าผมสารพัดว่าผมขี้ฟ้อง​  บอกว่าผมไม่เข้มแข็งเป็นพี่ต้องเสียสละให้น้องถูกแล้วแค่นี้ก็ทำไม่ได้ต้องโทรไปฟ้องพ่อ​ยังมีคำหยาบมากกว่านี้อีกครับแต่ผมไม่อยากเล่ายาว​ พอขึ้นม.ปลายผมต้องอ่านหนังสือสอบเข้ามหาลัย​ผมตั้งใจว่าจะเรียนที่ใหนคณะอะไร​ แต่แม่ผมบังคับให้ผมสอบเข้ามหาลัยกับคณะที่ผมไม่อยากเรียน​ เพราะที่แม่ผมให้ผมเรียนที่ใหม่เพราะปีหน้าน้องอยากเข้าที่นั่นจะได้ดูน้องทะเลาะกันหนักมากจนแม่พูดมาว่า​ "ถ้าจะเรียนที่....กูจะไม่จ่ายค่าเทอมให้​ ลองสิ" ผมเลยโมโหมากแล้วสวนไปว่า"ก็ดี​.... (ชื่อผม)​จะได้ไปอยู่กับพ่อให้พ่อส่ง​พูดจบ​ ผมเดินเข้าโทรบอกพ่อ​ ว่าจะไปอยู่ด้วยพ่อตกลงทันทีผมเลยเก็บเสื้อผ้าเอกสารทุกอย่าง​ ลงกระเป๋าจะไปโบกแท็กซี่ไปหาพ่อ​ แม่ผมตามมาห้ามใว้คราวนี้แม้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย​ แม่ตามมาแย่งกระเป๋าแล้วพูดกับผม

แม่:อย่าไปเลยนะลูก​ แม่ยอมแล้วจะเรียนที่ใหนแม่ไม่ห้ามแล้ว

ผม:มันไม่ใช่แค่เรื่องนี้หรอกแม่​ แม่ลองคิดดูว่าแม่ทำอะไรใว้บ้าง​ แล้วผมก็ระบายออกมาทั้งหมดเลยที่เล่าใว้แล้ว

แม่:อย่าพูดแบบนี้สิลูก​ ก็หนูเป็นลูกคนโต​ ถ้าหนูโกรธแม่​ ให้แม่ซื้ออะไรก็ได้โทรศัพท์ถ้าหนูอยากได้เครื่องใหม่พรุ่งนี้แม่พาไปซื้อเลยแพงขนาดใหนแม่ก็จะซื้อให้​ แต่อย่าไปเลยนะลูก​

ผม:มันสายไปแล้วแม่​ มาพูดตอนนี้ก็สายไปแล้ว​ แม่ลองคิดดูนะว่าตั้งแต่เด็กจนโตแม่ซื้ออะไรให้น้องบ้าง​ แล้วแม่ซื่ออะไรให้ผมบ้าง​ ของดีๆผมไม่เคยได้หรอก​ ได้แต่ของเหลือจากน้องทุกอย่าง​  เคยพาผมไปเที่ยวบ้างมั้ยพาแต่น้องไปแต่ให้ผมเฝ้าบ้าน​ มันไม่ใช่แค่นี้ยังมีอีกเยอะแต่ผมไม่เล่าซ้ำสองนะผมเล่าไปแล้วพูดจบ​ ผมก็เดินไปโบกแท็กซี่​ไปหาพ่อ​ แม่โทรหาผมเป็นสิบสายผมไม่รับปิดเครื่องหนีเลย​ เลยโทรหาพ่อแทนแม่ขอคุยด้วยผมก็ไม่คุย​ มาหาผมตอนเลิกเรียนที่โรงเรียนเกือบทุกวันแต่ผมไม่สนใจไม่พูดด้วยเดินหนีอย่างเดียว แม่ฝากมือถือราคาสองหมื่น​กับเสื้อผ้าอีกหลายชุดมากับอาจารย์ให้เอามาให้ผมผมรับแล้วเอาของทั้งหมดไปฝากน้องให้เอาไปคืนแม่​(ผมกับน้องยังรักกันเหมือนเดิม​ เพราะผมไม่เคยมีปัญหากับน้องเลย​ มีแค่ตอนเด็กๆแต่ตอนโตรักกันดี)​ แม่พยายามโทรมาหาผมบ่อยๆจนผมเปลี่ยนเบอร์หนี พ่อเล่าให้ผมฟังว่าแม่โทรมาถามที่อยู่พ่อจะมาหาผม​ แต่พ่อบอกกับแม่ว่าจะถามผมดูก่อนว่าให้บอกมั้ย​ แน่นอนผมไม่ให้บอก​  ตอนนี้ผมขึ้นปี1แล้วแต่ยังไม่เปิดเทอมผมออกจากบ้านแม่มาได้5เดือนแล้วผมยอมรับเลยว่าผมมีความสุขมาก​ ผมได้รับความรักจากพ่ออย่างเต็มที่​ ความรักที่ผมไม่เคยได้จากแม่เลย​ อย่าหาว่าผมใจร้ายเลยนะ​ แต่แม่ผมรักแต่น้องไม่เคยรักผมเลย​ หลักฐานจากการกระทำที่ผมเล่าก็เห็นชัดเจนว่าแม่ไม่เคยรักผมเลย​ แล้วจะตามมาเจอตามเอาของมาให้เพื่ออะไร​ ถ้ามหาวิทยาลัยเปิดเทอมแม่คงมาตามผมที่มหาวิทยาลัยผมแน่ๆ​ แม่จะทำแบบนี้ไปทำไมครับทั้งที่ๆแม่ไม่เคยรักผมเลย​ ถ้าแม่รักผมคงไม่ทำแบบนี้กับผมหรอก​

ปล.สำหรับสามีภรรยาในตอนนี้ถ้ารู้ตัวว่ารักลูกไม่เท่ากัน​ มีลูกแค่คนเดียวพอนะครับผมไม่อยากให้มีเด็กที่มีปมเหมือนผมอีก