ไม่โลกสวยนะ บางคนบอกประหยัด ก้พอ พอเพียงไม่เท่ากับไม่สร้างคุณภาพชีวิตที่ดี

คือทุกวันนี้ผมทำงานประจำ ฐานเงินเดือน+ค่าใบประกอบ + เงินประจำตำแหน่ง ค่า ฉ. ค่าเวร ค่าอื่นๆ รายได้เฉลี่ยต่อเดือนแสนกว่าบาท บางคนบอกเยอะมาก ใช้ประหยัดๆพอเหลือแหล่ Hello คุณไม่มีภาระหละสิ
1. ผมมีแม่ต้องดูแล1คนซึ่งเจ็บป่วยผมพาเข้า BDMS ทำไมเราต้องไปแออัด ในเมื่อเราเลือกได้
2. พี่สาว1คนที่เจ็บป่วยมานาน รักษาต่อเนื่องศิริราชปิยะ มาหลายปี
3 หลาน1คน เรียน  bilingual ค่าเทอม เทอมละ49000 ค่าเรียนเปียนโน ไวโอลิน เรียนพิเศษ วิทย์ คณิต อังกฤษ เพื่อให้เด็ก1คนมีคุณภาพชีวิตที่ดีไม่เติบโตมาไร้คุณภาพ คือใช้เงินเยอะนะ เพราะประเทศนี้รัฐไม่สนับสนุน ตกปีๆนึง5แสน

รถบ้านภาระหมดแล้ว

คือไหนจะต้องหาความสุขเองบ้างไม่งั้นเครียดตาย กินเที่ยว ยอมรับเลยว่าเดือนชนเดือน ถ้าไม่มีพ่อแม่ปูทางไว้สร้าธุรกิจและไร่สวนให้คงแย่

แล้วทำไมเราไม่คิดเลือกให้รัฐมาดูแลเรามากกว่านี้ เราพอใจแค่นี้จริงๆหรอ

ต้นปีที่ผ่านมาพ่อผมเพิ่งเสียไป เกิดการเปลี่ยนแปลงในชีวิตหลายอย่าง ไว้มาแชร์กันวันหลังนะครับ แค่อยากบอกว่าใครเงินเดือนหลัก1×,×××฿ กับภาวะค่าครองชีพเบอร์นี้ รัฐควรช่วยเหลือเราไหม

ปล.กว่าจะได้เงินถึงแสนนี่ขึ้นเวรแทบตายไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันจร้า อย่าอยากได้เลย บางวันทำงาน48ช.ม. ติดแวบนอน4-5ช.ม. ร่างกายพังมาก