พ่อกับแม่มีปัญหากันเราเป็นลูกต้องทำยังไงดี?

คือพ่อกับแม่มีปัญหากันมานานหลายปีแล้วเพราะพ่อมีคนอื่นจากที่ต้องทำธุรกิจร่วมกัน7ปีมาแล้วตั้งแต่น้องเกิดพ่อไม่เคยกลับมานอนบ้านเลย พ่อบอกว่าเขาอยู่คนเดียวไม่ได้อันตราย มันจะไม่เป็นไรเลยถ้ามีหลายห้องนี่นอนห้องเดียวกันเตียงเดียวกันทุกคนคิดว่าเป็นผัวเมียกันหมดแล้ว เราเคยคุยกับพ่อหลายครั้งบอกให้พ่อกลับมานอนบ้านบ้างแต่พ่อไม่เคยกลับพ่อบอกว่าที่ทำเพราะต้องหาเงินมาให้พวกเราใช้ ซึ่งพ่อก็มีงานประจำอยู่ก่อนแล้ว ตอนแรกแม่ก็เสียใจระบายให้เราฟังเยอะแยะ ซึ่งเรารู้และเข้าใจความรู้สึกทั้งสองฝ่ายนะแต่เราทำอะไรไม่ได้ได้แต่รับฟัง ตอนแรกแม่เสียใจมากแต่ระยะหลังแม่ไปสนิทกับหัวหน้าที่ทำงานซึ่งเขาก็มีลูกมีเมียแล้วเราเองก็รู้จัก คุยโทรศัพท์ตลอดเวลาคุยทีก็จะนานมาก คือความรู้สึกเราแบบ “แล้วกูอะ กูควรรู้สึกยังไงหรอ” น้องมันก็ไม่รู้เรื่องหรอกเกิดมามันก็มีเรื่องนี้แล้ว เราดิเราอยู่ตั้งแต่แรกรู้เห็นทุกอย่าง เจอหน้าพ่อกับแม่ทีไรจะร้องไห้ทุกที มันทำให้เรานึกถึงตอนที่พวกเรามีความสุขด้วยกันกินข้าวด้วยกันเล่นกันหัวเราะด้วยกันตอนนั้นมันมีความสุขมากเว้ย ตอนนี้อะไรอะรับไม่ได้จริงๆไม่เคยรับได้เลย ทั้งพ่อและแม่ต่างมีข้ออ้างให้ตัวเองที่ทำอย่างนู้นเพราะคนนู้นเป็นอย่างนี้ทำให้รู้สึกแบบนั้นเลยทำแบบนี้ ซึ่งไม่มีใครถามเราเลยว่าเราโอเคไหม รับได้ไหมที่เป็นแบบนี้ ต่างคิดไปเองว่าแบบเราโตแล้วเราเข้าใจเขาได้ คือไม่ได้เว้ยเรื่องนี้ขอเลยรับได้ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องนี้ใครจะรับได้ไม่ได้ไม่รู้แต่เรารับไม่ได้ บางทีก็ไม่อยากรับรู้อะไรเลยไม่อยากรู้สึกอะไรอยากปิดหูปิดตาไปเลย แต่พอรู้หมดแล้วอะเราได้แต่เก็บทุกอย่างไว้คนเดียวระบายกับใครก็ไม่ได้ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เราร้องไห้คนเดียวทุกคืน ทุกวันนึกถึงทีไรน้ำตาไหลตลอด กลัวเป็นโรคซึมเศร้าเหมือนกันแต่มันทำไรไม่ได้อะมันอึดอัดพูดไม่ได้อย่างน้อยก็ร้องไห้นะบายออกมาก็ยังดี ล่าสุดเมื่อไม่กี่วันมานี้ แม่บอกจะเปลี่ยนนามสกุล คือเราแอบช้อคนะแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แต่พ่อกับแม่ไม่ได้หย่ากันนะ ทุกวันนี้เหมือนแยกกันอยู่พ่อก็เข้ามาบ้านบ้างเพราะเอากับข้าวเอาไรมาให้แต่ไม่เข้าทุกวันนานๆทีจะเข้ามา คือที่แม่เป็นแบบนี้ก็คงเป็นเพราะพ่อแต่พ่อไม่รู้นะ ทุกคนที่บ้านก็เข้าใจแม่บอกให้แม่ถอยออกมา แต่เราว่าพ่อกับแม่ เห็นแก่ตัว ไปหน่อยนะเอาความสุขตัวเองเป็นหลักไม่นึกถึงความรู้สึกคนเป็นลูกเลย ก็รู้ว่าแม่เสียใจ แต่แม่จะทำแบบนี้มันก็เห็นแก่ตัวเองเกินไปหน่อยพ่อเป็นแบบนั้นไปคนนึงแล้วอะแล้วแม่ก็เป็นแบบพ่ออีก อยากจะบอกว่าแบบ ขอเห็นแก่ตัวบ้างได้มั้ยวะ ขอให้ทุกคู้ทำทุกอย่างให้เหมือนเดิมได้มั้ยเหมือนตอนนั้นที่ครอบครัวเรามีความสุข แกล้งทำก็ได้อะ มันบั่นทอนเกินไปรับไม่ได้จริงๆ อันนั้นคนอื่นอาจจะรับกันได้นะอาจจะคิดต่างไปอีกมุมนึงแต่สำหรับเราเรารับไม่ได้ และไม่คิดจะรับได้ด้วย ส่วนน้องยังไงน้องมันก็ต้องโตยังไงก็ต้องมารับรู้อยู่ดีอาจจะเสียใจน้อยกว่าหน่อยเพราะน้องไม่ได้อยู่ตอนก่อนที่ทุกอย่างมันจะเป็นแบบนี้เหมือนเรา ใครมีคำปรึกษาดีๆช่วยบอกหน่อยนะ ขอบคุณค่ะ