จะเปลี่ยนจากคนที่เกลียดเรา มารักเราได้ยังไงค๊ะ เราชอบเขาแต่เขาเกลียดเรา

คือเรื่องมันมีอยู่ว่า เราเจอกันได้ไม่นาน เพราะเราทั้งคู่พึ่งขึ้นปี 1 เหมือนกัน แรกๆเราไม่ได้ชอบเขาอะไรหรอกค่ะ ก็เป็นเพื่อนกันตามปกติ แต่มันพลิกผิดที่เราดันเล่นพิเลน กับเขา เราไปจับน้องชายของเขาค่ะ  เราจับจนเขามีอารมถ์ อ่ะค่ะ จากนั้นเรื่องก็เลยเถิดเป็นว่าเรามีอะไรกับเพื่อนตัวเอง เขาบอกแค่ว่านี่เป็น  วันไนต์สแตน แต่เขาทำให้เรารักเข้าอย่างจัง ตั้งแต่วันนั้น เราก็รู้สึกเริ่มเครียดหน่อยๆเพราะ เขาเริ่มห่างเหินเราค่ะ จากอาทิตย์แรกที่เรากับเขาได้อยู่ด้วยกันตลอด จนตอนนี้ที่ห่างอย่างกับคนละคน มีอีกนะคะ ตั้งแต่วันนั้นได้ 5วัน  เพื่อนๆ พากันไปพาร์คลับกัน เขาก็ไปด้วยนะคะแต่ วันนั้นเราอาจจะทำให้เขาโกรธจริงๆ เพราะ เราไปก้าวก่ายเขาเขาเลยทำท่ารำคาญใส่เราเลยเครียดอย่างมากเราดื่มไปจนตัวเองไม่มีสติ ร้องไห้ลั่นพารคลับ ร้องไม่พอนะคะ เราก็ยังดันตะโกนไปว่า "มันไม่ชอบกู กูให้เขาไปแล้วแต่เขาไม่ชอบกู" ลั่นซะจนเพื่อนในกลุ่มรู้ว่าเรามีซัมติงอะไรกัน พอเช้าขึ้นมาเขาก็ตอบเหมือนปกตินะ แต่เขาดูเหมือนโกรธเรามาก เราเลยถามว่าเป็นอะไร แต่เขาไม่ตอบ พอวันไปเรียน เราก็ตามตื้อเขา ตลอด บอกรักเขาในแชทเขามาอ่านแต่ไม่ตอบ แต่พอไปเจอหน้ากันตรงๆ เราพยายามที่จะคุยกับเขาว่า เป็นอะไร แต่เขาก็หนีๆ ไปอยู่หลังเพื่อน  เขาสบัดมือเราแรงมาก แต่เราไม่ยอมแพ้ เราพยายามที่จะคุยกับเขาให้ได้ ว่าเป็นอะไรกันแน่จริงๆ จนมีอยู่มาวันหนึ่งมันพึ่งเกิดขึ้นได้ไม่นานนี้เเอง มันเกิดขึ้นเมื่อวันอาทิตย์ที่เเล้วเราไปหาเขาถึงหอที่ห้อง พอเขาเปิดห้อง เขาเห็นหน้าเราเขาก็รีบปิดเเลยเราพยายามขอร้องเพื่อคุย ตอนนั้นในใจนี่เจ็บแบบ ทรมาณสุดๆ  เขารักเกียจเราหรอ  จนเขาส่งข้อความมา ว่า " ต้องการอะไร , ออกไปไม่งั้นกูจะโทรเรียกตำรวจ , เลือกยุ่งกับชีวิตกูซักที " เจอคำๆนี้นี่มันเจ็บปวดทรมาณแสนสาหัสแบบสุดๆ เข่านี่แทบทรุดลุกไม่ได้  เราบอกรักเขาเลยค่ะ แล้วเราก็กุเร่องที่จะมีคนมาทำร้ายเขา แต่เขาก็ไม่ออกมา จน เจ้าของหอมาเรียกให้เชิญออกจากหอเลยค่ะ  ส่วนเราก็จะเป็นจะตายเดินออกจาก หอ ไป พอกลับถึงบ้าน เราก็ทักเขาไปอีกรอบ  เราบอกว่าเราเป็นห่วง เขาก็บอกมาได้เจ็บใจมาก "ทุกอย่างเป็นเพราะ ไล่อ่อยเเขาไปทั่ว จนทำเขาซวย " เราถามว่าหึงหรอ เขาตอบเลย "มโนเก่งหรอ ไปหาหมอไหม สำคัญที่จะมีใครมาตีกูเพื่อเลยหรอ มโนเก่งนะเราอ่ะ กินยาแล้วนอน ซะ  " แล้วเขาก็บอกว่าจำคาญแล้วก็ บล๊อคเรา วันนั้นเป็นวันที่ตายทั้งเป็นเลยค่ะ กินอะไรไม่ลง  ตั้งแต่วันนั้น พอเเราจะเดินไปหาเขาเขาก็หนี ทำเหมือนเราเป็นอากาศไปเลยค่ะ  พอเมื่อสองวันที่แล้ว ในเอกมีกิจกรรมถามเพื่อนในห้องเราเดินไปหาเพื่อนคนนึงเพื่อจะสนธนาด้วย แต่ดูเหมือนเขาก็จะมาสนธนากับเพื่อนคนนั้นเหมือนกันพอเราไปเกาะเพื่อนคนนั้นเขาก็รีบหันหลังหนีเลย เรานี่ร้องไห้ในใจเลยค่ะ ทรมาณ นับวันยิ่งเห็นเขายิ้ิมให้เพื่อนคนอื่น ใจเราก็เจ็บปวดอย่างมาก ปวดจนแทบจะหายใจไม่ออกที่เห็นเขายิ้มอย่างนั้นกับคนอื่นแต่กับเราที่เคยได้แบบนั้น มันรู้สึกอิจฉา ทรมาณ ต้องการเขาอย่างมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเขาเกลียดเรา เรานี่แทบจะฝันถึงเขาทุกวัน ทรมาณทุกวัน แทบจะแอบมองเขาทุกครั้งที่มองได้   ต้องการว่าจะต้องทำยังไงเขาถึงจะกลับมาเหมือนเดิมค๊ะ เราบอกขอโทษทุกๆอย่าง เขาก็ยังไม่ฟังอะไรเลย ทรมาณมากค่ะ ยิ่งรู้จากเพ่ือนว่าเขาก็บอกเพื่อนๆว่า เขาขยะแขยงเรา หรือรำคาญเรา เราได้ยิ่งอยากตายทุกๆวัน  ขณะพิมพ์ก็แทบจะทรมาณเลยค่ะ