สวัสดีค่ะ เริ่มเรื่องเลยนะคะ
เราเป็นเด็กมหาลัยคนนึง ที่กำลังจะเรียนจบ
ทุกอย่างเหมือนกำลังจะไปได้สวยทุกอย่าง
เพื่อนดี พ่อแม่ดี สังคมรอบข้างดีทุกอย่างและทุกคน
แต่พอมาวันนึงในช่วงปี3 เราทะเลาะกับเพื่อนสนิทที่สุดของเรา สังคมเพื่อนเราเริ่มเปลี่ยนไป จากคนที่มีเพื่อนเยอะ กลายเป็นเหลือแค่ 1 คน กลุ่มจากที่เคยมี 8-9 คน ตอนนี้เราเหลือเพื่อนสนิทแค่คนเดียว
เราเริ่มมีปัญหากับพ่อแม่ เราเริ่มเก็บตัวไม่คุยไม่กินข้าวกับใคร ในทุกๆวันกลับจากเรียน หรือจากทำกิจกรรม เราก็จะมาอยู่ในห้องนอนคนเดียว กินข้าวคนเดียว แล้วก็หัวเราะคนเดียวค่ะ
เราเริ่มมีปัญหามากขึ้น เรื่องงานที่มหาลัย เครียดวิจัย เรื่องเพื่อน ครอบครับ บลาๆ เราไม่กล้าที่จะพูดปัญหากับใคร เพราะเคยพูดไป ก็ไม่มีใครฟัง ไม่มีใครสนใจ เราเลยเลือกที่จะเงียบดีกว่า
ทุกๆวันเราต้องนั่งรถไปเรียนวันละ 1 ชม. เนื่องจากบ้านไกลจากมหาลัยมาก เราเคยขอรถจากพ่อแม่ เนื่องจากพี่สาวของเราพ่อแม่ออกรถให้ตอนอยู่ปี 3 ตอนนี้เราอยู่ ปี 4 แล้ว เราขอ พ่อแม่ก็ไม่ให้ บอกกับเราว่าเราไร้สาระ
เชื่อไหม ความรู้สึกตอนนี้ มีทั้งน้อยใจ พูดอะไรกับใครก็ไม่ได้ เหนื่อย ทำอะไรไม่ได้เลย ทำได้แค่นั่งพิมพ์กระทู้ในพันธิป ในห้องสี่เหลี่ยม
เมื่อก่อนเราเคยมีเพื่อนนั่งรถไปเรียนด้วยเยอะ ทุกวันนี้นั่งไปคนเดียว เคยนั่งกินข้าวกันเยอะ ตอนนี้นั่งกิน 2 คนในมหาลัย นั่งกินข้าวเช้า และเย็นในห้องนอนคนเดียว
หากใครที่ได้อ่านกระทู้นี้จะว่า ว่าไร้สาระก็ได้นะคะ ใช่ค่ะ มันคือเรื่องไร้สาระ สาเหตุที่อยากได้รถ เก่าๆ ราคา 3 หมื่นก็ได้ เราแค่ไม่ชอบที่จะอยู่ในโลกภายนอกคนเดียว ไม่ชอบสายตาของคนอื่นที่มองเราไม่ดี อยากเรียนแล้วขับรถกลับบ้านเลย
ทุกวันนี้ หลังเรียนเสร็จ ต้องนั่งรอรถ เกือบ 1 ชม. รถเมย์ ทั้งร้อน ทั้งแอร์อัด ออกก็ไม่เป็นเวลา บางวันออกช้า บางวันออกไว ไปรอรถก่อนไปเรียนต้องไปนั่งรอเป็น ชม. บางวันได้นั่ง บางวันไม่ได้นั่ง ไปเรียนสายทุกวัน จนคะแนนจะไม่เหลือ
รู้สึกว่าทุกอย่าง
คือปัญหา ตัวเรา
โคตรคือภาระ
คือสรุปง่ายๆว่าเรา
ไม่ควรอยู่ต่อ จะฆ่าตัวตายก็ไม่กล้า ทำเรื่องบริจาคร่างกายไว้ กลัวฆ่าตัวตายแล้วอวัยวะใช้ไม่ได้
ขายไตซื้อความสุขขายได้ที่ไหนคะ 55 ใกล้บ้าแล้วค่ะ สังคมรอบตัวมีปัญหารึเราทำตัวมีปัญหาไม่รู้ แต่น่าจะเราทำตัว บริจาคอวัยวะตอนไม่ตายให้เค้าควักออกแล้วเราตายเลยได้ไหม รู้สึกคนอย่างเราโคตรรกโลก
ตอนนี้ท้อ และรู้สึกกลัวกับทุกๆอย่างรอบข้างมากเลยค่ะ
เราเป็นเด็กมหาลัยคนนึง ที่กำลังจะเรียนจบ
ทุกอย่างเหมือนกำลังจะไปได้สวยทุกอย่าง
เพื่อนดี พ่อแม่ดี สังคมรอบข้างดีทุกอย่างและทุกคน
แต่พอมาวันนึงในช่วงปี3 เราทะเลาะกับเพื่อนสนิทที่สุดของเรา สังคมเพื่อนเราเริ่มเปลี่ยนไป จากคนที่มีเพื่อนเยอะ กลายเป็นเหลือแค่ 1 คน กลุ่มจากที่เคยมี 8-9 คน ตอนนี้เราเหลือเพื่อนสนิทแค่คนเดียว
เราเริ่มมีปัญหากับพ่อแม่ เราเริ่มเก็บตัวไม่คุยไม่กินข้าวกับใคร ในทุกๆวันกลับจากเรียน หรือจากทำกิจกรรม เราก็จะมาอยู่ในห้องนอนคนเดียว กินข้าวคนเดียว แล้วก็หัวเราะคนเดียวค่ะ
เราเริ่มมีปัญหามากขึ้น เรื่องงานที่มหาลัย เครียดวิจัย เรื่องเพื่อน ครอบครับ บลาๆ เราไม่กล้าที่จะพูดปัญหากับใคร เพราะเคยพูดไป ก็ไม่มีใครฟัง ไม่มีใครสนใจ เราเลยเลือกที่จะเงียบดีกว่า
ทุกๆวันเราต้องนั่งรถไปเรียนวันละ 1 ชม. เนื่องจากบ้านไกลจากมหาลัยมาก เราเคยขอรถจากพ่อแม่ เนื่องจากพี่สาวของเราพ่อแม่ออกรถให้ตอนอยู่ปี 3 ตอนนี้เราอยู่ ปี 4 แล้ว เราขอ พ่อแม่ก็ไม่ให้ บอกกับเราว่าเราไร้สาระ
เชื่อไหม ความรู้สึกตอนนี้ มีทั้งน้อยใจ พูดอะไรกับใครก็ไม่ได้ เหนื่อย ทำอะไรไม่ได้เลย ทำได้แค่นั่งพิมพ์กระทู้ในพันธิป ในห้องสี่เหลี่ยม
เมื่อก่อนเราเคยมีเพื่อนนั่งรถไปเรียนด้วยเยอะ ทุกวันนี้นั่งไปคนเดียว เคยนั่งกินข้าวกันเยอะ ตอนนี้นั่งกิน 2 คนในมหาลัย นั่งกินข้าวเช้า และเย็นในห้องนอนคนเดียว
หากใครที่ได้อ่านกระทู้นี้จะว่า ว่าไร้สาระก็ได้นะคะ ใช่ค่ะ มันคือเรื่องไร้สาระ สาเหตุที่อยากได้รถ เก่าๆ ราคา 3 หมื่นก็ได้ เราแค่ไม่ชอบที่จะอยู่ในโลกภายนอกคนเดียว ไม่ชอบสายตาของคนอื่นที่มองเราไม่ดี อยากเรียนแล้วขับรถกลับบ้านเลย
ทุกวันนี้ หลังเรียนเสร็จ ต้องนั่งรอรถ เกือบ 1 ชม. รถเมย์ ทั้งร้อน ทั้งแอร์อัด ออกก็ไม่เป็นเวลา บางวันออกช้า บางวันออกไว ไปรอรถก่อนไปเรียนต้องไปนั่งรอเป็น ชม. บางวันได้นั่ง บางวันไม่ได้นั่ง ไปเรียนสายทุกวัน จนคะแนนจะไม่เหลือ
รู้สึกว่าทุกอย่าง
คือสรุปง่ายๆว่าเรา
ขายไตซื้อความสุขขายได้ที่ไหนคะ 55 ใกล้บ้าแล้วค่ะ สังคมรอบตัวมีปัญหารึเราทำตัวมีปัญหาไม่รู้ แต่น่าจะเราทำตัว บริจาคอวัยวะตอนไม่ตายให้เค้าควักออกแล้วเราตายเลยได้ไหม รู้สึกคนอย่างเราโคตรรกโลก