สวัสดีครับ ผมชอบคนๆหนึ่ง ผมจะไม่พูดว่าผมเจอกับเขาได้ยังไงอยากให้รู้แค่ว่าผมชอบและติดตามชีวิตมาเป็นปีๆ จนวันหนึ่งผมมีโอกาสทักไปพูดคุย
มีความสุขมากครับ มีความสุขที่ได้พูดคุยเป็นห่วงเขา ใช้ชีวิตเป็นยังไง ย้ายเข้ามาเรียนใน กทม เป็นไงบ้าง
และผมก็คุยกับเขามาเรื่อยๆ เรียกว่าเป็นคนคุยนั่นแหละครับ เป็นห่วงเป็นใยเหมือนคนคบกัน เขาก็ทำแบบนั้นเหมือนกัน เป็นความสัมพันธ์ที่รู้ว่ารัก โดยไม่ต้องบอกรัก เราต่างรู้กันดีว่าเรามาถึงจุดไหนกันแล้ว
ส่วนตัวผมอยู่เยาราช เขาอยู่แถว สนามบินน้ำนนทบุรี ผมไปหาเขา อาทิตย์ละ 2-3ครั้ง ไปกลับ เกือบๆ500บาท ส่วนตัวก็ไม่ค่อยมีมากมายเท่าไหร่ แต่ทุ่มเทเพื่ออยากไปหา อยากไปเจอ ไปพูดคุย อยากอยู่ด้วย เขาเป็นครูครับ ทำงานไปเช้ากลับเย็น พอตกดึกผมก็ไปหา
เขาเป็นคนที่ต้องการให้คนสนใจ เอาใจใส่ แบบมากๆ ไม่น้อย ไม่เท่ากับใคร ต้องใส่ใจเขามากกว่าทุกคน และเขาเอาใจไม่เก่ง อารมณ์ร้อนมาก มีประวัติทะเลาะกับแฟนแบบห้องพังเละ มีประวัติเคยใช้มีดแทงแฟน. ผมรู้ก็อึ้งนะครับ กลัวๆเหมือนกัน แต่คิดว่า ถ้าเราไม่อะไร เขาคงไม่ทำแบบนั้น บังเอิญมาก ผมก็เป็นเหมือนเค้า ต้องการคนเอาใจ และเอาใจใครไม่เก่งเลย
แต่ในเมื่อเขาก็ต้องการอะครับ ผมก็ดูแล ไม่ว่าค่าใช้จ่ายอะไร มีก็ให้ ก็ช่วยเท่าที่พอช่วย แล้วบอกเสมอว่าไม่ให้มาก แต่ไม่ต้องคืนนะให้เลย ไม่อยากให้ลำบาก แม้กระทั่งมาหาผมที่เยาราช
ผมก็ออกเงินค่ารถให้ เพราะรู้ว่าเขาต้องส่งให้ครอบครัวตลอด เกรงใจไม่อยากให้ลำบากจริงๆ ผมเอาใจ แต่ด้วยความเอาใจไม่เก่ง บวกกับที่เค้าต้องการคนเอาใจมากๆ การเอาอกเอาใจของผมมันเลยดูน้อยมาก น้อยไปเลยสำหรับเค้า แต่ขณะที่ตัวเราเอง ก็ทุ่มเทเหมือนกัน ทุ่มเทมากกว่าทุกๆคนที่เคยเข้ามา พยายามมาหา อยากอยู่ด้วย
วันหนึ่งผมไปหาเขา ทะเลาะกันเรื่องพัดลม พัดลมมันคลอนๆ เปิดเบอร์3 บวก แอร์ที่เป็นอุณหภูมิสูงๆ เพื่อประหยัดไฟ ตามแบบที่เขาว่ากันมา
ตอนนั้นผมเพลียมากครับ ผมนอนหลับ แต่เขายังไม่นอน ด้วยความที่พัดลมมันมีเสียง เขาเลยใช้มือทุบที่กรงครอบใบพัดอะครับ บวกกับเบอร์แรง ทำให้ใบพัดกับกรง ชนกัน
นึกสิครับ สภาพคือแตกกระจายเสียงดัง ผมตกใจตื่น หัวใจเต้นแรง เลือดสูบฉีด ตอนนั้นมืดมาก บวกกับ เห็นเขาพยายามดึงปลั๊กออก พัดลมอยู่ปลายเท้า พอผมลุกก็จะอยู่ตรงหน้าพอดี ผมถามว่า
:เป็นอะไรครับ
เขาเปิดไฟและเล่าเหตุการณ์ และดูหงุดหงิดมาก ไปหาพัดอีกตัวมาเปลี่ยน ด้วยความที่ พัดลมถูกปิดไปนาน และแอร์ก็ไม่ได้เปิดเย็นมาก ผมร้อน และนอนไม่หลับเพราะตกใจตื่น
เขาทำอะไรเสร็จและลงมานอน ผมก็อยากให้เขาใจเย็น และผมร้อน เลยนั่งตากพัดลมเล่นโทรศัพท์ไปด้วย อีกมือก็นวดขาให้ และเขาลุกขึ้นมาต่อว่าผมว่า. สร้างแต่ปัญหา พอนอนแล้วมาเล่นโทรศัพท์
ผม งง และมึน คือตอนนั้น คิดว่า กูผิดอะไรเนี่ย ผมน้อยใจมากครับ ผมเดินทางมาหา อยากอยู่ด้วย อยากพูดคุย ยังไม่เห็นความพยายามอีกหรอ ตอนนั้นยอมรับว่าน้อยใจ
ผมเดินออกมาดื่มน้ำ และยืนที่ระเบียงห้อง ที่เงียบสงัด อย่าหาว่าผมอ่อนแอนะครับ ผมร้องไห้ และน้อยใจเขามาก เขาบ่น เขาด่า ตลอด ไม่ว่าจะเรื่อง มีสาระ หรือไร้สาระ ออกมายืนเที่ยงคืน จนตี2 ตอนเขาบอกว่าผมสร้างแต่ปัญหา เขาตื่นมาเปิดไฟและเตรียมแผนการสอน
ผมยืนจนตี2 จนเขาออกมาหา เห็นผมร้องไห้ ในระหว่างนั้นผมก็คิดตลอดว่าผมควรทำยังไงดี น้อยใจ เสียใจมาก ไม่เคยพอใจอะไรในตัวเราเลย ตอนนั้นที่เขาออกมาหาผม ไม่ว่าเขาจะไล่ไปนอน หรือด่าว่าอะไร ผมไม่รับรู้เลย ผมเงียบ ไม่ว่าจะอะไร ผมเงียบ และบอกว่า
:พี่ครับ ผมขอกลับห้องได้มั๊ย ทั้งน้ำตา
เขายิ่งร้ายกว่าเดิมพยายามฉุดกระชาก แย่งโทรศัพท์ของผม เพื่อที่จะลบ เบอร์ รูปที่ไปเที่ยวด้วยกัน การติดต่อทุกอย่างออก ผมก็ขัดขืน และไม่รู้ว่าเขาทำแบบนั้นทำไม แต่ตอนนั้นรู้ว่า ผมเริ่มเจ็บตัวแล้ว เขาเริ่มรุนแรงแล้ว ผมเลยให้มือถือไป เขาลบทั้งหมดและผมก็เดินมาเรียกรถกลับ ต่อไปนี้ผมควร ง้ออะไรเขาไหม ผมไม่อยากให้เขาเป็นแบบนั้น ยังไม่อยากจากกันไปไหน แต่ผมไม่รู้ว่าเขาจะยังไงกับผมต่อไป
ควรจะเอายังไงกับความสัมพันธ์นี้ดี
มีความสุขมากครับ มีความสุขที่ได้พูดคุยเป็นห่วงเขา ใช้ชีวิตเป็นยังไง ย้ายเข้ามาเรียนใน กทม เป็นไงบ้าง
และผมก็คุยกับเขามาเรื่อยๆ เรียกว่าเป็นคนคุยนั่นแหละครับ เป็นห่วงเป็นใยเหมือนคนคบกัน เขาก็ทำแบบนั้นเหมือนกัน เป็นความสัมพันธ์ที่รู้ว่ารัก โดยไม่ต้องบอกรัก เราต่างรู้กันดีว่าเรามาถึงจุดไหนกันแล้ว
ส่วนตัวผมอยู่เยาราช เขาอยู่แถว สนามบินน้ำนนทบุรี ผมไปหาเขา อาทิตย์ละ 2-3ครั้ง ไปกลับ เกือบๆ500บาท ส่วนตัวก็ไม่ค่อยมีมากมายเท่าไหร่ แต่ทุ่มเทเพื่ออยากไปหา อยากไปเจอ ไปพูดคุย อยากอยู่ด้วย เขาเป็นครูครับ ทำงานไปเช้ากลับเย็น พอตกดึกผมก็ไปหา
เขาเป็นคนที่ต้องการให้คนสนใจ เอาใจใส่ แบบมากๆ ไม่น้อย ไม่เท่ากับใคร ต้องใส่ใจเขามากกว่าทุกคน และเขาเอาใจไม่เก่ง อารมณ์ร้อนมาก มีประวัติทะเลาะกับแฟนแบบห้องพังเละ มีประวัติเคยใช้มีดแทงแฟน. ผมรู้ก็อึ้งนะครับ กลัวๆเหมือนกัน แต่คิดว่า ถ้าเราไม่อะไร เขาคงไม่ทำแบบนั้น บังเอิญมาก ผมก็เป็นเหมือนเค้า ต้องการคนเอาใจ และเอาใจใครไม่เก่งเลย
แต่ในเมื่อเขาก็ต้องการอะครับ ผมก็ดูแล ไม่ว่าค่าใช้จ่ายอะไร มีก็ให้ ก็ช่วยเท่าที่พอช่วย แล้วบอกเสมอว่าไม่ให้มาก แต่ไม่ต้องคืนนะให้เลย ไม่อยากให้ลำบาก แม้กระทั่งมาหาผมที่เยาราช
ผมก็ออกเงินค่ารถให้ เพราะรู้ว่าเขาต้องส่งให้ครอบครัวตลอด เกรงใจไม่อยากให้ลำบากจริงๆ ผมเอาใจ แต่ด้วยความเอาใจไม่เก่ง บวกกับที่เค้าต้องการคนเอาใจมากๆ การเอาอกเอาใจของผมมันเลยดูน้อยมาก น้อยไปเลยสำหรับเค้า แต่ขณะที่ตัวเราเอง ก็ทุ่มเทเหมือนกัน ทุ่มเทมากกว่าทุกๆคนที่เคยเข้ามา พยายามมาหา อยากอยู่ด้วย
วันหนึ่งผมไปหาเขา ทะเลาะกันเรื่องพัดลม พัดลมมันคลอนๆ เปิดเบอร์3 บวก แอร์ที่เป็นอุณหภูมิสูงๆ เพื่อประหยัดไฟ ตามแบบที่เขาว่ากันมา
ตอนนั้นผมเพลียมากครับ ผมนอนหลับ แต่เขายังไม่นอน ด้วยความที่พัดลมมันมีเสียง เขาเลยใช้มือทุบที่กรงครอบใบพัดอะครับ บวกกับเบอร์แรง ทำให้ใบพัดกับกรง ชนกัน
นึกสิครับ สภาพคือแตกกระจายเสียงดัง ผมตกใจตื่น หัวใจเต้นแรง เลือดสูบฉีด ตอนนั้นมืดมาก บวกกับ เห็นเขาพยายามดึงปลั๊กออก พัดลมอยู่ปลายเท้า พอผมลุกก็จะอยู่ตรงหน้าพอดี ผมถามว่า
:เป็นอะไรครับ
เขาเปิดไฟและเล่าเหตุการณ์ และดูหงุดหงิดมาก ไปหาพัดอีกตัวมาเปลี่ยน ด้วยความที่ พัดลมถูกปิดไปนาน และแอร์ก็ไม่ได้เปิดเย็นมาก ผมร้อน และนอนไม่หลับเพราะตกใจตื่น
เขาทำอะไรเสร็จและลงมานอน ผมก็อยากให้เขาใจเย็น และผมร้อน เลยนั่งตากพัดลมเล่นโทรศัพท์ไปด้วย อีกมือก็นวดขาให้ และเขาลุกขึ้นมาต่อว่าผมว่า. สร้างแต่ปัญหา พอนอนแล้วมาเล่นโทรศัพท์
ผม งง และมึน คือตอนนั้น คิดว่า กูผิดอะไรเนี่ย ผมน้อยใจมากครับ ผมเดินทางมาหา อยากอยู่ด้วย อยากพูดคุย ยังไม่เห็นความพยายามอีกหรอ ตอนนั้นยอมรับว่าน้อยใจ
ผมเดินออกมาดื่มน้ำ และยืนที่ระเบียงห้อง ที่เงียบสงัด อย่าหาว่าผมอ่อนแอนะครับ ผมร้องไห้ และน้อยใจเขามาก เขาบ่น เขาด่า ตลอด ไม่ว่าจะเรื่อง มีสาระ หรือไร้สาระ ออกมายืนเที่ยงคืน จนตี2 ตอนเขาบอกว่าผมสร้างแต่ปัญหา เขาตื่นมาเปิดไฟและเตรียมแผนการสอน
ผมยืนจนตี2 จนเขาออกมาหา เห็นผมร้องไห้ ในระหว่างนั้นผมก็คิดตลอดว่าผมควรทำยังไงดี น้อยใจ เสียใจมาก ไม่เคยพอใจอะไรในตัวเราเลย ตอนนั้นที่เขาออกมาหาผม ไม่ว่าเขาจะไล่ไปนอน หรือด่าว่าอะไร ผมไม่รับรู้เลย ผมเงียบ ไม่ว่าจะอะไร ผมเงียบ และบอกว่า
:พี่ครับ ผมขอกลับห้องได้มั๊ย ทั้งน้ำตา
เขายิ่งร้ายกว่าเดิมพยายามฉุดกระชาก แย่งโทรศัพท์ของผม เพื่อที่จะลบ เบอร์ รูปที่ไปเที่ยวด้วยกัน การติดต่อทุกอย่างออก ผมก็ขัดขืน และไม่รู้ว่าเขาทำแบบนั้นทำไม แต่ตอนนั้นรู้ว่า ผมเริ่มเจ็บตัวแล้ว เขาเริ่มรุนแรงแล้ว ผมเลยให้มือถือไป เขาลบทั้งหมดและผมก็เดินมาเรียกรถกลับ ต่อไปนี้ผมควร ง้ออะไรเขาไหม ผมไม่อยากให้เขาเป็นแบบนั้น ยังไม่อยากจากกันไปไหน แต่ผมไม่รู้ว่าเขาจะยังไงกับผมต่อไป