อยู่บ้านแล้วไม่มีความสุข อยากหนีออกจากบ้าน

เป็นลูกที่ถูกคาดหวังมาตลอด รู้สึกอึดอัดเวลาอยู่บ้าน เวลากินข้าวเย็นพร้อมกันพ่อกับแม่ชอบถามว่าเมื่อไรจะเรียนจบ เป็นคำถามที่ฝังใจมาตลอด จนวันนึงเรียนจบป.ตรีแล้วเรามาหางานทำอยู่ที่กทม. พักอยู่กับแฟน ซึ่งไม่ได้ง่ายสำหรับเด็กจบใหม่ที่จะหางาน ระหว่างที่หางานทำพ่อกับแม่ก็ถามตลอดว่าเมื่อไรจะได้ทำงาน เมื่อไรจะมีงานทำ จนวันนึงเราตัดสินใจทำงานแคชเชียร์ไปก่อน ทำงานไม่มีมีความสุขเลย เครียดมาก ต้องรับผิดชอบเงินทางร้านซึ่งถ้าพลาดก็ต้องรับผิดชอบวันต่อวัน เครียดจนลาออกจากงานแล้วโทรไปบอกที่บ้านว่าออกจากงานแล้วนะ ตอนคุยโทรศัพท์ฟังแล้วเหมือนแม่เข้าใจ แล้วบอกให้เรากลับมาหางานใกล้ๆบ้านทำก่อน เราก็โอเคคุยแล้วสบายใจขึ้น เราก็เลยกลับบ้าน พอถึงบ้านเท่านั้น คำแรกที่แม่คือ ไปไม่กี่วันก็อยู่ไม่ได้แล้ว ตอนนั้นเฟลมากบวกความเครียดสะสม มองไปทางไหนก็มืดไปหมด คิดอยากจะหนีออกจากบ้านแล้วมาอยู่ที่กทม.กับแฟนเหมือนเดิม จะดีไหม ถ้าเลือกความสบายใจแล้วไปเสี่ยงดวงเอาข้างหน้า