ยาวหน่อยนะคะ แล้วก็เนื้อหามันจะเป็นกระทู้เพ้อๆ ฟุ้งๆ หน่อยนะคะ แต่ก็เขียนออกมาจากใจและสมองฟุ้งๆตอนนี้จริงๆ...
(จะฟังเพลงนี้ประกอบไปด้วยก็ได้นะ... ค่อนข้างรู้สึกว่าตรงกับชีวิตช่วงนี้มากเลยค่ะ)
เหมือนกระทู้รีวิวการจับมือวันที่7มากกว่า...
.
หากไล่อ่านประวัติกระทู้ของเราเก่าๆ จะมีกระทู้ที่เราชอบที่จะพูดถึงการจับมือกับคุณแพรวา ในครั้งนี้เองก็เช่นกัน...
ตั้งแต่ซิงที่2จนถึงตอนนี้ เราอาจจะพลาดงานอีเว้นท์อื่นๆ พลาดการไปตามน้องๆที่โน่นที่นี่ พลาดสุ่มเธียร์เตอร์ พลาดสินค้าอฟช ที่ออกมามากมายก่ายกองจนซื้อไม่ไหว
แต่งานเดียวที่เราไม่เคยคิดจะพลาดเลย นั่นคือ "งานจับมือ" .... ที่ไม่ว่าชีวิตตอนนั้น จะยุ่งหรือติดธุระแค่ไหน... เราก็จะพยายามหาวันลงไปให้ได้ สัก1วัน
.
เรารู้สึกว่างานจับมือ เป็นงานเดียว ที่น้องๆจะได้รับรู้ถึงความรักและความรู้สึกของแฟนคลับมากที่สุด ในขณะที่แฟนคลับ ก็จะรู้ถึงความใส่ใจและพลัง ที่เด็กๆมอบให้ .... มันคืองานของการพูดให้กำลังใจ งานที่เยียวยาจิตใจมนุษย์ เป็นสถานที่ที่รวมความรู้สึกต่างๆมากมายไว้ ความรู้สึกที่เข้าถึงได้ทุกคน ไม่ว่าคุณจะเป็นใครมาจากไหน... ในวันนี้ จะมีอย่างน้อย1คน พูดคำพูดดีๆกับคุณ
สำหรับการจับมือกับคุณแพรวา ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ สำหรับเราคือการยิ่งได้เห็นน้องเติบโต และรู้ว่าน้องเป็นเด็กที่เราคิดถูกที่เราให้เขาเป็นคามิโอชิเราขนาดไหน มันกระจ่างชัด... ในความรู้สึกมากขึ้นๆในทุกๆวัน...
ช่วงเวลาที่เราชื่นชอบขณะต่อแถว...และมักทำเป็นงานอดิเรกระหว่างที่รอคิว เราชอบ ที่จะมองสายตาของน้อง ที่น้องมองมายังแฟนคลับ ที่กำลังจะเข้าไปจับมือเขา .... การจับมือที่ผ่านๆมาเราสังเกตุพบความใส่ใจเอามากๆ ในระดับที่น้องจดจำรายละเอียดบางอย่างได้แม้ไม่มีใครร้องขอ...
น้องจำสีผม จำแว่น จำชุด จำกระทั่งคำพูดแปลกๆที่เป็นเอกลัษณ์ของบางคน...
ในฐานะนักวาดคนนึง เราไม่ค่อยได้ออกสู่สาธารณะบ่อย หรือมีโอกาสมาปรากฎตัวให้น้องเห็นบ่อยๆนัก... กิจกรรมกลุ่มก็ไม่ค่อยได้เข้าร่วม.. /// เราไม่ใช่คนเข้าสังคมที่เก่งมากขนาดนั้น...
แล้วเราจะสนับสนุนน้องยังไงดีนะ...ในทางของเราที่เราพอจะทำได้
เราเลยวาด...
ใช่ค่ะ เราวาด fanart น้องมาทุกซิงเกิลเลยล่ะ....
(จริงๆมันเป็นคำสัญญาต่อตัวเองมากกว่า55)
เพราะวันหนึ่งในงานจับมือเฟสติวัล... เราเคยถามว่าน้องมักแอบส่องแฟนๆช่องทางไหน น้องตอบว่าทวิตเตอร์... เราก็ว่าดีเลย เพราะเราลงงานในนั้นบ่อย น้องน่าจะมาเห็นแหละ...
และวันนี้.... 7/07/2019 รอบบ่าย3โมง..
เรายังคงวาด fanart jabaja และวันนี้ก็ทำสติกเกอร์ ไปแจกแฟนๆหน้างาน
และไม่ลืมที่จะแปะลงในป้ายขิงของตัวเอง ก่อนเดินเข้าเลน 6 มาจับมือกับคุณแพรวา
.
อย่างที่เราแจ้ง เราว่าเราไม่ค่อยได้ออกสู่สาธารณะบ่อยหรืออยู่ในแวดล้อมใกล้ๆจนน้องจดจำเราได้... แต่น้องก้ทำสิ่งที่ทำให้เราประหลาดใจ
.มันมีคำๆนึง คำธรรมดาที่มันทำให้เรารู้สึกดีมากๆแบบที่เราไม่คิดว่าจะได้ยิน... ในรอบแรกของการจับมือของเรา....
นั่นคือคำพูดต้อนรับพร้อมรอยยิ้มสดใสว่า
.
☀️"พี่คะหนูจำงานพี่ได้..."☀️
.
น้องพูดต่อเพื่อไม่ให้เราเข้าใจว่าเป็นการพูดเฉยๆเป็นพิธีเท่านั้น... น้องบอกว่า ☀️"โอโห รอบนี้วาดเร้วเร็ว..." ☀️ เราเลยเชื่อว่าน้องน่าจะเห็นจริงๆ.. เพราะเราเพิ่งเอาลงทวิตไปหลัง jabaja ออกและลงได้ไม่นานจริงๆ55 (ความงานด่วนต้องทำให้ทันก่อนมาจับมือ)
.
น้องอาจจำเราไม่ได้ (แหงสิ หน้าคนเป็นร้อยเป็นพัน) แต่น้องจำลายเส้นเราได้... นี่คือความปิติสุดๆในชีวิตนักวาดที่เป็นติ่งแล้วล่ะ...
.
การจับมือรอบ2 คราวนี้น้องเห็นหน้าก็ย้ำมาเลย ☀️"หนูเห็นงานพี่บ่อยนะ ตามอยู่ หนูอ่ะ ชอบงานพี่เอามากๆเลย "☀️ ทางนี้ฟังดังนั้นก็รู้สึกดีใจนะ แต่ต้องเปลี่ยนเรื่องละก่อนหน้าบานเป็นพะโล้ เลยถามโน่นนี่ เรื่องเกมส์บ้าง เรื่องตัวละครใหม่ เรื่อยเปื่อย .... น้องยังคงเป็นเจ้าเด็กช่างพูด จ้อเก่งจนเกิน 7 วิแทบทุกครั้ง เสียงนาฬิกาจับเวลาน่าจะไม่มีความหมายสำหรับน้องเลย555 ยิ่งเป็นเรื่องที่น้องชอบ น้องน่าจะยังพูดต่อ ยันเราเดินออกแถวไปแล้ว และน่าจะพูดต่อถ้ายังไม่มีคนมาต่อใหม่555
.
มาถึงการจับมือวนรอบท้ายๆละ... เราเลยคิดว่าจะบอกเรื่องจริงจังของเราดีกว่า...ก็เป็น1ในจุดประสงค์ที่เรากดบัตรมาเพื่อน้องคนเดียวในวันนี้เลย
เรายอมที่จะวนหลายรอบเพื่อทำใจ เรียบเรียงคำพูด เราอยากเล่นโหมดวิดิโอเหมือนชาวบ้านนะ...
แต่บทสนทนาเรื่องของเรามันไม่มีอยู่ใน4ข้อในกระดาษสีฟ้าเลย
ในนั้นมันมีคำพูดไดอาล็อกแค่4เรื่อง คือบอกรัก สุขสันต์วันเกิด ตั้งใจเรียนนะ เรื่องสอบ ขอบคุณ..... ประมาณนี้...
.
"ไม่มีประโยค คำอวยพรสำหรับการบอกลาหรอคะ..." เราเผลอถามสต๊าฟหน้าเลนไป...
"ไม่มีประโยคนั้นครับ..." สต๊าฟตอบ..
..
จริงๆเราก็ถามอะไรโง่ๆ มันก็ไม่น่ามีอยู่แล้ว...55
คำบอกลา...มันไม่ใช่เรื่องที่คนเราจะพูดกันบ่อยๆ...มันอาจจะเป็นเรื่องยากที่คนเราจะพูดออกมา...โดยเฉพาะกับคนที่เราไม่อยากบอกลาที่สุด...
.
การจับมือรอบก่อนสุดท้าย น้องเห็นหน้าเราและจับได้แล้ว เพราะเราจับวนๆไป น้องยิ้มต้อนรับ ยังคงเป็นยิ้มสดใสเหมือนในทุกๆวันที่เรามา
น้องแบมือออก.... ให้เราจับ
เราก็ไม่ใช่คนบอกลาเก่ง และไม่ชอบอะไรเศร้าๆ เลยคิดประโยคง่ายๆ ละพูดออกมาเลย
"เด่วพี่จะไปเรียนต่อแคนาดาละนะ
...ไปยาวเลย พี่จะคิดถึงหนูนะ..."
ใช่ค่ะ เรากำลังจะไปเรียนต่อ... อาจสักพักใหญ่ๆเลยล่ะ สำหรับเราการจากๆประเทศและคนรอบตัวเป็นระยะเวลานาน คนอื่นอาจไม่เป็น แต่มันทำให้เราใจหาย และกลัว... เราจะเจอคนดีไหมนะ จะมีคนแบบพี่น้องหรือเพื่อนเราไหมนะ เราจะมีสังคมไหม หรือสังคมใหม่เราจะแบบไหน... มันเหมือนเราไปกด start ใหม่ ในสังคมใหม่....
เรากำลังอยู่ในช่วงบอกลาคนรอบๆตัวตามปกติ ญาติพี่น้อง เพื่อน เราจะไปละนะแก บ๋ายบายนะ.. เรากำลังเตรียมจัดกระเป๋าใบโต
เราลิสเรื่องที่ยังไม่ได้ทำก่อนไป (เอ๊...คุ้นๆเหมือนหนังแถวนี้เลยนะ555) และลิสรายชื่อคนที่เราจะเป็นคนไปบอกลาด้วยตัวเอง และ 1 ในนั้นก็มีคุณแพรวา ไอดอลที่เรารัก
กลับมาในงานจับมือ
แน่นอนคู่สนทนาตกใจนิดหน่อย ถ้าตามหลักแล้วมุมมองของน้อง ทุกอย่างน่าจะดูรวดเร็ว เหมือนกำลังคุ้นๆว่าเพิ่งเจอ เพิ่งจำชื่อกันได้ และพี่คนนี้จะไปละหรอ.. ส่วนฝั่งเราก็รู้สึกว่า มันยาวนาน อาจจะเพราะเราก็เก็บสตอรีต่างๆของน้องไว้ตลอด ไอดอลมองรวมไปที่แฟนคลับนับร้อยพันหมื่น แต่แฟนคลับจดจำและมองไปเฉพาะไอดอลเพียงคนเดียว... ในฐานะแฟนๆที่มีต่อไอดอล เลยน่าจะเป็นความรู้สึกที่ผูกพันธ์อย่างยาวนานกว่าละมั้ง...
☀️:หืย... พี่ (ตกใจนิดหน่อย) เจ้าหนูตอบ ทำหน้าเหมือนแฮมสเตอร์
(แต่สิ่งที่ชื่นชมคือในเวลาเสี้ยววิ... คุณแพรวารู้ว่าไม่ควรจะเงียบ แต่ควรจะพูดมากกว่า คุณแพรวาเลือกที่จะเปิดโหมดมอบพลังมุ่งมั่นให้ เหมือนรู้ว่าเรากำลังต้องการอะไร)
☀️:"หนูเป็นกำลังใจให้พี่นะคะ ต้องสู้เลยนะ หนูชอบงานมาก หนูยืนยันว่าพี่ต้องทำมันได้ดีแน่ๆ สู้วๆๆๆ"
เวลาหมดลงก่อนที่รอบสุดท้ายจะมาถึง...
รอบสุดท้าย /
"ใบสุดท้ายละ...." เราพูด
☀️ : พี่จะไปจริงๆน่ะหรอ /ทำเสียงจ๋อย ☀️
ในรอบนี้เราอยากจะเป็นคนพูดมากกว่า เราเลยบอกไปว่า...
"ไม่ต้องห่วงนะ อยากบอกว่า ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน พี่จะสนับสนุนและวาดหนูต่อไปนะคะ ..."
เราจำได้ว่าเราพูดประโยคนี้ช้ากว่าประโยคปกติ คงเพราะความรู้สึกอาจอยากให้เราเน้นย้ำให้อีกฝ่ายได้ยิน ว่าเราไม่ได้ทิ้งน้องไปไหนซะหน่อย เราจะอยู่ในที่ๆไกลไปหน่อยบ้าง แต่เราจะอยู่เคียงข้างน้องเสมอ
☀️(สิคตั้งใจฟังมากๆ และถ้าเราไม่ได้คิดไปเอง แววตาของสิคมันเปลี่ยนไปมากๆ.. มันคือแววตาที่มอบความมุ่งมั่นมั่นใจ และจริงจัง ในแบบที่เราเองยังสัมผัสได้ในไม่กี่วิในตอนนั้น ) : ขอบคุณนะคะ แล้วก็พี่ สำหรับหนูน่ะ พี่ เก่ง ที่ สุด เลยนะ (พูดพร้อมบีบมือแน่นมาก...) ราวกับน้องต้องการจะบอกว่า เห้ มั่นใจตัวเองหน่อยสิ... คุณทำได้นะ ต้องทำได้สิ ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ....
.
"อื้ม.." เราตอบ และยิ้มให้น้อง "พี่รักหนูนะคะ..."
น้องพยักหน้าแรงๆ และเม้มปากจริงจังเหมือนเดิม
ก่อนที่เวลาจะหมดลง...
เราบ๋ายบาย น้องก็บ๋ายบาย สีหน้าน้องยังคงจริงจังกระทั่งตอนโบกมือลา...
ตอนแรกเรากลัวว่ามันจะเศร้า แต่ไม่เลย.. เรารู้สึกว่าได้รับการฮีล.. เรามีพลังขึ้นมาก
จริงๆแล้วมันมีอยู่ไม่กี่คำที่น้องย้ำกับเราหนักมาก... "หนูชอบงาน " "กำลังใจ" "และพี่ทำได้ค่ะ..." "เก่ง" ....ฐานะคนทำงานสายทางด้านนี้ มันคือคำที่มีคุณค่าต่อจิตใจและชีวิต.... การที่ใครสักคนจะชื่นชอบงานเรา แม้จะไม่ใช่ถึงกับเป็น fc แต่แค่ยอมรับในงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไอดอลของเราชอบสิ่งที่เราทำ.... สิ่งๆนี้มันทำให้เป็นแรงยึดว่า เราเกิดมาเพื่ออะไร... นั่นคือเราชอบวาด และมีความฝัน... น้องน่าจะเป็นคนที่เป็น1ในพลังงานสำหรับความฝันของเรา
เป็นแรงเล็กๆแต่ยิ่งใหญ่ให้เรามุ่งมั่นทำงานของเราต่อไป.... ให้เรามั่นใจในผลงาน...
.
สารภาพเลยนะ คำที่น้องพูดกับเราวันนี้... มันเยอะกว่าที่คนรอบข้างในชีวิตจริงพูดชมกับเราซะอีก... 5555 (แต่ไม่ได้ว่าอะไรคนรอบตัวเรานะ เพราะคนปกติคงไม่ได้มานั่งชมใส่กันบ่อยๆหรอก)
.
การไปเรียนต่อต่างประเทศสำหรับเราคือเรื่องใหญ่ แลกมาด้วยความกลัว การเปลี่ยนแปลง ความไม่มั่นใจ หลายๆอย่าง... เราคิดถูกปะวะ มันจะไปได้ดีปะวะ
แต่จะดีหรือร้าย มันก็ทำให้เราโตขึ้น
ขอบคุณเด็กคนนึง...ที่ในวันนี้ ให้กำลังใจเรา พูดว่าเราทำได้ ทั้งๆที่เราเองก็ยังกลัวๆอยู่
ขอบคุณเด็กคนนึง ที่ทำให้เรารู้ว่า แค่มีใครสักหนึ่งคนบนโลก จดจำและมองเห็นพื้นที่เล็กๆ ที่มีงานของเรา มันก็มีความสุขมากขนาดไหน...
ขอบคุณนะ เบลของซู(ในชีวิตจริง) ขอบคุณที่ช่วยแพ็กกระเป๋าความสุขและรอยยิ้มให้พี่ก่อนออกเดินทาง...
ขอบคุณนะ เจ้าหัวปั๊มพลังงานความสุข... รถของพี่คนนี้ก็เต็มและพร้อมออกวิ่งไปข้างหน้าแล้วล่ะ...
ขอบคุณนะ คุณแพรวา เด็กน้อยที่สดใสที่สุดของพี่...
รักนะคะ...
-m-
วันนี้เรามาจับมือครั้งสุดท้ายกับคุณแพรวา...
(จะฟังเพลงนี้ประกอบไปด้วยก็ได้นะ... ค่อนข้างรู้สึกว่าตรงกับชีวิตช่วงนี้มากเลยค่ะ)
เหมือนกระทู้รีวิวการจับมือวันที่7มากกว่า...
.
หากไล่อ่านประวัติกระทู้ของเราเก่าๆ จะมีกระทู้ที่เราชอบที่จะพูดถึงการจับมือกับคุณแพรวา ในครั้งนี้เองก็เช่นกัน...
ตั้งแต่ซิงที่2จนถึงตอนนี้ เราอาจจะพลาดงานอีเว้นท์อื่นๆ พลาดการไปตามน้องๆที่โน่นที่นี่ พลาดสุ่มเธียร์เตอร์ พลาดสินค้าอฟช ที่ออกมามากมายก่ายกองจนซื้อไม่ไหว
แต่งานเดียวที่เราไม่เคยคิดจะพลาดเลย นั่นคือ "งานจับมือ" .... ที่ไม่ว่าชีวิตตอนนั้น จะยุ่งหรือติดธุระแค่ไหน... เราก็จะพยายามหาวันลงไปให้ได้ สัก1วัน
.
เรารู้สึกว่างานจับมือ เป็นงานเดียว ที่น้องๆจะได้รับรู้ถึงความรักและความรู้สึกของแฟนคลับมากที่สุด ในขณะที่แฟนคลับ ก็จะรู้ถึงความใส่ใจและพลัง ที่เด็กๆมอบให้ .... มันคืองานของการพูดให้กำลังใจ งานที่เยียวยาจิตใจมนุษย์ เป็นสถานที่ที่รวมความรู้สึกต่างๆมากมายไว้ ความรู้สึกที่เข้าถึงได้ทุกคน ไม่ว่าคุณจะเป็นใครมาจากไหน... ในวันนี้ จะมีอย่างน้อย1คน พูดคำพูดดีๆกับคุณ
สำหรับการจับมือกับคุณแพรวา ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ สำหรับเราคือการยิ่งได้เห็นน้องเติบโต และรู้ว่าน้องเป็นเด็กที่เราคิดถูกที่เราให้เขาเป็นคามิโอชิเราขนาดไหน มันกระจ่างชัด... ในความรู้สึกมากขึ้นๆในทุกๆวัน...
ช่วงเวลาที่เราชื่นชอบขณะต่อแถว...และมักทำเป็นงานอดิเรกระหว่างที่รอคิว เราชอบ ที่จะมองสายตาของน้อง ที่น้องมองมายังแฟนคลับ ที่กำลังจะเข้าไปจับมือเขา .... การจับมือที่ผ่านๆมาเราสังเกตุพบความใส่ใจเอามากๆ ในระดับที่น้องจดจำรายละเอียดบางอย่างได้แม้ไม่มีใครร้องขอ...
น้องจำสีผม จำแว่น จำชุด จำกระทั่งคำพูดแปลกๆที่เป็นเอกลัษณ์ของบางคน...
ในฐานะนักวาดคนนึง เราไม่ค่อยได้ออกสู่สาธารณะบ่อย หรือมีโอกาสมาปรากฎตัวให้น้องเห็นบ่อยๆนัก... กิจกรรมกลุ่มก็ไม่ค่อยได้เข้าร่วม.. /// เราไม่ใช่คนเข้าสังคมที่เก่งมากขนาดนั้น...
แล้วเราจะสนับสนุนน้องยังไงดีนะ...ในทางของเราที่เราพอจะทำได้
เราเลยวาด...
ใช่ค่ะ เราวาด fanart น้องมาทุกซิงเกิลเลยล่ะ....
(จริงๆมันเป็นคำสัญญาต่อตัวเองมากกว่า55)
เพราะวันหนึ่งในงานจับมือเฟสติวัล... เราเคยถามว่าน้องมักแอบส่องแฟนๆช่องทางไหน น้องตอบว่าทวิตเตอร์... เราก็ว่าดีเลย เพราะเราลงงานในนั้นบ่อย น้องน่าจะมาเห็นแหละ...
และวันนี้.... 7/07/2019 รอบบ่าย3โมง..
เรายังคงวาด fanart jabaja และวันนี้ก็ทำสติกเกอร์ ไปแจกแฟนๆหน้างาน
และไม่ลืมที่จะแปะลงในป้ายขิงของตัวเอง ก่อนเดินเข้าเลน 6 มาจับมือกับคุณแพรวา
.
อย่างที่เราแจ้ง เราว่าเราไม่ค่อยได้ออกสู่สาธารณะบ่อยหรืออยู่ในแวดล้อมใกล้ๆจนน้องจดจำเราได้... แต่น้องก้ทำสิ่งที่ทำให้เราประหลาดใจ
.มันมีคำๆนึง คำธรรมดาที่มันทำให้เรารู้สึกดีมากๆแบบที่เราไม่คิดว่าจะได้ยิน... ในรอบแรกของการจับมือของเรา....
นั่นคือคำพูดต้อนรับพร้อมรอยยิ้มสดใสว่า
.
☀️"พี่คะหนูจำงานพี่ได้..."☀️
.
น้องพูดต่อเพื่อไม่ให้เราเข้าใจว่าเป็นการพูดเฉยๆเป็นพิธีเท่านั้น... น้องบอกว่า ☀️"โอโห รอบนี้วาดเร้วเร็ว..." ☀️ เราเลยเชื่อว่าน้องน่าจะเห็นจริงๆ.. เพราะเราเพิ่งเอาลงทวิตไปหลัง jabaja ออกและลงได้ไม่นานจริงๆ55 (ความงานด่วนต้องทำให้ทันก่อนมาจับมือ)
.
น้องอาจจำเราไม่ได้ (แหงสิ หน้าคนเป็นร้อยเป็นพัน) แต่น้องจำลายเส้นเราได้... นี่คือความปิติสุดๆในชีวิตนักวาดที่เป็นติ่งแล้วล่ะ...
.
การจับมือรอบ2 คราวนี้น้องเห็นหน้าก็ย้ำมาเลย ☀️"หนูเห็นงานพี่บ่อยนะ ตามอยู่ หนูอ่ะ ชอบงานพี่เอามากๆเลย "☀️ ทางนี้ฟังดังนั้นก็รู้สึกดีใจนะ แต่ต้องเปลี่ยนเรื่องละก่อนหน้าบานเป็นพะโล้ เลยถามโน่นนี่ เรื่องเกมส์บ้าง เรื่องตัวละครใหม่ เรื่อยเปื่อย .... น้องยังคงเป็นเจ้าเด็กช่างพูด จ้อเก่งจนเกิน 7 วิแทบทุกครั้ง เสียงนาฬิกาจับเวลาน่าจะไม่มีความหมายสำหรับน้องเลย555 ยิ่งเป็นเรื่องที่น้องชอบ น้องน่าจะยังพูดต่อ ยันเราเดินออกแถวไปแล้ว และน่าจะพูดต่อถ้ายังไม่มีคนมาต่อใหม่555
.
มาถึงการจับมือวนรอบท้ายๆละ... เราเลยคิดว่าจะบอกเรื่องจริงจังของเราดีกว่า...ก็เป็น1ในจุดประสงค์ที่เรากดบัตรมาเพื่อน้องคนเดียวในวันนี้เลย
เรายอมที่จะวนหลายรอบเพื่อทำใจ เรียบเรียงคำพูด เราอยากเล่นโหมดวิดิโอเหมือนชาวบ้านนะ...
แต่บทสนทนาเรื่องของเรามันไม่มีอยู่ใน4ข้อในกระดาษสีฟ้าเลย
ในนั้นมันมีคำพูดไดอาล็อกแค่4เรื่อง คือบอกรัก สุขสันต์วันเกิด ตั้งใจเรียนนะ เรื่องสอบ ขอบคุณ..... ประมาณนี้...
.
"ไม่มีประโยค คำอวยพรสำหรับการบอกลาหรอคะ..." เราเผลอถามสต๊าฟหน้าเลนไป...
"ไม่มีประโยคนั้นครับ..." สต๊าฟตอบ..
..
จริงๆเราก็ถามอะไรโง่ๆ มันก็ไม่น่ามีอยู่แล้ว...55
คำบอกลา...มันไม่ใช่เรื่องที่คนเราจะพูดกันบ่อยๆ...มันอาจจะเป็นเรื่องยากที่คนเราจะพูดออกมา...โดยเฉพาะกับคนที่เราไม่อยากบอกลาที่สุด...
.
การจับมือรอบก่อนสุดท้าย น้องเห็นหน้าเราและจับได้แล้ว เพราะเราจับวนๆไป น้องยิ้มต้อนรับ ยังคงเป็นยิ้มสดใสเหมือนในทุกๆวันที่เรามา
น้องแบมือออก.... ให้เราจับ
เราก็ไม่ใช่คนบอกลาเก่ง และไม่ชอบอะไรเศร้าๆ เลยคิดประโยคง่ายๆ ละพูดออกมาเลย
"เด่วพี่จะไปเรียนต่อแคนาดาละนะ
...ไปยาวเลย พี่จะคิดถึงหนูนะ..."
ใช่ค่ะ เรากำลังจะไปเรียนต่อ... อาจสักพักใหญ่ๆเลยล่ะ สำหรับเราการจากๆประเทศและคนรอบตัวเป็นระยะเวลานาน คนอื่นอาจไม่เป็น แต่มันทำให้เราใจหาย และกลัว... เราจะเจอคนดีไหมนะ จะมีคนแบบพี่น้องหรือเพื่อนเราไหมนะ เราจะมีสังคมไหม หรือสังคมใหม่เราจะแบบไหน... มันเหมือนเราไปกด start ใหม่ ในสังคมใหม่....
เรากำลังอยู่ในช่วงบอกลาคนรอบๆตัวตามปกติ ญาติพี่น้อง เพื่อน เราจะไปละนะแก บ๋ายบายนะ.. เรากำลังเตรียมจัดกระเป๋าใบโต
เราลิสเรื่องที่ยังไม่ได้ทำก่อนไป (เอ๊...คุ้นๆเหมือนหนังแถวนี้เลยนะ555) และลิสรายชื่อคนที่เราจะเป็นคนไปบอกลาด้วยตัวเอง และ 1 ในนั้นก็มีคุณแพรวา ไอดอลที่เรารัก
กลับมาในงานจับมือ
แน่นอนคู่สนทนาตกใจนิดหน่อย ถ้าตามหลักแล้วมุมมองของน้อง ทุกอย่างน่าจะดูรวดเร็ว เหมือนกำลังคุ้นๆว่าเพิ่งเจอ เพิ่งจำชื่อกันได้ และพี่คนนี้จะไปละหรอ.. ส่วนฝั่งเราก็รู้สึกว่า มันยาวนาน อาจจะเพราะเราก็เก็บสตอรีต่างๆของน้องไว้ตลอด ไอดอลมองรวมไปที่แฟนคลับนับร้อยพันหมื่น แต่แฟนคลับจดจำและมองไปเฉพาะไอดอลเพียงคนเดียว... ในฐานะแฟนๆที่มีต่อไอดอล เลยน่าจะเป็นความรู้สึกที่ผูกพันธ์อย่างยาวนานกว่าละมั้ง...
☀️:หืย... พี่ (ตกใจนิดหน่อย) เจ้าหนูตอบ ทำหน้าเหมือนแฮมสเตอร์
(แต่สิ่งที่ชื่นชมคือในเวลาเสี้ยววิ... คุณแพรวารู้ว่าไม่ควรจะเงียบ แต่ควรจะพูดมากกว่า คุณแพรวาเลือกที่จะเปิดโหมดมอบพลังมุ่งมั่นให้ เหมือนรู้ว่าเรากำลังต้องการอะไร)
☀️:"หนูเป็นกำลังใจให้พี่นะคะ ต้องสู้เลยนะ หนูชอบงานมาก หนูยืนยันว่าพี่ต้องทำมันได้ดีแน่ๆ สู้วๆๆๆ"
เวลาหมดลงก่อนที่รอบสุดท้ายจะมาถึง...
รอบสุดท้าย /
"ใบสุดท้ายละ...." เราพูด
☀️ : พี่จะไปจริงๆน่ะหรอ /ทำเสียงจ๋อย ☀️
ในรอบนี้เราอยากจะเป็นคนพูดมากกว่า เราเลยบอกไปว่า...
"ไม่ต้องห่วงนะ อยากบอกว่า ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน พี่จะสนับสนุนและวาดหนูต่อไปนะคะ ..."
เราจำได้ว่าเราพูดประโยคนี้ช้ากว่าประโยคปกติ คงเพราะความรู้สึกอาจอยากให้เราเน้นย้ำให้อีกฝ่ายได้ยิน ว่าเราไม่ได้ทิ้งน้องไปไหนซะหน่อย เราจะอยู่ในที่ๆไกลไปหน่อยบ้าง แต่เราจะอยู่เคียงข้างน้องเสมอ
☀️(สิคตั้งใจฟังมากๆ และถ้าเราไม่ได้คิดไปเอง แววตาของสิคมันเปลี่ยนไปมากๆ.. มันคือแววตาที่มอบความมุ่งมั่นมั่นใจ และจริงจัง ในแบบที่เราเองยังสัมผัสได้ในไม่กี่วิในตอนนั้น ) : ขอบคุณนะคะ แล้วก็พี่ สำหรับหนูน่ะ พี่ เก่ง ที่ สุด เลยนะ (พูดพร้อมบีบมือแน่นมาก...) ราวกับน้องต้องการจะบอกว่า เห้ มั่นใจตัวเองหน่อยสิ... คุณทำได้นะ ต้องทำได้สิ ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ....
.
"อื้ม.." เราตอบ และยิ้มให้น้อง "พี่รักหนูนะคะ..."
น้องพยักหน้าแรงๆ และเม้มปากจริงจังเหมือนเดิม
ก่อนที่เวลาจะหมดลง...
เราบ๋ายบาย น้องก็บ๋ายบาย สีหน้าน้องยังคงจริงจังกระทั่งตอนโบกมือลา...
ตอนแรกเรากลัวว่ามันจะเศร้า แต่ไม่เลย.. เรารู้สึกว่าได้รับการฮีล.. เรามีพลังขึ้นมาก
จริงๆแล้วมันมีอยู่ไม่กี่คำที่น้องย้ำกับเราหนักมาก... "หนูชอบงาน " "กำลังใจ" "และพี่ทำได้ค่ะ..." "เก่ง" ....ฐานะคนทำงานสายทางด้านนี้ มันคือคำที่มีคุณค่าต่อจิตใจและชีวิต.... การที่ใครสักคนจะชื่นชอบงานเรา แม้จะไม่ใช่ถึงกับเป็น fc แต่แค่ยอมรับในงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไอดอลของเราชอบสิ่งที่เราทำ.... สิ่งๆนี้มันทำให้เป็นแรงยึดว่า เราเกิดมาเพื่ออะไร... นั่นคือเราชอบวาด และมีความฝัน... น้องน่าจะเป็นคนที่เป็น1ในพลังงานสำหรับความฝันของเรา
เป็นแรงเล็กๆแต่ยิ่งใหญ่ให้เรามุ่งมั่นทำงานของเราต่อไป.... ให้เรามั่นใจในผลงาน...
.
สารภาพเลยนะ คำที่น้องพูดกับเราวันนี้... มันเยอะกว่าที่คนรอบข้างในชีวิตจริงพูดชมกับเราซะอีก... 5555 (แต่ไม่ได้ว่าอะไรคนรอบตัวเรานะ เพราะคนปกติคงไม่ได้มานั่งชมใส่กันบ่อยๆหรอก)
.
การไปเรียนต่อต่างประเทศสำหรับเราคือเรื่องใหญ่ แลกมาด้วยความกลัว การเปลี่ยนแปลง ความไม่มั่นใจ หลายๆอย่าง... เราคิดถูกปะวะ มันจะไปได้ดีปะวะ
แต่จะดีหรือร้าย มันก็ทำให้เราโตขึ้น
ขอบคุณเด็กคนนึง...ที่ในวันนี้ ให้กำลังใจเรา พูดว่าเราทำได้ ทั้งๆที่เราเองก็ยังกลัวๆอยู่
ขอบคุณเด็กคนนึง ที่ทำให้เรารู้ว่า แค่มีใครสักหนึ่งคนบนโลก จดจำและมองเห็นพื้นที่เล็กๆ ที่มีงานของเรา มันก็มีความสุขมากขนาดไหน...
ขอบคุณนะ เบลของซู(ในชีวิตจริง) ขอบคุณที่ช่วยแพ็กกระเป๋าความสุขและรอยยิ้มให้พี่ก่อนออกเดินทาง...
ขอบคุณนะ เจ้าหัวปั๊มพลังงานความสุข... รถของพี่คนนี้ก็เต็มและพร้อมออกวิ่งไปข้างหน้าแล้วล่ะ...
ขอบคุณนะ คุณแพรวา เด็กน้อยที่สดใสที่สุดของพี่...
รักนะคะ...
-m-