เมื่อก่อนเราเคยเป็นคนสดใส ยิ้มง่าย เข้าได้กับทุกคน แต่พอเริ่มโตขึ้นพ่อกับแม่แยกทางกัน พ่อไปมีใหม่ แม่ไปมีใหม่ แยกไปอยู่คนละจังหวัด เรามีพี่น้อง 5 คน เราเป็นลูกคนที่ 3 พอเขาแยกกัน แม่ก็เอาพี่คนกลางกับน้องคนเล็กไป ส่วนพ่อเอาลูกคนโตกับน้องคนที่ 4 ไป แล้วเขาก็ไล่ให้เราไปอยู่กับยาย แล้วพอยายเริ่มอายุเยอะขึ้น ป้าก็ไล่เรา บอกให้ไปอยู่กับพ่อ เขาบอกว่าเขาคุยกับพ่อเราไว้ให้แล้ว แต่เราแทบไม่เคยอยู่กับพ่อมาก่อนไม่สนิทเลย
วันแรกที่ไปอยู่กับพ่อ เจอแม่เลี้ยง แกต้อนรับเราดีมาก เราก็รู้สึกดี แต่พอผ่านไปไม่ถึงอาทิตย์ เวลาพ่อไปทำงานแม่เลี้ยงก็จะมาด่าเรา แล้วมาบ่นว่า พ่อไม่ค่อยมีเงิน ไม่รู้จะมาอยู่ผลาญพ่อทำไม เราเลยเลือกขอพ่อไปอยู่คนเดียว ปลีกออกจากครอบครัว ไม่คิดจะโทรกลับมาหา แล้วเราก็ไปช่วยน้าทำงาน แล้วก็เลี้ยงตัวเอง แล้วด้วยความที่อยู่คนเดียว เรารู้สึกเหงา แค่อยากมีใครคุยด้วย พอมีใครยอมมาเป็นเพื่อนด้วย เราก็ยอมเขาทุกอย่าง แค่เพราะไม่อยากให้เขาทิ้งเราอีก เราทำให้เพื่อนทุกอย่าง การบ้าน งานกลุ่ม ข้อสอบยังช่วย ก่อนวันสอบก็ไปช่วยติวให้เพื่อน อ่านหนังสือให้เขาฟัง เขาเดือดร้อนต้องใช้เงิน เราก็หาให้ยืม เขาอยากให้เราเลี้ยงข้าวเราก็เลี้ยง ชวนไปไหน ให้ทำอะไรคือทำหมด
จนเราสอบเข้ามหาลัยคณะที่อยากได้ได้ เพื่อนสอบไม่ติด เลยจะขอให้เราไปเรียนกับเพื่อน เราก็ยอมสละสิทธิ์จากที่สอบติดไปเรียนกับเพื่อน แล้วสุดท้ายมามีปัญหากันเพราะเพื่อนคิดว่าเราขโมยของในห้องเขา(อยู่หอด้วยกัน 3 คน เรา เพื่อน แฟนเพื่อน) แล้ววันนั้นเพื่อนพาเราไปแจ้งความ แล้วก็ไม่ยอมให้เราไปไหน ให้เราอยู่ในห้องเขา แล้วเขาก็พูดความในใจ(หรือพูดเพราะโกรธเราก็ไม่รู้) พูดทำนองว่า เขาเกลียดเรามาก เกลียดเรามานานแล้ว แล้วยังเอาตีนมาถีบหน้าเรา วันนั้นคือเราเสียใจมาก เราไม่คิดว่าเพื่อนจะไม่ไว้ใจเรา แล้วจะทำกับเราแบบนี้ วันนั้นเรานอนร้องไห้จนหลับไป พอเราตื่นมาตอนเช้า เพื่อนก็เข้ามาขอโทษ แล้วเขาบอกเราว่าไม่เป็นไร เขาขอโทษที่เขาไม่ไว้ใจเรา เรารู้สึกมีความสุขมากที่เพื่อนเชื่อใจเรา จะว่าเราโง่ก็ได้นะ แต่เราก็กลับไปคบกับเพื่อนต่อตามปกติ
แล้วพอเรากับเพื่อนเรียนจบก็แยกกันไปทำงานคนละที่แล้วเราก็ไปเจอเพื่อนเก่าในกลุ่มอีกคน เขามาเล่าให้เราฟังว่าที่เพื่อนคนนั้นให้อภัยเราเพราะเขาหาของที่หายเจอ ซึ่งเราไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย ตลอดเวลาตั้งแต่วันที่ของหาย จนผ่านไปประมาณ 3 ปี เรารู้สึกเสียใจมาก เลยพยายามแยกตัวออกมาจากเพื่อนคนนั้น แล้วก็มาคบแค่กับเพื่อนเก่าคนที่มาบอกเรา เพื่อนเก่าคนนี้เขาก็บอกเราว่าเขาจะไม่กลับไปคบกับคนในกลุ่มอีกแล้ว เขาไม่ชอบที่โดนนินทาลับหลัง เราก็ไม่ได้ว่าอะไร จนวันนึงเพื่อนเก่าคนนั้นเปลี่ยนไป เราคุยด้วยเขาก็ถามคำตอบคำ แล้วพอเราเลื่อนเฟสไปเราก็เห็นเพื่อนคนนั้นกลับเข้ากลุ่ม แล้วคอมเม้นพูดถึงเรากัน เรารู้สึกแย่มาก เลยเลือกที่จะปิดเฟาหนี แล้วก็ไม่เคยเล่นเฟสอีกเลย
ทุกวันนี้ กับพ่อแม่เราก็ไม่สนิทถึงขั้นจะโทรไปเล่าอะไรให้ฟังทำได้มากสุดแค่โทรไปถามข่าว แล้วก็โอนเงินให้เขาทุกๆเดือน กับเพื่อนก็กลายเป็นไม่เหลือเลยสักคน ญาติฝั่งพ่อฝั่งแม่เราก็ไม่สนิทสักคน มีแฟนก็ไม่ค่อยได้คุยกัน เพราะตอนเช้าแฟนทำงาน พอตอนเย็นแฟนก็ไปแต่บ้านเพื่อน แทบจะไม่ได้สนใจเราเลย ส่วนที่ทำงานเราทำงานบริษัทเล็กๆ มีธุรการแค่คนเดียวคือเรา ที่เหลือเป็นพนักงานอยู่หน้างานหมด ไม่ค่อยเข้าออฟฟิตกัน ไปทำงานก็อยู่คนเดียว กลับบ้านมาก็อยู่คนเดียว
ทุกวันนี้เราไม่รู้เหตุผลเหมือนกันว่าทำไมเรายังอยากมีชีวิตอยู่ ทั้งๆที่ไม่เหลือใครขนาดนี้ คงเป็นเพราะเรากลัวว่าถ้าเราเป็นอะไรไปจะไม่มีใครเสียใจรึเปล่า หรือเรากลัวพ่อแม่จะเสียใจถ้าเราเป็นอะไรไป
ตอนเด็กๆ ถึงเราจะไม่ได้มีพร้อมทุกอย่าง แต่เรากลับรู้สึกมีความสุขมากกว่านี้
ถ้าใครอ่านถึงตรงนี้ แล้วงงเราพิมทั้งหมดนี้ทำไมเพื่ออะไร ได้โปรดข้ามกระทู้เราไป อย่าด่าหรือว่าเราเลย เราแค่อยากจะระบายสิ่งที่มันอัดอั้นในใจเรา
รู้สึกเหมือนทุกวันนี้ตัวเองไม่เหลือใครเลย....
วันแรกที่ไปอยู่กับพ่อ เจอแม่เลี้ยง แกต้อนรับเราดีมาก เราก็รู้สึกดี แต่พอผ่านไปไม่ถึงอาทิตย์ เวลาพ่อไปทำงานแม่เลี้ยงก็จะมาด่าเรา แล้วมาบ่นว่า พ่อไม่ค่อยมีเงิน ไม่รู้จะมาอยู่ผลาญพ่อทำไม เราเลยเลือกขอพ่อไปอยู่คนเดียว ปลีกออกจากครอบครัว ไม่คิดจะโทรกลับมาหา แล้วเราก็ไปช่วยน้าทำงาน แล้วก็เลี้ยงตัวเอง แล้วด้วยความที่อยู่คนเดียว เรารู้สึกเหงา แค่อยากมีใครคุยด้วย พอมีใครยอมมาเป็นเพื่อนด้วย เราก็ยอมเขาทุกอย่าง แค่เพราะไม่อยากให้เขาทิ้งเราอีก เราทำให้เพื่อนทุกอย่าง การบ้าน งานกลุ่ม ข้อสอบยังช่วย ก่อนวันสอบก็ไปช่วยติวให้เพื่อน อ่านหนังสือให้เขาฟัง เขาเดือดร้อนต้องใช้เงิน เราก็หาให้ยืม เขาอยากให้เราเลี้ยงข้าวเราก็เลี้ยง ชวนไปไหน ให้ทำอะไรคือทำหมด
จนเราสอบเข้ามหาลัยคณะที่อยากได้ได้ เพื่อนสอบไม่ติด เลยจะขอให้เราไปเรียนกับเพื่อน เราก็ยอมสละสิทธิ์จากที่สอบติดไปเรียนกับเพื่อน แล้วสุดท้ายมามีปัญหากันเพราะเพื่อนคิดว่าเราขโมยของในห้องเขา(อยู่หอด้วยกัน 3 คน เรา เพื่อน แฟนเพื่อน) แล้ววันนั้นเพื่อนพาเราไปแจ้งความ แล้วก็ไม่ยอมให้เราไปไหน ให้เราอยู่ในห้องเขา แล้วเขาก็พูดความในใจ(หรือพูดเพราะโกรธเราก็ไม่รู้) พูดทำนองว่า เขาเกลียดเรามาก เกลียดเรามานานแล้ว แล้วยังเอาตีนมาถีบหน้าเรา วันนั้นคือเราเสียใจมาก เราไม่คิดว่าเพื่อนจะไม่ไว้ใจเรา แล้วจะทำกับเราแบบนี้ วันนั้นเรานอนร้องไห้จนหลับไป พอเราตื่นมาตอนเช้า เพื่อนก็เข้ามาขอโทษ แล้วเขาบอกเราว่าไม่เป็นไร เขาขอโทษที่เขาไม่ไว้ใจเรา เรารู้สึกมีความสุขมากที่เพื่อนเชื่อใจเรา จะว่าเราโง่ก็ได้นะ แต่เราก็กลับไปคบกับเพื่อนต่อตามปกติ
แล้วพอเรากับเพื่อนเรียนจบก็แยกกันไปทำงานคนละที่แล้วเราก็ไปเจอเพื่อนเก่าในกลุ่มอีกคน เขามาเล่าให้เราฟังว่าที่เพื่อนคนนั้นให้อภัยเราเพราะเขาหาของที่หายเจอ ซึ่งเราไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย ตลอดเวลาตั้งแต่วันที่ของหาย จนผ่านไปประมาณ 3 ปี เรารู้สึกเสียใจมาก เลยพยายามแยกตัวออกมาจากเพื่อนคนนั้น แล้วก็มาคบแค่กับเพื่อนเก่าคนที่มาบอกเรา เพื่อนเก่าคนนี้เขาก็บอกเราว่าเขาจะไม่กลับไปคบกับคนในกลุ่มอีกแล้ว เขาไม่ชอบที่โดนนินทาลับหลัง เราก็ไม่ได้ว่าอะไร จนวันนึงเพื่อนเก่าคนนั้นเปลี่ยนไป เราคุยด้วยเขาก็ถามคำตอบคำ แล้วพอเราเลื่อนเฟสไปเราก็เห็นเพื่อนคนนั้นกลับเข้ากลุ่ม แล้วคอมเม้นพูดถึงเรากัน เรารู้สึกแย่มาก เลยเลือกที่จะปิดเฟาหนี แล้วก็ไม่เคยเล่นเฟสอีกเลย
ทุกวันนี้ กับพ่อแม่เราก็ไม่สนิทถึงขั้นจะโทรไปเล่าอะไรให้ฟังทำได้มากสุดแค่โทรไปถามข่าว แล้วก็โอนเงินให้เขาทุกๆเดือน กับเพื่อนก็กลายเป็นไม่เหลือเลยสักคน ญาติฝั่งพ่อฝั่งแม่เราก็ไม่สนิทสักคน มีแฟนก็ไม่ค่อยได้คุยกัน เพราะตอนเช้าแฟนทำงาน พอตอนเย็นแฟนก็ไปแต่บ้านเพื่อน แทบจะไม่ได้สนใจเราเลย ส่วนที่ทำงานเราทำงานบริษัทเล็กๆ มีธุรการแค่คนเดียวคือเรา ที่เหลือเป็นพนักงานอยู่หน้างานหมด ไม่ค่อยเข้าออฟฟิตกัน ไปทำงานก็อยู่คนเดียว กลับบ้านมาก็อยู่คนเดียว
ทุกวันนี้เราไม่รู้เหตุผลเหมือนกันว่าทำไมเรายังอยากมีชีวิตอยู่ ทั้งๆที่ไม่เหลือใครขนาดนี้ คงเป็นเพราะเรากลัวว่าถ้าเราเป็นอะไรไปจะไม่มีใครเสียใจรึเปล่า หรือเรากลัวพ่อแม่จะเสียใจถ้าเราเป็นอะไรไป
ตอนเด็กๆ ถึงเราจะไม่ได้มีพร้อมทุกอย่าง แต่เรากลับรู้สึกมีความสุขมากกว่านี้
ถ้าใครอ่านถึงตรงนี้ แล้วงงเราพิมทั้งหมดนี้ทำไมเพื่ออะไร ได้โปรดข้ามกระทู้เราไป อย่าด่าหรือว่าเราเลย เราแค่อยากจะระบายสิ่งที่มันอัดอั้นในใจเรา