ชีวิตของฉัน

สวัสดี เราอยากจะมาเล่าระบายความรู้สึกของเราเฉยๆ เราเป็นผู้หญิง อายุ 21 ปี เราเรียนจบแค่ ปวส. เพราะเราคิดว่าเราไม่อยากเรียนแล้ว อยากออกมาหางานทำเพราะแม่เป็นหนี้เยอะมาก ตอนเราฝึกงานอยู่ที่ กทม. เราต้องส่งเงินให้แม่ทุกเดือน เพราะแม่ต้องเอาเงินไปใช้ดอกเขา แม่เป็นหนี้ในหมู่บ้านบ้าง หนี้นอกระบบบ้าง มีครั้งนึงน้าโทรมาหาเรา บอกว่ามีเงินไหม เราบอกว่ามี น้าบอกว่าตอนนี้หนี้รายวันมาหาแม่ที่บ้านเพื่อจะมาเอาเงิน เราถามว่าแล้วแม่ล่ะ น้าบอกว่าแม่ไปหาเลาะยืมเงินเขาเพื่อมาจ่ายหนี้ เราถามน้าว่าเท่าไหร่ น้าบอก 4,000 เราเลยโอนไปให้หนี้รายวัน เพราะน้าเอาเลขบัญชีเขาให้ พอโอนเสร็จเราวางสาย หลังจากนั้นเราร้องไห้เพราะสงสารแม่ พอเราฝึกงานเสร็จเราก็กลับมาบ้านมาช่วยแม่ขายข้าวหลาม ต้องตื่นแต่เช้าทุกวันมาเตรียมของทำข้าวหลามช่วยแม่ ร้อนและต้องทนกับควันหลายชั่วโมงกว่าจะได้แต่ละอัน ตอนเย็นก็ต้องเอาไปขายที่ตลาด ขายไม่หมดแม่ก็ต้องไปขายที่ตลาดเช้าอีก ตอนเที่ยงคืน ตี 1 แม่ได้นอนแค่ไม่กี่ชั่วโมง เงินที่ได้จากการขายมาก็ไม่ได้ใช้ เพราะต้องเอาไปให้รายวันหมด ส่งดอกวันละ 2,000 บาท เราเริ่มทนไม่ไหวละ เลยออกมาหางานทำ เห็นเขาติดป้ายรับสมัครเลยสมัครไป เราเริ่มมีแฟนที่อยู่ที่ทำงานด้วยกัน เราเริ่มแยกตัวออกมาจากครอบครัวเพราะเราทนไม่ไหวแล้วทำไมแม่ต้องไปยืมเงินคนอื่นขนาดนั้น ออกมาได้สักพักแม่ก็หนีรายวันไปอยู่กับน้าที่ กทม. แม่ไปเริ่มต้นใหม่ที่นั่น ไปขายลูกชิ้นปิ้ง อยู่ที่หน้าร้านน้าอีกคน น้าเปิดร้านขายของชำ แม่ต้องเฝ้าร้านให้น้าด้วย แม่บอกว่าเหนื่อย เหมือนเป็นขี้ข้าเขา เพราะต้องล้างถ้วยล้างจานให้เขาด้วย เรากับแม่ต่างให้กำลังใจว่าอดทนนะ สู้ๆนะ แต่แม่ไปทำงานที่นู่นแม่ก็ไปกู้รายวันอีกเพื่อมาลงทุน เงินทุกบาทที่ได้ก็ต้องให้รายวัน บางวันแม่ก็ไปเข้าบ่อน น้าเล่าให้ฟัง เราก็ไม่รู้จะต้องทำยังไง เราโคตรเหนื่อยกับเรื่องนี้ ผ่านไปปีนึงเรากับแฟนก็เปลี่ยนงานเพราะโดนบริษัทนั้นโกงเงินเดือน เรากับแฟนไปทำงานกับลุงแฟน เป็นห้องเย็น ทำงานไม่มีคำว่าญาติ เอาตรงๆคือทำงานเยี่ยงทาส เป็นผู้หญิงก็ต้องยกของหนักเหมือนผู้ชาย นี่ทำมาได้เกือบ 3 เดือนก็คุยกับแฟนว่าอยากออกแล้ว แฟนบอกว่าเราต้องเก็บเงินก่อน เพราะเรากับแฟนอยากออกไปหาขายของดีกว่าอยู่ที่นี่ เงินเดือน 9,000 ถูกหักประกันงานเดือนละ 500 ก็เท่ากับได้เงินเดือนแค่ 8,500 มันไม่พอกับค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือน พอจะเก็บเงินได้ก็จะมีค่าใช้จ่ายเข้ามาตลอดเลย และเรากับแม่ไม่ได้ติดต่อกันหลายเดือน มีครั้งนึงแม่โทรมา เราเลยถามแม่ว่าถ้าไม่ใช่เรื่องเงินจะไม่โทรมาหาเลยใช่ไหม แม่ตอบกลับมาว่า เอ้า จะโทรไปทำไมล่ะ เราจุกวางสายแม่ในตอนนั้นเลย เราร้องไห้เพราะเราเสียใจมากที่แม่คิดแบบนั้น หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ติดต่อกันเลย และแม่เคยบอกว่าถ้าไม่รวยจะไม่กลับ พ่อก็คิดถึงและเป็นห่วงแม่มาก โทรไปหาแม่ทีไรแม่ก็ไม่รับสายพ่อ จนน้องเราบอกเราว่าแม่มีคนใหม่แล้ว เราก็อ่ะ ไม่อะไรละ ใครอยากทำอะไรก็ทำ แต่เราส่งเงินให้พ่อทุกเดือน แต่ไม่ได้ส่งให้แม่เลย เอาจริงๅคือก็โกรธแม่แหละ แต่ถ้าวันไหนเราได้ดีเราก็ไม่ลืมท่านหรอก ทุกวันนี้อยู่กับแฟนแค่สองคน เค้าซัพพอร์ตเราตลอด อยู่ข้างๆเราตลอด คอยให้กำลังใจทุกเรื่อง พ่อแม่เค้าก็ดี รักเราเหมือนลูก ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่า ในเรื่องที่ไม่ดีก็ยังมีเรื่องดีอยู่เสมอ.