เกริ่นก่อนว่าเกิดมาในครอบครัวที่มีพ่อใจดีส่วนแม่เป็นโรคปราสาท เขาจะพาลอีนี่ทุกอย่าง ได้ยินคำหยาบตั้งแต่เด็กๆ ใช้ความรุนแรง เก็บมาจนวันนี้อายุ13-14 ทนไม่ไหว
เราไม่เคยปลดปล่อยหอยไรเลย เลยบอกพ่อพาไปหมอจิตเวชหน่อยพ่อบอกจะพาไปก็ไม่พาไปสุดท้ายทนไม่ได้ นั่งร้องไห้คนเดียวในห้องเหมือนคนบ้าคลั่ง พ่อมาเห็นเลยพาไปหาหมอ หมอบอกเป็นซึมเศร้าชั่วคราว//บางครั้ง เราก็คิดว่าจะเป็นไบโพล่า เราเป็นเด็กไม่มีความมั่นใจเพราะจะโดนเพื่อนติเรื่องหน้าตารูปร่างโดนbullyเรื่องชื่อตัวเองและพ่อแม่ เรากินยาแก้หลอนหู แต่ก็หลอนกว่าเดิม ตอนว่างก็ชอบวาดรูปDark สื่อความในใจ ตอนกลางคืนก็ร้องไห้รู้สึกผิดที่ตัวเองเป็นโรคนี้ ร้องทีลูกตาปูด แม่รู้ว่าเราเป็นก็ยังตอกย้ำว่าโรคนี้มันปัญญาอ่อน ทำให้ร้องไห้หนักกว่าเดิม เคยอยากตายพอแม่รู้ก็แช่งเลยค่าา เขาไปสนใจเจ้าแฮมเตอร์ที่เราซื้อมาแล่วว เขาไม่ห่วงชีวิตเราแล่วว🤔 นอนไม่หลับเลยกินยาแก้แล้วก็ไม่หาย ชีวิตโครตหดหู่ แบบในชีวิตไม่เคยเจออะไรที่มันเศร้าขนาดนี้ โครตแย่ชิบ อาหารก็กินเยอะมาก
กินละก็คลื่นไส้ คิดว่าตัวเองแย่นะ เป็นลูกที่ดีให้ใครไม่ได้หรอก อยู่กันแค่3คน ไม่มีใครเคยชมสิ่งดีๆเลย แย่จัง กำลังใจไม่ได้จากคนที่รักที่สุด ไม่อยากคุยกับใครเลย อยากอยู่คนเดียวเดินหน้ากับชีวิตแบบไม่ได้จุดหมาย ไปเรื่อยๆ หาpassionไม่เจอ อ่านหนังสือคลายเครียดไป10กว่าเล่มก็ไม่หาย
กลับมาจากรร.ก็นอนยันห้าทุ่มตื่นมาก็ไปรร.
แค่นี้แหละชีวิต ใครเป็นบ้างมั้ยคะ?
ไม่เอามาม่านะคะ สอบถามพี่น้องปู่ยาตายาย
ในพันทิปที่น่ารักทุกคน 😄 แท็กผิดห้องขออภัยนะคะ ไม่ว่ากัน รักทุกคน
เศร้าแบบเศร้าinเศร้าๆๆๆๆๆๆๆ
เราไม่เคยปลดปล่อยหอยไรเลย เลยบอกพ่อพาไปหมอจิตเวชหน่อยพ่อบอกจะพาไปก็ไม่พาไปสุดท้ายทนไม่ได้ นั่งร้องไห้คนเดียวในห้องเหมือนคนบ้าคลั่ง พ่อมาเห็นเลยพาไปหาหมอ หมอบอกเป็นซึมเศร้าชั่วคราว//บางครั้ง เราก็คิดว่าจะเป็นไบโพล่า เราเป็นเด็กไม่มีความมั่นใจเพราะจะโดนเพื่อนติเรื่องหน้าตารูปร่างโดนbullyเรื่องชื่อตัวเองและพ่อแม่ เรากินยาแก้หลอนหู แต่ก็หลอนกว่าเดิม ตอนว่างก็ชอบวาดรูปDark สื่อความในใจ ตอนกลางคืนก็ร้องไห้รู้สึกผิดที่ตัวเองเป็นโรคนี้ ร้องทีลูกตาปูด แม่รู้ว่าเราเป็นก็ยังตอกย้ำว่าโรคนี้มันปัญญาอ่อน ทำให้ร้องไห้หนักกว่าเดิม เคยอยากตายพอแม่รู้ก็แช่งเลยค่าา เขาไปสนใจเจ้าแฮมเตอร์ที่เราซื้อมาแล่วว เขาไม่ห่วงชีวิตเราแล่วว🤔 นอนไม่หลับเลยกินยาแก้แล้วก็ไม่หาย ชีวิตโครตหดหู่ แบบในชีวิตไม่เคยเจออะไรที่มันเศร้าขนาดนี้ โครตแย่ชิบ อาหารก็กินเยอะมาก
กินละก็คลื่นไส้ คิดว่าตัวเองแย่นะ เป็นลูกที่ดีให้ใครไม่ได้หรอก อยู่กันแค่3คน ไม่มีใครเคยชมสิ่งดีๆเลย แย่จัง กำลังใจไม่ได้จากคนที่รักที่สุด ไม่อยากคุยกับใครเลย อยากอยู่คนเดียวเดินหน้ากับชีวิตแบบไม่ได้จุดหมาย ไปเรื่อยๆ หาpassionไม่เจอ อ่านหนังสือคลายเครียดไป10กว่าเล่มก็ไม่หาย
กลับมาจากรร.ก็นอนยันห้าทุ่มตื่นมาก็ไปรร.
แค่นี้แหละชีวิต ใครเป็นบ้างมั้ยคะ?
ไม่เอามาม่านะคะ สอบถามพี่น้องปู่ยาตายาย
ในพันทิปที่น่ารักทุกคน 😄 แท็กผิดห้องขออภัยนะคะ ไม่ว่ากัน รักทุกคน