ก่อนหน้าที่เราจะเรียนต่อจากม.3ทางบ้านเคยถามว่าอยากเรียนอะไร จะเทคนิคหรือม.4
เราตั้งใจตั้งแต่ม.2แล้วว่าจะเข้าเทคนิคในตัวจังหวัดเพราะที่นั่นมีสายทำอาหาร เราอยากทำอาหารแล้วก็อยากทำเบเกอรี่ขาย แต่ที่บ้านกลับไม่ยอมเพราะค่าเทอมแพง แถมไกลจากบ้านมาก เวลามีปัญหาจะมีใครไปรับไม่ส่งไม่ได้ เขาเลยให้เลือกระหว่างเรียนต่อม.4ใกล้ๆบ้าน ม.4จากโรงเรียนเดิมที่เราจบม.ต้น หรือจะต่อเทคนิคในตัวอำเภอ
เทคนิคในตัวอำเภอไม่มีสายที่เราชอบหรือถนัดเลย เราเลยยอมต่อม.4 รร.เดิมจากม.ต้น
แต่ปัญหาคือนี่ล่ะค่ะ
เราเรียนต่อสายศิลป์ อังกฤษ-ฝรั่งเศส เพราะสายวิทหรือคณิตยากเกินไปสำหรับเรา แต่ถ้าจะเข้าห้องทั่วไป อาจจะเรียนต่อยากกว่า
สายภาษาจีนเพื่อนเราต่อเยอะ แต่เราไม่เก่งตั้งแต่ม.ต้นเลยเอาฝรั่งเศสนี่ล่ะ
แต่เรากลับเรียนไม่รู้เรื่องเลย
คือช่วงม.4วิชาอื่นอาจจะไม่ค่อยดี แต่ก็พอเอาตัวรอด แต่คณิตนี่เพราะครูเขาเป็นคนไม่ชอบอะไรเยอะ เลยชอบสอนแบบสรุปแล้วเข้าใจง่ยมาก เราที่โง่คณิตยังทำได้เสร็จก่อนเพื่อนตลอด
แต่พอพ้นม.4ไปขึ้นม.5 นี่คือช่วงเหละหละค่ะ
เราเรียนไม่เข้าใจเลย คณิตคือเราเรียนไม่รู้เรื่อง เราพยายามทำความเข้าใจแต่ไม่รู้เรื่องเลย จากทีแรกที่พยายาม เราเริ่มขี้เกียจเลยปล่อยๆมันไป และพอมาหลังๆเราก็โดดคาบเขาเกือบตลอดเพราะเขาไม่ค่อยเช็คชื่อ
ตอนม.4เคยติด0 ไป2ตัว เป็นวิชาวิทย์ที่เราไม่ได้ส่งต้นไม้ไปอย่างเดียวกับสังคมที่เขาชอบให้เขียนอะไรไม่รู้เยอะแยะ แต่ก็แก้หมด
ช่วงม.5เราติด0ไป9ตัวค่ะ
จำไม่ได้วิชาไหนบ้าง แล้วมาบวกรวมกับม.6เป็น15-16ตัวค่ะ แต่เราไม่ไปแก้ จริงๆมีสองเหตุผลค่ะ
เหตุผลแรกคือแก้แล้วไม่ผ่านซักที เลยปล่อย กับเหตุผลสองคือไม่กล้าสู้หน้าอาจารย์ค่ะ ยิ่งอาจารย์ที่สอนวิทย์ม.5 เขาเองก็ไม่ชอบขี้หน้าเราค่ะ เจอหน้าเราทำหน้าบึ้งใส่ตลอด คุยกับคนอื่น พอเจอเราหุบยิ้มทันที แล้วมองเหยียดนิดๆ เลยกลัวการเข้าหาอาจารย์ทุกคนเลยน่ะค่ะ
สุดท้ายไม่ไปแก้ ติด0 แล้วไม่จบ
ตอนพ่อรู้เรื่อง เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ก็ไม่พูดอะไรเลย
หลังจากนั้นพอจบมาเราก็อยู่แต่ในห้องนอน ไม่กล้าไปเรียนกศน. ไม่กล้าสมัครงาน อยู่แต่ในห้อง เริ่มกลัวการเข้าสังคม
ปกติจะไม่ค่อยชอบคนเยอะๆอยู่แล้ว พอหลังจากพ้นม.6มาเราเกลียดการเข้าสังคมมาก ยิ่งพอเห็นคนเยอะๆมันคลื่นไส้ อยากอาเจียน เวียนหัวมาก ร้านค้าที่อยู่ข้างบ้านเรายังไม่อยากไปเพราะคนเยอะ หน้าบ้านเราป้าเราเขาขายส้มตำ เราก็ไม่กล้าออกไป เพราะคนแวะมาเรื่อยๆ ไม่ชอบให้คนมอง
ที่บ้านก็เริ่มปล่อยแล้วค่ะ พ่อเราก็ถึงจะมาถามบ้างว่าสมัครงานยัง แต่ก็ไม่ได้บังคับอะไร
เราควรทำยังไงกับชีวิตตอนนี้ดีคะ กลัวไปหมดทุกอย่าง
เรียนไม่จบม.6 เกลียดการเข้าสังคม เครียดไปหมด
เราตั้งใจตั้งแต่ม.2แล้วว่าจะเข้าเทคนิคในตัวจังหวัดเพราะที่นั่นมีสายทำอาหาร เราอยากทำอาหารแล้วก็อยากทำเบเกอรี่ขาย แต่ที่บ้านกลับไม่ยอมเพราะค่าเทอมแพง แถมไกลจากบ้านมาก เวลามีปัญหาจะมีใครไปรับไม่ส่งไม่ได้ เขาเลยให้เลือกระหว่างเรียนต่อม.4ใกล้ๆบ้าน ม.4จากโรงเรียนเดิมที่เราจบม.ต้น หรือจะต่อเทคนิคในตัวอำเภอ
เทคนิคในตัวอำเภอไม่มีสายที่เราชอบหรือถนัดเลย เราเลยยอมต่อม.4 รร.เดิมจากม.ต้น
แต่ปัญหาคือนี่ล่ะค่ะ
เราเรียนต่อสายศิลป์ อังกฤษ-ฝรั่งเศส เพราะสายวิทหรือคณิตยากเกินไปสำหรับเรา แต่ถ้าจะเข้าห้องทั่วไป อาจจะเรียนต่อยากกว่า
สายภาษาจีนเพื่อนเราต่อเยอะ แต่เราไม่เก่งตั้งแต่ม.ต้นเลยเอาฝรั่งเศสนี่ล่ะ
แต่เรากลับเรียนไม่รู้เรื่องเลย
คือช่วงม.4วิชาอื่นอาจจะไม่ค่อยดี แต่ก็พอเอาตัวรอด แต่คณิตนี่เพราะครูเขาเป็นคนไม่ชอบอะไรเยอะ เลยชอบสอนแบบสรุปแล้วเข้าใจง่ยมาก เราที่โง่คณิตยังทำได้เสร็จก่อนเพื่อนตลอด
แต่พอพ้นม.4ไปขึ้นม.5 นี่คือช่วงเหละหละค่ะ
เราเรียนไม่เข้าใจเลย คณิตคือเราเรียนไม่รู้เรื่อง เราพยายามทำความเข้าใจแต่ไม่รู้เรื่องเลย จากทีแรกที่พยายาม เราเริ่มขี้เกียจเลยปล่อยๆมันไป และพอมาหลังๆเราก็โดดคาบเขาเกือบตลอดเพราะเขาไม่ค่อยเช็คชื่อ
ตอนม.4เคยติด0 ไป2ตัว เป็นวิชาวิทย์ที่เราไม่ได้ส่งต้นไม้ไปอย่างเดียวกับสังคมที่เขาชอบให้เขียนอะไรไม่รู้เยอะแยะ แต่ก็แก้หมด
ช่วงม.5เราติด0ไป9ตัวค่ะ
จำไม่ได้วิชาไหนบ้าง แล้วมาบวกรวมกับม.6เป็น15-16ตัวค่ะ แต่เราไม่ไปแก้ จริงๆมีสองเหตุผลค่ะ
เหตุผลแรกคือแก้แล้วไม่ผ่านซักที เลยปล่อย กับเหตุผลสองคือไม่กล้าสู้หน้าอาจารย์ค่ะ ยิ่งอาจารย์ที่สอนวิทย์ม.5 เขาเองก็ไม่ชอบขี้หน้าเราค่ะ เจอหน้าเราทำหน้าบึ้งใส่ตลอด คุยกับคนอื่น พอเจอเราหุบยิ้มทันที แล้วมองเหยียดนิดๆ เลยกลัวการเข้าหาอาจารย์ทุกคนเลยน่ะค่ะ
สุดท้ายไม่ไปแก้ ติด0 แล้วไม่จบ
ตอนพ่อรู้เรื่อง เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ก็ไม่พูดอะไรเลย
หลังจากนั้นพอจบมาเราก็อยู่แต่ในห้องนอน ไม่กล้าไปเรียนกศน. ไม่กล้าสมัครงาน อยู่แต่ในห้อง เริ่มกลัวการเข้าสังคม
ปกติจะไม่ค่อยชอบคนเยอะๆอยู่แล้ว พอหลังจากพ้นม.6มาเราเกลียดการเข้าสังคมมาก ยิ่งพอเห็นคนเยอะๆมันคลื่นไส้ อยากอาเจียน เวียนหัวมาก ร้านค้าที่อยู่ข้างบ้านเรายังไม่อยากไปเพราะคนเยอะ หน้าบ้านเราป้าเราเขาขายส้มตำ เราก็ไม่กล้าออกไป เพราะคนแวะมาเรื่อยๆ ไม่ชอบให้คนมอง
ที่บ้านก็เริ่มปล่อยแล้วค่ะ พ่อเราก็ถึงจะมาถามบ้างว่าสมัครงานยัง แต่ก็ไม่ได้บังคับอะไร
เราควรทำยังไงกับชีวิตตอนนี้ดีคะ กลัวไปหมดทุกอย่าง