มาเล่าสิ่งที่เจอในช่วง 3-4 ปีที่ผ่านมา

เมื่อ 3-4 ปี ก่อน ช่วงผมจบ ม. มาใหม่ ใจเลือกไปเรียนสายอาชีพเลยไปคุยกะทางบ้านสรุปเลยคือฝ่ายพ่อ อนุญาติ แต่แม่ไม่ยอม 

ผมเลยนั่งชั่งใจอยู่นานจนเวลาผ่านเลยไป ทำให้ผมหมดเวลาทั้งที่ยังไม่ได้ตัดสินใจ ผมเลยจำใจต้องไปเรียน สายสามัญ 

ก็เรียนไปได้ซักพักเหตุการณ์แรกมาแล้ว ผมทะเลาะกับอาจารย์ เนื่องจากผมใส่เสื้อผ้าเก่าๆหน่อยแล้วก็กระเป๋าใบเก่าๆตั้งแต่ ม.1 

อาจารย์แก เลยเดินมาเลยเรียกเข้าห้องปกครอง ผมก็เดินตามแก แกก็จัดชุดใหญ่เต็มๆเลย ผมก็หูทวนลมไปจนไปถึงประโยคนึง

อาจารย์พูดออกมาว่า "พ่อแม่ไม่มีปัญญาซื้อของให้ใหม่หรอ" สิ้นสุดประโยคโลกผมมืดไปเลย มือผมกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดขึ้น 

แล้วหมัดวิ่งตรงไปที่หน้าของอาจารย์คนนั้นเต็มๆ กลายเป็นห้องปกครองวุ่นวายมาก พอจบเหตการณ์วันนั้น โดนเรียก ผปค ไปตาม

ระเบียบสิ เขาก็มาพูดเล่าว่าผมแสดง พฤติกรรมรุนแรง ให้ติดทัณฒ์บนแต่แกไม่ได้เล่าในสิ่งที่ทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น แต่ก่อหน้านั้นผมได้คุยกับพ่อ

ของผมไปแล้วว่าแกทำไรบ้าง หลังจากนั้นมาผมเริ่มอยู่ รร ยากขึ้นอาจารย์พากันซุบซิบ พยายามบีบให้ผมออก แต่ก็ยังมีเพื่อนคอยให้กำลังใจเรียนต่อไป

ท้ายที่สุดผม ไม่สามารถทนได้ทั้งเกรดทั้งอะไรทุกๆอย่างผมโดนกดหมด เลยตัดสินใจออก มานั่งพักชีวิตอยู่บ้าน 1 ปีเต็มๆ ในช่วง 1 ปีนี้ผมก็หางานทำตามปกติของคนมีเวลาว่างเพื่อน ม.4 บางคน ย้ำว่าบางคนยังทุกมาถามหาอยู่แต่นอกนั้นหน้าจะโดนลมปาก อาจารย์คนนั้นพูดถึงผมไปหมดแล้วแต่ผมก็ไม่ได้สนใจ เพราะสังเกตุดูแล้ว ไม่ค่อยจริงใจกับผมกันซักเท่าไหร่ ผมมีกลุ่มเพื่อนแค่ประมาณ 5-6 คนที่ผมจริงใจด้วย เพื่อนน้อยแต่ร้อยเปอร์ เลยกลุ่มนี้

รร ผม มีนักเรียนประมาณ 8,000 คนแต่เพื่อนผมที่นับจริงๆก็มีแค่นั้น ส่วนที่เหลือไม่ได้อะไรด้วย พอครบเวลา 1 ปีผมตัดดสินใจกลับไปเรียนอีกครั้ง

แต่เลือกสายอาชีพ ในระดับ ปวช.1 ใหม่ เข้ามาก็ ทุกคนใน วิทลัยอยากกระทืบผมกันหมดเลย เล่าแล้วเศร้าใจ แต่ก็ทนๆเรียนมาเรื่อยๆ เรื่องการเรียนผมไม่ได้แย่ถ้าผมชอบที่จะเรียนในสิ่งทีผมอยากรู้จริงๆ ตอนปี1ก็ยังมีเพื่อนในกลุ่มห้องอยู่ แต่ดันสดุดช่วงเทอมแรกไปชอบ ผญ คนเดียวกันกับคนในห้อง ผมได้คบ 

ทีนี้ไอพวกในห้อง คือมันรู้จักกันมา ตั้งแต่ ม. ต้น กันแล้วมันต้องอยู่ข้างเพื่อนมันเป็นธรรมดา เลยพากันเกลียดผมอีก อ่าวและ ข้างนอกห้องก็จะกระทืบ ข้างในห้องก็เกลียด ผมเลยเลือกเพื่อนไว้ที่ วิทลัยแค่คนเดียวเริ่ม ปี2 มาเลิกกะแฟนไป แล้วเราก็คิดว่าจะไม่ไปง้อไปยุ่งกะไอพวกในห้องแล้ว 

แต่ก็ยังมี พวกเพื่อนพี่ ปวช.3 ปวส. ก็เลยอยู่ได้ไม่ได้ซีเรียสแถมยังมีอาจารย์คอยช่วยอีก ตอนนี้ผมปี 3 ฝึกวนบอกได้คำเดียวไม่อยากกลับไป วท เลย

เราโอเคกับสังคมผู้ใหญ่มากกว่า ที่จะอยู่กับพวกเด็ก พวกนี้ อ่อผมลืมบอกไป ช่วง ปี 2 โดนลุมข้างนอก วท โดย สถาบันอื่น เกือบแย่ 6 ต่อ 1 ถามว่าทำไมผมไม่หนี ผมจะไปหนียังไง รถมอไซร์ Scoopy i บิดไม่ถึงแล้ว ฝั่งโน้น CBR โซนิค แต่งแว๊นมาเต็ม มันเรียกให้จอดผมคิดไว้แล้วถ้าไม่จอดมันทีบแน่ๆ จอด + ไปเลยดีกว่า เดะถ้ามีอะไร อัพเดตเดี่ยวผม มาอัพเดตไว้ให้เลย ชีวิตถ้ามองให้มันแย่มันก็แย่ ถ้ามองให้มันสนุกมันก็จะสนุก อย่าไปกลัวอะไรทำตามที่ใจอยาก ลุยๆไปเลยจะได้ไม่เสียใจภายหลัง ตอนนี้แยกออกมาอยู่ด้วยตัวคนเดียวดูแล้วปัจจุบัน ก็ยังไม่จบ ปี3 นั้นแหละ แต่คิดไว้ว่าจะอยู่ให้ได้โดยไม่มีพ่อแม่

เพราะในวันข้างหน้าเราจะต้องพึ่งตัวเองแล้ว ถ้าเราพึ่งตั้งแต่ตอนนี้มีเวลาลองผิดลองถูกอีกเยอะ ใครอยากลองเดินทางตามก็ได้นะ มันอาจจะลำบาก แต่ผมบอกเลย ประสบการณ์คุณจะแน่นมากๆ