รีวิวโลกซึมเศร้า(แบบอ่านแล้วไม่เศร้าตาม)

สวัสดีชาวพันทิปทุกท่านค่า ตามหัวข้อกระทู้เลยเราจะมาแชร์ประสบการณ์การณ์การเป็น "โรคซึมเศร้า" ของเราเอง กระทู้นี้เราก็จะมาบ่นๆ ระบายๆ และอยากแชร์ ปสก คนที่เป็นแบบเราด้วย
เราจะพยายามเล่าแบบให้ผู้อ่านไม่รู้สึกแบบว่าอินตาม รู้สึกแย่ตามไปด้วยนะ เริ่มละนะ
อย่างแรกเลยเราอะคิดมาตลอดว่าโรคซึมเศร้าหรืออาการซึมเศร้าเนี่ย มันคือโรคทางกายเว่ยแก เราไม่คิดว่าคนธรรมดาแบบเราจะเป็นได้ง่าย อันนี้ที่เรารู้ๆมานะ แบบสารเคมีในสมองต้อผิดปกติก่อน (จากสาเหตุอะไรไม่รู้ที่อยู่ๆก็เป็น) แล้วส่งผลกระทบมายัง ครส พฤติกรรม ต่างๆของเรา ละก็กินยาควบคุม+จิตบำบัด เราก็จะหาย เป็นเหมือนโรคอายุกรรมทั่วๆไป แต่แล้วที่งง ช็อค เหวอ มาก คือแมร่งงงงงงงงงง มาเกิดกับคนที่เป็นคนร่าเริงแบบเราจ้า ไอ้บ้าเอ๊ย มายังได้ยังไงวะไอ้ซึม =-=??????
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ไอ้ซึม = โรคซึมเศร้า
เราเกริ่นเรื่องของเราก่อนละกันนะเลย เราเป็นเด็ก ม.ปลาย ธรรมดาคนหนึ่ง เราอะเป็นคนที่คิดมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จริงจังกับทุกเรื่อง เราค่อนข้างเป็นคนคิดเล็กคิดน้อย ขี้แยแต่เด็กจ้า เราเป็นประจำเลยไอ้นิสัยที่โกหกเพื่อให้คนอื่นสบายใจแล้วเราก็มาเครียดกับคำโกหกที่ตัวเองพูดออกไป เราเป็นคนที่แคร์ความรู้สึกคนอื่นมากกว่าตัวเอง โดยเฉพาะสิ่งที่วัยรุ่นต้องการ ใช่ เพื่อนนั่นเอง เราแบบเคยมี ปห กับเพื่อนอะแล้วเพื่อนแบนเรา ไม่คุยกับเราทั้งกลุ่ม (ตอนม.ต้น) หลังจากนั้นเราก็แบบพอจะพูดอะไรกับเพื่อนอะต้องไตร่ตรองอย่างดีว่าเพื่อนจะโกรธมั้ย จะแบนเรารึป่าว เราทำ behavior ที่พวก ผญ ไม่ชอบรึป่าววะ เออ นั่นแหละ แต่ ม.ปลายก็เจอเพื่อนที่ดีมากๆ จนเรากลับมาปกติ แล้วอีกอย่างนะ ใครที่เป็นผู้ใหญ่ที่อายุมากอ่านไว้ให้ดีเลย ^^ คือเราอะเป็นลูกหลงใช่ปะ แล้วพวกผู้ใหญ่ ก็แบบชอบพร่ำพูดว่า พ่อแม่เก็บมาจากถังขยะบ้างล่ะ พ่อแม่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิดบ้างละ เกิดมาตอนพ่อแม่แก่บ้างล่ะ (พูดเพื่ออะไรวะ ใช่เรื่องเล่นหรอ งง มารยาทอะคุณ กับเด็กตัวเล็กๆที่ซึมซับทุกอย่างที่ผู้ใหญ่พูด ^__________^) เออ แต่ครอบครัวเราดีมากเลย เราเลยไม่ค่อยมีปมด้านนี้ แต่ช่วงเป็นซึมเศร้าอะ มัน attack เราหนักมาก self-esteem ด้านการดำรงอยู่ในชีวิตของเราลดฮวบๆเลย ตีปากตัวเองนะถ้าเคยพูดน่ะ ฮ่วย อย่ามาอ้างว่าเอ็นดูหรือหยอกเล่น มันฝังเข้ามาในใจเด็กนะคุณ ระวังปากสิ โตแล้วคิดหน่อย โอเคร คือบ่นเยอะไปละ555555 มาเข้าเรื่องเร็วววว นอกจากนี้ที่เราช็อคที่ไอ้ซึมมันโผล่เข้ามาในชีวิตเราคือเราเป็นคนร่าเริงนะ เป็นเด็กเรียนเกรดดี เราทำกิจกรรมด้วย พี่เชียร์ เต้น เป็นน้องค่าย 5-6 มหาลัย งานสันทนาการที่งานโปรดเราเลย เต้นเก่งงงร้องเก่งงง ชีวิตมันดีมากช่วง ม.4-5 แต่พอขึ้น ม.6 เท่านั้นแหละ..... เนื่องจากเราต้องสอบ TCAS โครตหายนะ เราเครียดมากกกกก จากนั้นปิดเทอม เทอม1 เราก็ตกเป็นเชลยสังคม เรียนพิเศษ กทม 8โมง-5โมงเย็น ทุกวัน ติวนะ เราต้องระเห็จจาก ตจว เข้ากรุงเทพ แต่จังหวัดเราอะมันใกล้ กทม ไง ก็เลยเข้าเรียน กทม บ่อยมาก ช่วงนั้นต้องไปอยู่หอ ตื่นมาเรียนๆๆๆๆ กลับหอ กินมาม่า มวนเนื้อหา นอนเที่ยงคืนคาโต๊ะแทบทุกวัน พอเปิดเทอมเราก็ทำตัวแบบเด็ก กทม เลย อ่าน นส อยู่บ้าน ไปติวแถวสยามบ้าง ราชเทวี บ้าง พญาไทบ้าง มลพิษก็เยอะ เราเหนื่อย เครียด กดดันตัวเองมาก (แต่ที่บ้านไม่กดดันนะเราพลีกายถวายตัวไปเป็นเชลยสังคมเอง หาที่ติวเอง จัดเวลาเรียนเอง) จากนั้นเราก็เริ่มมีอาการกินเยอะ กินเท่าไรก็ไม่พอ เครียดจากที่กวดวิชาเพื่อนตอบได้ เราตอบไม่ได้ เราเริ่มเครียด นอนทั้งวัน (โดดเรียนที่ รร หลัก เพื่อนอน) พอไปหอที่ กทม ก็เริ่มอ้วก ร้องไห้ง่ายแบบแค่เรื่องเล็กๆ หนักสุดก็ถ่ายเป็นเมือกเลือด เอ๊ย ยิ่งเครียดไปกันใหญ่ ที่ รร เราก็ดันแต่ให้ นร ติดมหาลัย จ ๆๆๆๆๆๆ เราก็พยายามสุดๆ คือไอ้ซึมของเรามันเกิดจากเรื่องเรียนก่อนเลยเว่ย จากนั้นพอผล GAT PAT ออกปุ๊ป เราได้คะแนน้อยมาก เพื่อนที่กวดวิชาเราได้ 250+++ ส่วนเราก็ได้มาเกินครึ่งเอง จากนั้นมันก็ลาม ตอนนั้นเราก็ไม่คิดว่าเราเป็นไอ้ซึมนะ แค่คิดว่าตัวเองอ่อนแอช่วงเป็นเชลยค่านิยมเฉยๆ เราก็ลามแบบเข้า จ ไม่ได้ว่ะ พ่อแม่ต้องเสียใจมากแน่ๆเพราะเราหมดค่าติวไปเกือบ 25,000 อะ มันอาจดูธรรมดาในสายตาคน กทม นะ แต่เราเป็นคนต่างจังหวัดไง เก็ทปะ มันเป็นการลงทุนที่สาหัสมาก ละดูสิ่งที่เราทำสิ ไอ้บ้าเอ๊ย ยังไม่จบนะ เดะมาต่อ