สวัสดีคะ คือเรามีเรื่องกลุ้มใจมากกๆ ที่ปรึกษากับใครในที่ทำงานไม่ได้
เราเป็นเด็กใหม่พึ่งย้ายเข้ามาทำงานในบริษัทได้ 4 เดือน ซึ่งบริษัทนี้เป็นบริษัทใหญ่ที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ
บริษัทนี้มีสาขามากมาย ทั่วประเทศและเราได้ทำงานในสาขาต่างจังหวัดที่ใกล้บ้านมากๆ เงินเดือนก็โอเค (20k)
ถือว่าเป็นความมั่นคงและโชคดีมากๆ สำหรับเด็กบ้านนอกคนนึง อายุ 24 ปี ที่ได้กลับมาทำงานใกล้บ้าน
.................................................................................................................................................................
และแล้ววันนึงก็มาถึง บริษัทสาขาที่เราทำงานอยู่ได้จัดงานใหญ่ขึ้น ทำให้มีผู้บริหารระดับใหญ่ๆ หลายๆท่าน
ที่สำนักงานใหญ่ (ใน กทม.) ได้เดินทางมาเยี่ยมชมงานที่สาขาย่อยของเรา
และเราก็ได้เจอกับผู้บริหารคนนึง ขอตั้งชื่อท่านว่า คุณที ลักษณะท่าทางของคุณที เป็นคนน่าตาดี ภูมิฐานดี
ดูเป็นผู้มีความรู้ และน่าเคารพนับถือ
คุณทีได้ขอให้เราพาไปเดินดูหน้างาน พาไปรู้จักกับหัวหน้างานระดับต่างๆ เราเห็นคุณทีพูดคุยกับหัวหน้างาน เราก็รู้สึกกลัว
ไม่กล้าคุยด้วย เพราะดูเหมือนคุณทีเขาจะเป็นคนเก่ง ความรู้เยอะ ถ้าตอบอะไรไม่เข้าหู ก็กลัวเขารู้ว่าเราไม่เก่ง กลัวเขาดีดชื่อ
เราออกจากงาน
จากนั้นเมื่อคุณทีเดินดูหน้างานเสร็จ เราก็พาคุณทีเดินกลับไปยังออฟฟิศ ระหว่างที่เดินกลับ คุณทีก็พูดกับเราว่า
“สงสัยพี่ต้องสอนหัวหน้างานที่นี่ใหม่หมด เพราะเท่าที่ฟังดู ไม่มีใครตอบคำถามถูกใจพี่สักคน” เราได้ฟังอย่างนั้นก็ยิ่งกลัว ไม่กล้าพูดด้วย
เราเงียบบบบบบบ เงียบอย่างเดียว จากนั้นคุณทีได้ขอเบอร์เรา....แล้วยิงเบอร์เข้าหาเรา คุณทีบอกกับเราว่า “พี่คือแบล็ค
ของหนูนะ พี่จะมาสนับสนุนการทำงานของหนู งานหนูจะเดินได้ก็ต่อเมื่อมีผู้ใหญ่คอยอยู่เบื้องหลัง และหนูต้องคอย
รายงานพี่ถึงการทำงานของหัวหน้างานที่นี่แบบเงียบๆ ไม่ให้ใครรู้”
........................................................................และนี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้.................................................................
จากนั้นพอตกเย็น เลิกงาน เรากลับถึงบ้านแล้ว เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น กริ๊งงง กริ๊งงงงงงงงงงงง
เรามองไปที่โทรศัพท์ ถึงกับตกใจ คุณทีโทรเข้ามา เรารับและได้เริ่มบทสนทนากับเขา
คุณที : เป็นไงบ้าง เหนื่อยมั้ยวันนี้ ?
เรา : ไม่ค่ะ
คุณที : เนี่ยย แถวนี้มีอะไรกินบ้างไหม แนะนำพี่หน่อยสิ พี่กินแค่แอปเปิ้ล มันไม่อิ่มท้อง
เรา : อ่อมีคะ แนะนำไปที่......... นะคะ แถวนั้นของกินอร่อยๆเยอะ
คุณที : พี่ไม่รู้ทางพาพี่ไปหน่อยสิ เด๋วพี่ไปรับบ้านเราอยู่ไหน อยู่กับแฟนรึเปล่า ?
เรา : หนูอยู่กับแม่คะ ให้หนูซื้อเข้าไปให้มั้ยคะ คุณทีอยากทานอะไรคะ
คุณที : ได้ยินว่าแถวนี้มีวัดที่สวยมากในตอนกลางคืน พี่อยากไปดู อยากให้เราพาไปได้ไหม ?
เรา : ไปวันนี้เลยหรอคะ ณ เวลานั้น 18.30 น.
คุณที : ใช่ต้องไปวันนี้แล้วแหละ เพราะพรุ่งนี้พี่ต้องกลับ กทม. แล้ว
เรา : ได้คะ งั้นนัดเจอกันที่.......นะคะ หนูไม่สะดวกให้มารับที่บ้านคะ
คุณที : โอเคครับ อาบน้ำด้วยนะ ถอดเสื้อฟอร์มบริษัทออกด้วย แล้วเจอกันที………เวลา19.00 น.
หึ๋ยยยยยยยยยย โครตสยองงงงงงงง เด๋วมาต่อนะคะ
จะทำไงดี มีผู้ใหญ่ระดับบิ๊กๆในบริษัท พยายามมายุ่งกับชีวิตของเรา
เราเป็นเด็กใหม่พึ่งย้ายเข้ามาทำงานในบริษัทได้ 4 เดือน ซึ่งบริษัทนี้เป็นบริษัทใหญ่ที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ
บริษัทนี้มีสาขามากมาย ทั่วประเทศและเราได้ทำงานในสาขาต่างจังหวัดที่ใกล้บ้านมากๆ เงินเดือนก็โอเค (20k)
ถือว่าเป็นความมั่นคงและโชคดีมากๆ สำหรับเด็กบ้านนอกคนนึง อายุ 24 ปี ที่ได้กลับมาทำงานใกล้บ้าน
.................................................................................................................................................................
และแล้ววันนึงก็มาถึง บริษัทสาขาที่เราทำงานอยู่ได้จัดงานใหญ่ขึ้น ทำให้มีผู้บริหารระดับใหญ่ๆ หลายๆท่าน
ที่สำนักงานใหญ่ (ใน กทม.) ได้เดินทางมาเยี่ยมชมงานที่สาขาย่อยของเรา
และเราก็ได้เจอกับผู้บริหารคนนึง ขอตั้งชื่อท่านว่า คุณที ลักษณะท่าทางของคุณที เป็นคนน่าตาดี ภูมิฐานดี
ดูเป็นผู้มีความรู้ และน่าเคารพนับถือ
คุณทีได้ขอให้เราพาไปเดินดูหน้างาน พาไปรู้จักกับหัวหน้างานระดับต่างๆ เราเห็นคุณทีพูดคุยกับหัวหน้างาน เราก็รู้สึกกลัว
ไม่กล้าคุยด้วย เพราะดูเหมือนคุณทีเขาจะเป็นคนเก่ง ความรู้เยอะ ถ้าตอบอะไรไม่เข้าหู ก็กลัวเขารู้ว่าเราไม่เก่ง กลัวเขาดีดชื่อ
เราออกจากงาน
จากนั้นเมื่อคุณทีเดินดูหน้างานเสร็จ เราก็พาคุณทีเดินกลับไปยังออฟฟิศ ระหว่างที่เดินกลับ คุณทีก็พูดกับเราว่า
“สงสัยพี่ต้องสอนหัวหน้างานที่นี่ใหม่หมด เพราะเท่าที่ฟังดู ไม่มีใครตอบคำถามถูกใจพี่สักคน” เราได้ฟังอย่างนั้นก็ยิ่งกลัว ไม่กล้าพูดด้วย
เราเงียบบบบบบบ เงียบอย่างเดียว จากนั้นคุณทีได้ขอเบอร์เรา....แล้วยิงเบอร์เข้าหาเรา คุณทีบอกกับเราว่า “พี่คือแบล็ค
ของหนูนะ พี่จะมาสนับสนุนการทำงานของหนู งานหนูจะเดินได้ก็ต่อเมื่อมีผู้ใหญ่คอยอยู่เบื้องหลัง และหนูต้องคอย
รายงานพี่ถึงการทำงานของหัวหน้างานที่นี่แบบเงียบๆ ไม่ให้ใครรู้”
........................................................................และนี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้.................................................................
จากนั้นพอตกเย็น เลิกงาน เรากลับถึงบ้านแล้ว เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น กริ๊งงง กริ๊งงงงงงงงงงงง
เรามองไปที่โทรศัพท์ ถึงกับตกใจ คุณทีโทรเข้ามา เรารับและได้เริ่มบทสนทนากับเขา
คุณที : เป็นไงบ้าง เหนื่อยมั้ยวันนี้ ?
เรา : ไม่ค่ะ
คุณที : เนี่ยย แถวนี้มีอะไรกินบ้างไหม แนะนำพี่หน่อยสิ พี่กินแค่แอปเปิ้ล มันไม่อิ่มท้อง
เรา : อ่อมีคะ แนะนำไปที่......... นะคะ แถวนั้นของกินอร่อยๆเยอะ
คุณที : พี่ไม่รู้ทางพาพี่ไปหน่อยสิ เด๋วพี่ไปรับบ้านเราอยู่ไหน อยู่กับแฟนรึเปล่า ?
เรา : หนูอยู่กับแม่คะ ให้หนูซื้อเข้าไปให้มั้ยคะ คุณทีอยากทานอะไรคะ
คุณที : ได้ยินว่าแถวนี้มีวัดที่สวยมากในตอนกลางคืน พี่อยากไปดู อยากให้เราพาไปได้ไหม ?
เรา : ไปวันนี้เลยหรอคะ ณ เวลานั้น 18.30 น.
คุณที : ใช่ต้องไปวันนี้แล้วแหละ เพราะพรุ่งนี้พี่ต้องกลับ กทม. แล้ว
เรา : ได้คะ งั้นนัดเจอกันที่.......นะคะ หนูไม่สะดวกให้มารับที่บ้านคะ
คุณที : โอเคครับ อาบน้ำด้วยนะ ถอดเสื้อฟอร์มบริษัทออกด้วย แล้วเจอกันที………เวลา19.00 น.
หึ๋ยยยยยยยยยย โครตสยองงงงงงงง เด๋วมาต่อนะคะ