ตามหัวข้อเลยค่ะ ต้องเกร่นก่อนว่า พี่กับเราอายุห่างกัน3ปีค่ะ ซึ่งเราก็ไม่ได้เล่นกันบ่อยนักตั้งแต่เด็ก เพราะวัยและเพศที่ต่างกัน จุดเปลี่ยนที่ทำให้เราเศร้าคือ
แม่ดูไม่แคร์ ไม่สนใจเราเลย แต่กับพี่กลับสนใจและเทคแคร์ดี เช่น เราลืมของนิดเดียวก็จะโดนบ่นไม่หยุดเลยค่ะ คือนึกเมื่อไหร่ก็สามารถบ่นเราได้ตลอด
แต่กับพี่ชายเรา ลืมแค่ไหนแม่ก็ไม่เคยด่าว่าเลย หรือ ของที่พี่ได้และของที่เราได้ก็ต่างมาก แบบว่า พี่ได้มือถือใหม่ในวันเกิด พอวันเกิดเรา เราได้เพียงแค่ตุ๊กตาก็มี ก็ไม่ได้หวังมากหรอกค่ะ แต่บางทีมันก็รู้สึกไม่แฟร์ ตลอดมา เกรดพี่เราจะไม่ค่อยดีค่ะ 2กว่าๆ แต่เราก็ไต่ๆที่ 3.5หรือมากกว่านั้น แค่เราไม่เคยได้คำชมเลย แต่พี่กลับได้รับคำชมทั้งหมด บางทีก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนไม่ใช่ลูกของแม่เลยค่ะ มันเก็บมานานมากค่ะ ตลอดหลาย10ปีที่ผ่านมา อยากถามว่า
"ที่แม่เราทำมันปกติใช่มั้ยคะ"
ปล.เป็นกระทู่แรกค่ะ อาจจะไม่ค่อยรู้เรื่อง และ ก็เป็นคนอธิบายไม่ค่อยเก่ง อาจจะเข้าใจยากหน่อยนะคะ
ปล2.เคยถามแม่เล่นๆว่าปีนี้วันเกิดจะให้อะไร แม่ตอบว่า "จะหวังอะไร ไม่มีให้หรอก ไม่มีเงิน" ซึ่งน้ำเสียงมันไม่ใช่เชิงหยอกเหย้าเลยค่ะ มันดูจริงจัง หนักแน่
รู้สึกว่าแม่รักเราไม่เท่าพี่
แม่ดูไม่แคร์ ไม่สนใจเราเลย แต่กับพี่กลับสนใจและเทคแคร์ดี เช่น เราลืมของนิดเดียวก็จะโดนบ่นไม่หยุดเลยค่ะ คือนึกเมื่อไหร่ก็สามารถบ่นเราได้ตลอด
แต่กับพี่ชายเรา ลืมแค่ไหนแม่ก็ไม่เคยด่าว่าเลย หรือ ของที่พี่ได้และของที่เราได้ก็ต่างมาก แบบว่า พี่ได้มือถือใหม่ในวันเกิด พอวันเกิดเรา เราได้เพียงแค่ตุ๊กตาก็มี ก็ไม่ได้หวังมากหรอกค่ะ แต่บางทีมันก็รู้สึกไม่แฟร์ ตลอดมา เกรดพี่เราจะไม่ค่อยดีค่ะ 2กว่าๆ แต่เราก็ไต่ๆที่ 3.5หรือมากกว่านั้น แค่เราไม่เคยได้คำชมเลย แต่พี่กลับได้รับคำชมทั้งหมด บางทีก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนไม่ใช่ลูกของแม่เลยค่ะ มันเก็บมานานมากค่ะ ตลอดหลาย10ปีที่ผ่านมา อยากถามว่า
"ที่แม่เราทำมันปกติใช่มั้ยคะ"
ปล.เป็นกระทู่แรกค่ะ อาจจะไม่ค่อยรู้เรื่อง และ ก็เป็นคนอธิบายไม่ค่อยเก่ง อาจจะเข้าใจยากหน่อยนะคะ
ปล2.เคยถามแม่เล่นๆว่าปีนี้วันเกิดจะให้อะไร แม่ตอบว่า "จะหวังอะไร ไม่มีให้หรอก ไม่มีเงิน" ซึ่งน้ำเสียงมันไม่ใช่เชิงหยอกเหย้าเลยค่ะ มันดูจริงจัง หนักแน่