กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกที่เราตั้งค่ะ หลังจากได้อ่านกระทู้ของคนอื่นมาบ้างแล้ว
เรื่องของเรามีอยู่ว่า เราอายุ25ปีค่ะ แฟนเราอายุ 34ปีค่ะ เราคบกับแฟนได้ประมาณ 4-5 ปีแม่ของเราก็ได้พูดถึงเรื่องแต่งงานค่ะเรารู้สึกว่าเรายังไม่พร้อมค่ะแต่แม่ของเราก็พูดสาระพัดเหตุผลจนเราต้องตกลงแต่งงานเราแต่งงานแต่เราหมั้นกันก่อนหน้านี้ไว้ปีนึงเมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา เรื่องที่เราอึดอัดที่เราคิดว่ามันเป็นปัญหาเราจะเรียงเป็นข้อๆนะคะ
1.แฟนของเราเป็นคนที่ชอบเตะฟุตบอลมากค่ะเวลามีเพื่อนชวนก็จะไปค่ะแต่จุดพีคอยู่ตรงนี้ค่ะคือเขาจะออกไปเตะบอลทุกวันอาทิตย์ที่หยุดงานหรือไม่ทำโอทีค่ะบางทีออกไปตั้งแต่เช้ากลับมาอีกที2ทุ่ม3ทุ่มซึ่งเราอยู่ห้องคนเดียวไม่ได้ออกไปไหนเป็นแบบนี้หลายครั้งจนเราทนไม่ได้ค่ะตัดสินใจถามเขาออกไปว่าเลิกเตะบอลให้ได้ไหมเราร้องไห้ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเรื่องนี้แต่คำตอบที่ได้คือเขาเลิกให้ไม่ได้ค่ะจนเราพยายามปรับคือเราจะมาทำงานวันอาทิตย์ค่ะส่วนเขาก็ออกไปเตะบอลของเขาคือตัดปัญหาไม่ให้คิดฟุ้งซ่านค่ะและพอเรามาทำงานวันอาทิตย์เขากลับบอกให้เราหยุดบ้างซึ่งบางอาทิตย์เราก็หยุดนะถ้าเราเหนื่อยจนเราถามว่าถ้าวันไหนที่เราหยุดวันอาทิตย์หยุดไปเตะบอลวันนึงได้ไหมแต่คำตอบก็ยังคงเหมือนเดิมค่ะไม่ได้ต้องไป(ไม่มีปัญหาเรื่องผู้หญิงนะคะคือคนบ้าเตะบอลมาก)ซึ่งเราก็อดทนมาตลอด
2.เรื่องของเล่นประมูล โมเดลอะไรที่เกี่ยวของพวกนี้ค่ะเขาจะชอบซื้อจะชอบเก็บเราก็ไม่ได้ว่าอะไรนะคะแต่ที่เราไม่ไหวก็คือเขาไม่ชอบรับผิดชอบของเขาเองที่สรรหามาค่ะไม่ยอมทำความสะอาด ไม่ยอมจัดซึ่งเป็นเราที่ต้องทำบางทีเราทำงานมาก็เหนื่อยแล้วอยากพักบ้างในวันหยุดแต่ไม่เลยค่ะเราทำความสะอาดภายในห้องส่วนเขานอนเล่นโทรศัพท์อยู่ที่เตียงบอกให้ทำอะไรก็เดี๋ยวตลอดจนเราทำอย่างอื่นเสร็จต้องมาทำเองซึ่งเราเหนื่อยค่ะซึ่งตอนแรกๆที่คบกันเขาก็ช่วยนะคะแต่พอระยะ 1 ปีขึ้นไปแทบจะไม่ทำเลยค่ะ
3.คือแม่ของเราไม่ค่อยสบายเราอยากกลับมาอยู่กับพ่อและแม่อยากมาดูแลท่านเพราะพี่น้องของเราเขาก็มีครอบครัวมีลูกไปกันหมดแล้วค่ะเหลือแต่เราที่เพิ่งแค่แต่งงานเพราะฉันยังไม่คิดถึงเรื่องการมีลูกค่ะพอเราบอกเหตุผลของเราของก็ตอบมาว่าถ้ามาอยู่เขากลัวอึดอัดเขากลัวไม่ได้นอนหรือนอนไม่หลับ(เพราะต้องทำงานเข้ากะดึกค่ะแต่เราจะเข้ากะเช้าตลอดเพราะเราทำงานออฟฟิต)เราก็เข้าใจในเหตุผลนี้ค่ะเราเลยเสนอว่าย้ายหอพักดีไหมให้มาอยู่ใกล้พ่อกับแม่เพื่อจะได้อยู่ใกล้ท่านมากกว่านี้แต่เหตุผลที่ได้กลับบอกว่าจะขึ้นรถเดินทางมาทำงานไม่สะดวกซึ่งเราช๊อคกับเหตุผลค่ะที่ที่เราเสนอแค่เดินข้ามถนนไปอีกฝั่งเพื่อรอรถค่ะเดินออกจากซอยนิดเดียว แต่เราก็เก็บไว้ในใจ
4.เรามีปัญหาอีกหลายอย่างที่เราไม่สามารถบอกได้แต่เราจะเอาปัญหาหลักๆที่เราเจอมาค่ะแบบที่เราทนมานานจนมันสะสมที่อยากระบายค่ะ
และเมื่อประมาณสามสี่อาทิตย์ที่ผ่านมาค่ะมีชาวต่างคนนึงทักมาคุยกับเราแต่เราบอกเขาหมดนะคะว่าเราแต่งแล้วมีสามีเขาก็โอเคเราก็คุยกันเรารู้ค่ะว่าเราผิดแต่ในเวลานั้นเขาเข้ามาทำให้รู้สึกดีขึ้นโอเคขึ้นได้มีเพื่อนคุยจนแฟนเรารู้เราก็ขอโทษเขานะคะและให้เขาเลือกว่าจะยังอยากอยู่กับเราหรือเปล่าเพราะเรารู้ว่าเราผิดค่ะจนตกลงกันได้เราจะอยู่ด้วยกันต่อ เราก็เลยเลิกติดต่อกับชายคนนั้นแต่ความรู้สึกมันอยู่ตรงนี้ค่ะเรายอมรับผิดทุกอย่างที่เราทำเราบอกเหตุผลนะว่าทำไมเราถึงคุยแต่เขาไม่เคยมองความผิดพลาดของตัวเขาเองเลยค่ะโทษว่าเราผิดที่เราไปมีคนอื่นหรือว่าเขาไม่ผิดอะไรเลยอันนี้เราก็ไม่แน่ใจ เราพยายามทำทุกอย่างให้มันโอเคแต่เรากลับรู้สึกว่าเขาทำลายให้มันแย่ลงค่ะเราคอยถามเขาตลอดนะคะทำเหมือนเคยทำแต่เขากลับไม่สนใจสิ่งที่เราทำ บางทีคนง้อเขาก็เหนื่อยค่ะเราเหนื่อยเรื่องงาน เรื่องครอบครัวมามากแล้วแล้วก็ยังต้องมาเหนื่อยกับสามีอีกจนทำให้เรารู้สึกว่าเราอยากอยู่คนเดียวค่ะ เราเบื่อ เราไม่อยากทน เราทะเลาะกันได้2อาทิตย์แต่เขาก็ยังสามารถไปเตะบอลได้เหมือนเดิมแต่เราต้องกลับไปบ้านหาพ่อกับแม่ตอนนี้เรารู้สึกอึดอัดค่ะ อยากได้ความคิดเห็น เราอยากออกมานะคะแต่เราก็คิดว่าเราเพิ่งจะแต่งงานกันออกมามันจะดีหรอเราจะกลายเป็นคนผิดไปเลยซึ่งเราก็ผิดอยู่แล้วค่ะ
ถ้าอ่านแล้วมันวกวนยังไงก็ขออภัยด้วยนะคะ ขอบคุณที่ยอมอ่านกระทู้ของเราค่ะ
เรารู้ว่าเราผิดแต่เราก็รู้สึกอึดอัดมาก
เรื่องของเรามีอยู่ว่า เราอายุ25ปีค่ะ แฟนเราอายุ 34ปีค่ะ เราคบกับแฟนได้ประมาณ 4-5 ปีแม่ของเราก็ได้พูดถึงเรื่องแต่งงานค่ะเรารู้สึกว่าเรายังไม่พร้อมค่ะแต่แม่ของเราก็พูดสาระพัดเหตุผลจนเราต้องตกลงแต่งงานเราแต่งงานแต่เราหมั้นกันก่อนหน้านี้ไว้ปีนึงเมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา เรื่องที่เราอึดอัดที่เราคิดว่ามันเป็นปัญหาเราจะเรียงเป็นข้อๆนะคะ
1.แฟนของเราเป็นคนที่ชอบเตะฟุตบอลมากค่ะเวลามีเพื่อนชวนก็จะไปค่ะแต่จุดพีคอยู่ตรงนี้ค่ะคือเขาจะออกไปเตะบอลทุกวันอาทิตย์ที่หยุดงานหรือไม่ทำโอทีค่ะบางทีออกไปตั้งแต่เช้ากลับมาอีกที2ทุ่ม3ทุ่มซึ่งเราอยู่ห้องคนเดียวไม่ได้ออกไปไหนเป็นแบบนี้หลายครั้งจนเราทนไม่ได้ค่ะตัดสินใจถามเขาออกไปว่าเลิกเตะบอลให้ได้ไหมเราร้องไห้ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเรื่องนี้แต่คำตอบที่ได้คือเขาเลิกให้ไม่ได้ค่ะจนเราพยายามปรับคือเราจะมาทำงานวันอาทิตย์ค่ะส่วนเขาก็ออกไปเตะบอลของเขาคือตัดปัญหาไม่ให้คิดฟุ้งซ่านค่ะและพอเรามาทำงานวันอาทิตย์เขากลับบอกให้เราหยุดบ้างซึ่งบางอาทิตย์เราก็หยุดนะถ้าเราเหนื่อยจนเราถามว่าถ้าวันไหนที่เราหยุดวันอาทิตย์หยุดไปเตะบอลวันนึงได้ไหมแต่คำตอบก็ยังคงเหมือนเดิมค่ะไม่ได้ต้องไป(ไม่มีปัญหาเรื่องผู้หญิงนะคะคือคนบ้าเตะบอลมาก)ซึ่งเราก็อดทนมาตลอด
2.เรื่องของเล่นประมูล โมเดลอะไรที่เกี่ยวของพวกนี้ค่ะเขาจะชอบซื้อจะชอบเก็บเราก็ไม่ได้ว่าอะไรนะคะแต่ที่เราไม่ไหวก็คือเขาไม่ชอบรับผิดชอบของเขาเองที่สรรหามาค่ะไม่ยอมทำความสะอาด ไม่ยอมจัดซึ่งเป็นเราที่ต้องทำบางทีเราทำงานมาก็เหนื่อยแล้วอยากพักบ้างในวันหยุดแต่ไม่เลยค่ะเราทำความสะอาดภายในห้องส่วนเขานอนเล่นโทรศัพท์อยู่ที่เตียงบอกให้ทำอะไรก็เดี๋ยวตลอดจนเราทำอย่างอื่นเสร็จต้องมาทำเองซึ่งเราเหนื่อยค่ะซึ่งตอนแรกๆที่คบกันเขาก็ช่วยนะคะแต่พอระยะ 1 ปีขึ้นไปแทบจะไม่ทำเลยค่ะ
3.คือแม่ของเราไม่ค่อยสบายเราอยากกลับมาอยู่กับพ่อและแม่อยากมาดูแลท่านเพราะพี่น้องของเราเขาก็มีครอบครัวมีลูกไปกันหมดแล้วค่ะเหลือแต่เราที่เพิ่งแค่แต่งงานเพราะฉันยังไม่คิดถึงเรื่องการมีลูกค่ะพอเราบอกเหตุผลของเราของก็ตอบมาว่าถ้ามาอยู่เขากลัวอึดอัดเขากลัวไม่ได้นอนหรือนอนไม่หลับ(เพราะต้องทำงานเข้ากะดึกค่ะแต่เราจะเข้ากะเช้าตลอดเพราะเราทำงานออฟฟิต)เราก็เข้าใจในเหตุผลนี้ค่ะเราเลยเสนอว่าย้ายหอพักดีไหมให้มาอยู่ใกล้พ่อกับแม่เพื่อจะได้อยู่ใกล้ท่านมากกว่านี้แต่เหตุผลที่ได้กลับบอกว่าจะขึ้นรถเดินทางมาทำงานไม่สะดวกซึ่งเราช๊อคกับเหตุผลค่ะที่ที่เราเสนอแค่เดินข้ามถนนไปอีกฝั่งเพื่อรอรถค่ะเดินออกจากซอยนิดเดียว แต่เราก็เก็บไว้ในใจ
4.เรามีปัญหาอีกหลายอย่างที่เราไม่สามารถบอกได้แต่เราจะเอาปัญหาหลักๆที่เราเจอมาค่ะแบบที่เราทนมานานจนมันสะสมที่อยากระบายค่ะ
และเมื่อประมาณสามสี่อาทิตย์ที่ผ่านมาค่ะมีชาวต่างคนนึงทักมาคุยกับเราแต่เราบอกเขาหมดนะคะว่าเราแต่งแล้วมีสามีเขาก็โอเคเราก็คุยกันเรารู้ค่ะว่าเราผิดแต่ในเวลานั้นเขาเข้ามาทำให้รู้สึกดีขึ้นโอเคขึ้นได้มีเพื่อนคุยจนแฟนเรารู้เราก็ขอโทษเขานะคะและให้เขาเลือกว่าจะยังอยากอยู่กับเราหรือเปล่าเพราะเรารู้ว่าเราผิดค่ะจนตกลงกันได้เราจะอยู่ด้วยกันต่อ เราก็เลยเลิกติดต่อกับชายคนนั้นแต่ความรู้สึกมันอยู่ตรงนี้ค่ะเรายอมรับผิดทุกอย่างที่เราทำเราบอกเหตุผลนะว่าทำไมเราถึงคุยแต่เขาไม่เคยมองความผิดพลาดของตัวเขาเองเลยค่ะโทษว่าเราผิดที่เราไปมีคนอื่นหรือว่าเขาไม่ผิดอะไรเลยอันนี้เราก็ไม่แน่ใจ เราพยายามทำทุกอย่างให้มันโอเคแต่เรากลับรู้สึกว่าเขาทำลายให้มันแย่ลงค่ะเราคอยถามเขาตลอดนะคะทำเหมือนเคยทำแต่เขากลับไม่สนใจสิ่งที่เราทำ บางทีคนง้อเขาก็เหนื่อยค่ะเราเหนื่อยเรื่องงาน เรื่องครอบครัวมามากแล้วแล้วก็ยังต้องมาเหนื่อยกับสามีอีกจนทำให้เรารู้สึกว่าเราอยากอยู่คนเดียวค่ะ เราเบื่อ เราไม่อยากทน เราทะเลาะกันได้2อาทิตย์แต่เขาก็ยังสามารถไปเตะบอลได้เหมือนเดิมแต่เราต้องกลับไปบ้านหาพ่อกับแม่ตอนนี้เรารู้สึกอึดอัดค่ะ อยากได้ความคิดเห็น เราอยากออกมานะคะแต่เราก็คิดว่าเราเพิ่งจะแต่งงานกันออกมามันจะดีหรอเราจะกลายเป็นคนผิดไปเลยซึ่งเราก็ผิดอยู่แล้วค่ะ
ถ้าอ่านแล้วมันวกวนยังไงก็ขออภัยด้วยนะคะ ขอบคุณที่ยอมอ่านกระทู้ของเราค่ะ