ผมเป็น ผู้ชาย 18 ปีแล้ว ไม่เคยมีแฟน
จนได้ไปเล่นแอพ Omi แอพนี้เป็นแอพหาคู่ วันนึ่งดันไปสไลด์แมตกับคนนึ่งก็คุยได้แปปเดียวเขาก็ชวนไปโทรในเฟสแทน ก็คุยกันมาตอนนี้ก็ได้ 5-6 วันล่ะ คุยกันตอนแรก พึ่งรู้ เขาอายุ 20 แต่ผม 18 และเขาเป็น อวท. ของเทคนิคจะรู้ดี ส่วนผมน่ะเหรอแค่หนุ่มกระจ่อยร่อย ที่ชะตาฟ้าลิขิตให้เดินมาพบกับเขาแต่คงไม่ได้ลิขิตให้คู่กัน ตอนแรกผมก็ส่องเฟสเห็นว่าเขาเคยมีแฟน แต่เวลาคุยผมไม้คยถามถึงแฟนเก่าเขาเลยนะ แม้แต่นิดเดียวก็ไม่เคยนี่ก็ผ่านมา 5-6 วันได้ ก็เริ่มได้รู้ ว่าเราก็เป็นได้แค่น้อง ตอนนี้ก็ได้เลื่อนตำแหน่งมาเป็นคนคุยแก้เหงาให้เขาไปแล้ว กลางคืนเวลาเขาไม่มีคนคุยก็จะโทรมาแต่ถ้าเขามีคนคุยหรือ ผู้ชายที่เขาชอบเขารักก็จะไม่แม้แต่จะทักมา ทีแรกว่าเหงาเจ็บแล้ว ตอนนี้มาเจอเขาพูดถึงชอบผู้ชายคนนู้นคนนี้จังเลย เจ็บกว่าอีก ผมก็พยามหยอดมุขหวานไปให้แต่เหมือนเขาจะยกโล่พี่น้องมาบล็อคมันไว้และก็ทำตัวเฉยๆ ส่วนผมน่ะหรอก็ได้แต่นั่งรอคำตอบของคำถามในแต่ล่ะวันว่าจะตอบตอนไหน คือผมก็รู้นานแล้วว่าเขาคงอาจจะเบื่อๆกับผมแล้ว คงงั้นนะ เพราะผมพิมพ์ยาวเป็นกิโล เขาตอบมาแค่ 50 เมตร เข้าใจใช่ใหมครับ 1 กิโล = 1000 เมตร แต่เขาตอบแค่ 50 เมตร 50 เมตร เขรรร้ บ้างทีก็มายาววเลยย แต่ก็ยังดีอ่ะ ผมเป็นคนที่รักใครรักมากด้วยตอนนี้ถึงอยากจะทิ้งพี่เขาก็ใจแถบขาด หมดแรงไม่รู้จะทำอะไรต่อเลย คิดถึงแต่เขา แต่สักวันก็คงต้องลาต้องจากแต่ก็คงทำไม่ได้ รักใครรักมาก ไม่ชอบความเจ็บที่เป็นแผลอยุ่ข้างในที่แม้แต่หมอก็รักษาไม่ได้นี่โคตรทรมาน จากหาคนรักกลายมาเป็นที่ปรึกษาหรือมาเป็นคนแก้เหงาของใครบ้างคน เห้อ..... จะเลิกก็เลิกไม่ได้ดันไปขอให้เขาอยุ่กับเราไปตลอดสะนี่ ผมอะทำได้ถ้าจะให้อยุ่ตลอด แต่เขาว็อกแว็กจัง ไม่รุ้คุยกับเพื่อนหรือผู้ชาย ผมก็ทำใจไม่ถูกว่าจะค่อยๆถอยออกมาๆ คิดว่าดีใหมครับ ผมปวส. 1 พี่เขา ปวส.2 คงมองผมว่าเด็กใช่ใหมเขาเลยไม่เอา แต่เขารัก กับเด็ก ปวช. คิดว่าไง ไม่เกี่ยวที่อายุแต่เป็นเรื่องของหน้าตา ผมก็ไม่ได้ดำทุเรศ หน้าเป็นสิว ไว้ผมทรงโจร เดินกร่างสะเมื่อไหร่
เริ่มหนักใจ เหงา กับ มีคนคุยแต่ไม่ได้คบ
จนได้ไปเล่นแอพ Omi แอพนี้เป็นแอพหาคู่ วันนึ่งดันไปสไลด์แมตกับคนนึ่งก็คุยได้แปปเดียวเขาก็ชวนไปโทรในเฟสแทน ก็คุยกันมาตอนนี้ก็ได้ 5-6 วันล่ะ คุยกันตอนแรก พึ่งรู้ เขาอายุ 20 แต่ผม 18 และเขาเป็น อวท. ของเทคนิคจะรู้ดี ส่วนผมน่ะเหรอแค่หนุ่มกระจ่อยร่อย ที่ชะตาฟ้าลิขิตให้เดินมาพบกับเขาแต่คงไม่ได้ลิขิตให้คู่กัน ตอนแรกผมก็ส่องเฟสเห็นว่าเขาเคยมีแฟน แต่เวลาคุยผมไม้คยถามถึงแฟนเก่าเขาเลยนะ แม้แต่นิดเดียวก็ไม่เคยนี่ก็ผ่านมา 5-6 วันได้ ก็เริ่มได้รู้ ว่าเราก็เป็นได้แค่น้อง ตอนนี้ก็ได้เลื่อนตำแหน่งมาเป็นคนคุยแก้เหงาให้เขาไปแล้ว กลางคืนเวลาเขาไม่มีคนคุยก็จะโทรมาแต่ถ้าเขามีคนคุยหรือ ผู้ชายที่เขาชอบเขารักก็จะไม่แม้แต่จะทักมา ทีแรกว่าเหงาเจ็บแล้ว ตอนนี้มาเจอเขาพูดถึงชอบผู้ชายคนนู้นคนนี้จังเลย เจ็บกว่าอีก ผมก็พยามหยอดมุขหวานไปให้แต่เหมือนเขาจะยกโล่พี่น้องมาบล็อคมันไว้และก็ทำตัวเฉยๆ ส่วนผมน่ะหรอก็ได้แต่นั่งรอคำตอบของคำถามในแต่ล่ะวันว่าจะตอบตอนไหน คือผมก็รู้นานแล้วว่าเขาคงอาจจะเบื่อๆกับผมแล้ว คงงั้นนะ เพราะผมพิมพ์ยาวเป็นกิโล เขาตอบมาแค่ 50 เมตร เข้าใจใช่ใหมครับ 1 กิโล = 1000 เมตร แต่เขาตอบแค่ 50 เมตร 50 เมตร เขรรร้ บ้างทีก็มายาววเลยย แต่ก็ยังดีอ่ะ ผมเป็นคนที่รักใครรักมากด้วยตอนนี้ถึงอยากจะทิ้งพี่เขาก็ใจแถบขาด หมดแรงไม่รู้จะทำอะไรต่อเลย คิดถึงแต่เขา แต่สักวันก็คงต้องลาต้องจากแต่ก็คงทำไม่ได้ รักใครรักมาก ไม่ชอบความเจ็บที่เป็นแผลอยุ่ข้างในที่แม้แต่หมอก็รักษาไม่ได้นี่โคตรทรมาน จากหาคนรักกลายมาเป็นที่ปรึกษาหรือมาเป็นคนแก้เหงาของใครบ้างคน เห้อ..... จะเลิกก็เลิกไม่ได้ดันไปขอให้เขาอยุ่กับเราไปตลอดสะนี่ ผมอะทำได้ถ้าจะให้อยุ่ตลอด แต่เขาว็อกแว็กจัง ไม่รุ้คุยกับเพื่อนหรือผู้ชาย ผมก็ทำใจไม่ถูกว่าจะค่อยๆถอยออกมาๆ คิดว่าดีใหมครับ ผมปวส. 1 พี่เขา ปวส.2 คงมองผมว่าเด็กใช่ใหมเขาเลยไม่เอา แต่เขารัก กับเด็ก ปวช. คิดว่าไง ไม่เกี่ยวที่อายุแต่เป็นเรื่องของหน้าตา ผมก็ไม่ได้ดำทุเรศ หน้าเป็นสิว ไว้ผมทรงโจร เดินกร่างสะเมื่อไหร่