มีใครเคยคิดมั้ยว่า ถ้าเราตายไปจะเป็นยังไง

คือพ่อแม่ของเราแยกทางกันตั้งแต่เราอยู่ ป.2(ตอนแรกอยู่ที่กรุงเทพฯ) แล้วพ่อก็ได้พาเรากับน้องไปอยู่กับย่าที่ต่างจังหวัด ไปให้ย่าเลี้ยง ย่าเป็นคนหัวโบราณ+เผด็จการ เราทำอะไรไม่ได้ดั่งใจก็ด่า ด่า ด่า ด่ามาตลอด แล้วพอเราอธิบายก็หาว่าเถียง ก็ไล่ตี ไล่เรา เราก็ไปแอบอยู่ทุ่งนา แอบหลายชั่วโมงเพราะกลัว แล้วนานๆไปก็บอกว่าให้ออกมา ถ้าไม่ออกมาจะให้คนไปหา ถ้าเจอแล้วจะตี  เป็นแบบนี้มาตลอด พอเราเริ่มโตขึ้น( อยู่มัธยม) เราเริ่มไม่หนี เรานั่งอยู่เฉยๆ อยากตีก็ตี แค่เจ็บ แล้วเราก็ได้แค่ร้องไห้กับตัวเอง ทำไมต้องมาอยู่กับคนแบบนี้ แล้วย่าก็ชอบบ่น บ่นตลอด ต่อให้เราทำอะไรดีมาแค่ไหน ถ้าทำพลาดนิดเดียวก็คือโดนบ่น โดนด่าอย่างนั้นอย่างนี้ เราไม่ชอบเที่ยว เราไม่ชอบไปที่อื่น ชอบอยู่แต่ในบ้าน ก็ด่าเราว่าไม่ออกจากบ้าน ด่าว่าเป็นปอบบ้าง ด่าว่าท้องบ้าง นอนอยู่นั่นแหละ แล้วพอต้องไปทำรายงานบ้านเพื่อนก็ด่าเราว่าไม่อายบ้างหรอไปเล่นบ้านคนอื่น คือ แล้วกูต้องทำไง ออกจากบ้านก็ด่า ไม่ออกก็ด่า อยู่กับคำด่ามาตลอด10ปี มันทรมานนะ กลับมาบ้านก็ต้องมาฟังแต่คำเดิมๆ เหนื่อยกับเรื่องเดิมๆ ร้องไห้กับเรื่องเดิม เวลายิ้ม น้ำตาเรากลับไหล อยู่กับเพื่อนก็ดี หัวเราะได้ กลับมาบ้าน ก็จะรู้สึกอยากร้องไห้ตลอด 1เดือนมานี้ ร้องไห้ทุกวันหลังเลิกเรียน มันเหนื่อย คิดมาตลอดว่า ถ้าตายไปจริงๆ จะเป็นยังไงนะ แต่ก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายตัวเองหรอก เพราะกลัวเจ็บ ไม่ชอบให้ตัวเองเจ็บ แค่มีดบาดมือยังด่าตัวเองว่าโง่เลย #ย่ารักน้องชายเรามากกว่า รักหลานผู้ชายมากกว่า ใช้มันแล้วมันไม่ทำก็มาใช้เรา เราโกรธก็เลยบอกว่า ทำไมไม่ให้มันทำล่ะ ย่าก็ด่าเรา ไม่ว่าจะทำอะไรเราก็ผิด แค่หายใจก็ผิดแล้วมั้ง พักหลังๆมานี้เราจะหงุดหงิดง่าย โมโหง่าย คงเพราะเราเก็บกดมั้ง มันเลยเริ่มระเบิดออกมา ทีนี้เราไม่อธิบาย เราเถียง เถียงแบบจริงจัง เป็นคนไม่ดีใช่มั้ยล่ะ ย่าก็ด่ายังงั้นเหมือนกัน บอกว่าเป็นหมา ไม่ใช่คน 5555 เคยคิดว่ากูเป็นคนด้วยหรอว่ะ เราลองทดสอบสุขภาพจิตดู ผลออกมาก็สุขภาพจิตต่ำกว่ามาตรฐาน มาตรฐานมัน157 แต่เราได้ 124 เห้อ แย่มากจริงๆ กลัวเป็นโรคซึมเศร้า แค่นี้ก็ทรมานอยู่แล้ว ถ้าเป็นโรคซึมเศร้าขึ้นมาจริงๆจะทำไง...