****ออกตัวเลยนะครับว่าผมไม่ได้อวดรวยอะไรและบ้านผมก็ไม่ได้รวยอะไรแค่อยากได้สัมผัส****
เข้าเรื่องเลยนะครับผมเป็นนักศึกษา พ่อเป็นตำรวจ และแม่ก็ทำธุระกิจส่วนตัว พี่สาวก็แต่งงานไปอยู่กับครอบครัวเเล้ว(ผมเป็นน้องคนสุดท้อง) ฐานะปานกลางครับ
แต่เหตุที่ผมมานั่งโพสวันนี้คืออยู่ผมได้ยินเพื่อนผมพูดถึงว่าจะต้องไปเที่ยวกับครอบครัวบลาๆ แต่อยู่ๆผมก็คิดว่าเราเที่ยวกะ พ่อ แม่ พี่ ล่าสุดเมื่อไหร่( คำตอบคือไม่เคยเลย..อย่าว่าแต่เที่ยวเลย แค่นั่งกินข้าวกันให้มันครบ 4 คน เชื่อมั้ยครับว่าผมยังนึกภาพไม่ออกเลย ผมอยู่กะแม่และพี่สาวตั้งแต่เกิดยั้น ป.6 (ตอนนั้นพ่อมีเมียน้อยแยกกันอยู่) ช่วงนั้นชีวิตลำบากมากครับแม่ทำงานโรงงานกว่าจะเลิกก็ 4 5 ทุ่ม ต้องอยู่กับพี่สาว คน จนขึ้น ม.1 พ่อกะแม่กลับมาอยู่ด้วยกัน พี่สาวก็ดันเข้ามหาลัยก่อน(ต้องไป ตจว) และบวกกับผมก็ไปอยู่โรงเรียนประจำอีก(แยกกันไปคนล๊ะทางเลย) พอจบมอ 6 พี่สาวผมก็แต่งงานไปอยู่กะครอบครัวที่ ตจว เเล้วก็ไม่ได้กลับมาเลย(นานๆที่ช่วงเทศกาล) ผมก็เข้ามหาลัยอีก กลับบ้านทีก็เจอแต่แม่ พ่อก็ไม่ค่อยกลับบ้านซึ่งทุกวันนี้พ่อก็โอเงินให้ใช้(แบบไม่ขาดไม่เกินไม่อดแต่ก็ไม่ได้เหลืออะไร) ขนาดผมขอพ่อซื้อกล้องสักตัวมันควรจะเป็นโมเม้นที่ไปด้วยกันพ่อลูกและก็ไปช่วยกันเลือกลูกอธิบายคุณสมบัติให้พ่อฟังนู่นนี่นั่น แต่สิ่งที่พ่อผมทำก็คือโอนตังให้เเล้วก็ไปซื้อเอา(ย้ำอีกครั้งไม่ได้อวดรวย ก็มีเงินส่วนตัวผมด้วย) เชื่อมั้ยครับถ้าให้ย้อนจริงๆผมนั่งรถยนต์ที่มีพ่อขับให้ล่าสุดก็ตอนพ่อพาไปสมัครเรียนตอน ม.1 กินข้าวกะพี่สาวล่าสุดก็ตอนงานแต่งพี่แถวบ้าน(ถ้ากินด้วยกันจริงจังก็ ป.6) ขนาดงานรับปริญญาพี่สาว ผม พ่อ แม่ ยังไปคนล๊ะวันกันเลย ส่วนตัวแม่จะเจอบ่อยสุดช่วงบางเสาร์อาทิตย์ที่กลับบ้าน
ซึ่งสังคมเพื่อนก็โอเคร เรียนก็โอเคร แฟนก็คบกันมานานเเละเเล้วก็ดีมากด้วย ชีวิตก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่บางครั้งเวลาอยู่คนเดียวผมชอบคิดเรื่องนี้ตลอดเลย
"ซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกโดดเดี่ยวมากๆเลยครับ และผมควรทำไงดีครับ"
ปล.อาจไม่ได้ใจความนะครับ 5555
อยากมีโมเม้นความทรงจำดีๆกะครอบครัวบ้าง...
เข้าเรื่องเลยนะครับผมเป็นนักศึกษา พ่อเป็นตำรวจ และแม่ก็ทำธุระกิจส่วนตัว พี่สาวก็แต่งงานไปอยู่กับครอบครัวเเล้ว(ผมเป็นน้องคนสุดท้อง) ฐานะปานกลางครับ
แต่เหตุที่ผมมานั่งโพสวันนี้คืออยู่ผมได้ยินเพื่อนผมพูดถึงว่าจะต้องไปเที่ยวกับครอบครัวบลาๆ แต่อยู่ๆผมก็คิดว่าเราเที่ยวกะ พ่อ แม่ พี่ ล่าสุดเมื่อไหร่( คำตอบคือไม่เคยเลย..อย่าว่าแต่เที่ยวเลย แค่นั่งกินข้าวกันให้มันครบ 4 คน เชื่อมั้ยครับว่าผมยังนึกภาพไม่ออกเลย ผมอยู่กะแม่และพี่สาวตั้งแต่เกิดยั้น ป.6 (ตอนนั้นพ่อมีเมียน้อยแยกกันอยู่) ช่วงนั้นชีวิตลำบากมากครับแม่ทำงานโรงงานกว่าจะเลิกก็ 4 5 ทุ่ม ต้องอยู่กับพี่สาว คน จนขึ้น ม.1 พ่อกะแม่กลับมาอยู่ด้วยกัน พี่สาวก็ดันเข้ามหาลัยก่อน(ต้องไป ตจว) และบวกกับผมก็ไปอยู่โรงเรียนประจำอีก(แยกกันไปคนล๊ะทางเลย) พอจบมอ 6 พี่สาวผมก็แต่งงานไปอยู่กะครอบครัวที่ ตจว เเล้วก็ไม่ได้กลับมาเลย(นานๆที่ช่วงเทศกาล) ผมก็เข้ามหาลัยอีก กลับบ้านทีก็เจอแต่แม่ พ่อก็ไม่ค่อยกลับบ้านซึ่งทุกวันนี้พ่อก็โอเงินให้ใช้(แบบไม่ขาดไม่เกินไม่อดแต่ก็ไม่ได้เหลืออะไร) ขนาดผมขอพ่อซื้อกล้องสักตัวมันควรจะเป็นโมเม้นที่ไปด้วยกันพ่อลูกและก็ไปช่วยกันเลือกลูกอธิบายคุณสมบัติให้พ่อฟังนู่นนี่นั่น แต่สิ่งที่พ่อผมทำก็คือโอนตังให้เเล้วก็ไปซื้อเอา(ย้ำอีกครั้งไม่ได้อวดรวย ก็มีเงินส่วนตัวผมด้วย) เชื่อมั้ยครับถ้าให้ย้อนจริงๆผมนั่งรถยนต์ที่มีพ่อขับให้ล่าสุดก็ตอนพ่อพาไปสมัครเรียนตอน ม.1 กินข้าวกะพี่สาวล่าสุดก็ตอนงานแต่งพี่แถวบ้าน(ถ้ากินด้วยกันจริงจังก็ ป.6) ขนาดงานรับปริญญาพี่สาว ผม พ่อ แม่ ยังไปคนล๊ะวันกันเลย ส่วนตัวแม่จะเจอบ่อยสุดช่วงบางเสาร์อาทิตย์ที่กลับบ้าน
ซึ่งสังคมเพื่อนก็โอเคร เรียนก็โอเคร แฟนก็คบกันมานานเเละเเล้วก็ดีมากด้วย ชีวิตก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่บางครั้งเวลาอยู่คนเดียวผมชอบคิดเรื่องนี้ตลอดเลย
"ซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกโดดเดี่ยวมากๆเลยครับ และผมควรทำไงดีครับ"
ปล.อาจไม่ได้ใจความนะครับ 5555