ทุกคนว่าเราควรออกจากบ้านนี้ไหม?

คือเรื่องมันเป็นแบบนี้เราย้ายมานอนกันพี่ตั้งแต่ยายเสียนี้ก็ปาไป6เกือย7เดือนและ แรกๆทุกอย่างที่นี้คือดีมากพี่ไม่เคยบังคับให้เราทำอะไรเลยแต่พอเราอยู่ไปได้3-4เดือนพี่เราเริ่มเปลี่ยนไป เขาดุด่าว่าเราสารพัด ตอนแรกเราก็ทนจนมาเดือนที่5พี่เราเริ่มด่าเรารุนแรงขึ้นอีกถึงขั้นใช้กำลัง เราไม่กล้าไปบอกแม่ เขาเก็บเงินเราที่เรามาอยู่ที่นี้ทั้งๆที่เขาเป็นคนขอให้เราอยู่เอง ด้วยความที่เรายังอยู่ม.ต้น หาเงินไม่ค่อยได้เลยต้องสั่งของมาขายเพื่อเอาเงินไปจ่ายเขาและหวังว่าเขาจะหยุดด่าเรา แต่ถึงแบบนั้นก็ไม่ได้ทำให้เขาหยุดด่าเราน้อยลงเลย เรากินข้าวเยอะก็ไม่ได้ เราเข้าห้องน้ำนานก็ไม่ได้ เราอาบน้ำนานก็ไม่ได้ เรานอนดึกก็ไม่ได้ เราตั้งซักผ้ารีดผ้าให้เสร็จก่อนเขากลับมา เราต้องทำการบ้านให้เสร็จก่อนเวลาที่เขากำหนด ต่อให้เรามีงานเยอะแค่ไหนอ้อนวอนขอเวลาเพิ่มเขาก็ไม่ให้ เราแค่ถักเบียในตอนเช้าเขาก็ด่า ทาครีมก็ด่า เราทำอะไรเขาก็ว่าเรา ถ้าเราไม่ทำตามที่เขาบอกเราก็จะโดนตีจนวันนึงเราทนไม่ได้ เราตัดสินใจบอกกับแม่คำที่แม่พูดกับเราทำเราเกือบร้องไห้ แม่บอกว่าถเาไม่ไหวก็กลับมาบ้านเรานะลูกแม่คอยอยู่ข้างเราเสมอ แม่เข้าใจเราทุกอย่าง แม่ไม่เคยบังคับเราในสิ่งที่เราไม่อยากทำ แม่บอกให้เรากินข้าวเยอะๆ แม่ไม่เคยจำกัดเวลาเราทำการบ้าน ถ้าการบ้านเราเยอะแม่จะบอกว่าทำไปเลยลทำให้เสร็จจะได้ไม่มีงานค้าง แม่บอกเราอย่านอนดึกมากนะลูกเดะไปเรียนไม่ไหว เราบอกแม่ว่าหิวในระหว่างทำการบ้านเราก็ได้กิน แต่เราบอกพี่ว่าหิวในระหว่างที่เราทำการบ้านพี่เราบอกถ้ายังไม่เสร็จไม่ต้องกิน พี่เรามีแฟน แฟนเขาก็ระแวงว่าเขาจะมีคนอื่นคอยจับผิด เขาก็ไม่ต่างไรจากแฟนเขาหรอก แต่เขาเอาความไม่เชื่อใจนั้นมาใช้กับเรา เราไม่สบายอ้วกแตกเขาก็เห็นแต่สิ่งที่เขาพูดกับเราคือคำว่าสำออยขก.ไม่ยอมไปเรียนวางแผนจะไปเที่ยงละสิ ลุกขึ้นมาไปรร.เดี่ยวนี้ไปอาบน้ำแต่งตัวกูจะไปส่ง แต่แม่เราบอกกับเราว่ากินยานะลูกมียาไหมกลับไปที่บ้านแม่มียาอยู่กอนแล้วก็นอนรอพ่อกลับเดะพ่อซื้อข้าวไปให้ผนูอยากกินอะไร แม่ไม่เคยระแวงไม่เคยจับผิดแม่เชื่อใจเราทุกอย่างคอยเป็นห่วงแบบนี้ไงเราเลยไม่เคยโกหกแม่ บอกความจริงตลอดเล่าและอธิบายเหตุผลทุกอย่างเราไม่เคยโกหกแม่เลยเราไม่อยากให้คนที่เรารักมาเสียใจ เราโทรไปบอกแม่ว่าแม่หนูไม่ไหวแล้วหนูอยากกลับบ้านเราร้องไห้หนักมาก แม่บอกว่าไม่ต้องร้องเย็นนี้เก็บของแล้วกลับมาบ้านเรา แต่เราก็กลัว กลัวว่าเขาจะด่าเรากลัวว่าญาติจะเข้าข้างเขาเพราะทุกวันนี้ไม่มีใครเชื่อเราเลยยกเว้นแม่ ทุกคนมองว่าเราเป็นคนขี้เกียจเขาเชื่อทุกอย่างที่พี่เราพูดเรากลัวว่าจะไม่มีใครยุ่งกับเราจากญาติๆที่คุยหยอกล้อเล่นกับเรากลัวว่าเขาจะไม่ยุ่งกับเราและมองว่าเรามันไม่ดี
#เราควรกลับบ้านดีไหมหรือทนอยู่ต่อ
#ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ แล้วก็ขอบคุณล่วงหน้านะคะที่ให้คำแนะนำ