เราเหนื่อยจังเลยค่ะ

สวัสดีค่ะ เรามีปัญหาที่ไม่รู้จะพูดให้ใครฟัง เริ่มจากเราเป็นลูกคนโตและก็เป็นหลานคนแรกด้วย ตอนแรกเราอยู่กับตา-ยายที่ต่างจังหวัด แม่ทำงานอีกที่ แล้วเราก็มีน้องต่างพ่อ1คนห่างจากเราประมาณ 5 ปี ซึ่งเราไม่มีปัญหาในเรื่องนี้กับการที่แม่มีชีวิตครอบครัวใหม่ จนหน้าที่การงานป๊ากับแม่เข้าที่เราก็ย้ายไปอยู่ด้วย  เราจะเป็นคนดูแลงานบ้านเกือบทุกอย่างเพราะแม่ก็ทำงานเหมือนกัน จนเราเข้ามัธยม เราเลือกเรียนในเมืองนั่งรถตู้ไป6โมงเช้า กลับถึงบ้าน6โมงเย็น ด้วยความที่เราเรียนห้องวิทย์พิเศษ ค่าเทอมค่อนข้างสูง ช่วงม.2ที่เราเริ่มดื้อทำให้เราเกรดตก +กับที่บ้านเริ่มมีปัญหาการเงิน แม่เลยยื่นคำขาดกับเราว่าถ้าเกรดต่ำกว่าที่กำหนดไว้จะจับเราย้าย ซึ่งเราก็ดันทุรังพาตัวเองผ่านตรงนั้นมาได้ เราเลือกที่จะเรียนวิทย์พิเศษต่อเหมือนเดิม  สังคมในห้องเรียนเป็นอะไรที่กดดันมากๆ ถ้าคุณไม่อ่านหนังสือไม่ฝึกฝนคุณจะเป็นที่โหล่ของห้อง พอขึ้นม.5 ป๊าแม่ต้องย้ายที่ทำงาน น้องเราก็เข้าม.1พอดีเลยได้ไปอยู่กับป๊าแม่ด้วย เราเลยต้องมาอยู่หอในเมืองเพื่อเรียนให้จบม.6 ตอนนั้นอยู่ในเมืองคนเดียวครั้งแรกมันโคตรเหงาเลยค่ะ คิดถึงบ้าน คิดถึงครอบครัว แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเราเลือกที่จะไม่ย้ายกลางคัน  พอถึงช่วงสอบเข้ามหาลัยแม่ก็ให้เราวางแผนว่าจะเรียนที่ไหนอะไรยังไง ตรงนี้แหละค่ะ  เราเลยยื่นมหาลัยที่อยู่ในจังหวัดนั้นผลออกมาคือเรามีสิทธิ์สอบสัม 2 คณะ ประเด็นคือ 2 คณะนี้อยู่คนล่ะวิทยาเขต ซึ่งเราต้องเลือกว่าจะไปสัมที่นครปฐมหรือเพชรบุรี ช่วงนั้นทางบ้านก็กำลังประสบปัญหาการเงิน (อีกแล้ว) ใจเราเลือกไปเพชรบุรี แต่ด้วยความที่น้องเราเรียนที่นครปฐม ทางบ้านก็เลยอยากให้เราเรียนที่เดียวกันเพื่อที่จะได้ดูแลน้องด้วย  เราเลยตัดสินใจทิ้งเพชรบุรีแล้วไปสัมที่นครปฐม จนตรงนี้ผ่านไป และบ้านเราเริ่มจดบริษัท ทำธุรกิจส่วนตัว ป๊ากับแม่จะเดินทางตลอดเรารับรู้ทุกปัญหาที่เกิดขึ้นในบ้าน ไม่ว่าจะเรื่องงานของป๊าแม่หรือปัญหาต่างๆ  เรากับน้องก็เรียน เท่ากับว่าเราอยู่กับน้อง2คน ป๊ากับแม่จะมาหาบ้าง  พอเราเปิดเทอมเข้าปี1 ด้วยความที่เราเป็นคนไม่ค่อยพูด ทำให้ไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่ หดหู่ซะไม่มี 1ปีที่ผ่านมานี้เราไม่มีความสุขเลยค่ะในคณะที่เรียน ถามว่ามันยากจนเรียนไม่ได้เหรอ ไม่ใช่ค่ะ เราเรียนได้ แต่เราไม่มีความสุขมากเท่าที่ควร เราเครียด เทอมแรกเกรดเราไม่ค่อยดี พอมาเทอม2เพื่อนที่เรียนด้วยกันก็ดันลาออกอีก จากที่ไม่ค่อยมีเพื่อนอยู่แล้วตอนนี้ก็เหมือนตัวคนเดียวไปเลย เราร้องไห้ทุกวัน เราทำควิซวิชาภาคได้ 0 เกือบทุกครั้งเลยก็ว่าได้ เรารู้สึกดิ่งมากๆ จนเราอยากตาย เราคิดว่าแม่ดีกับเรามากๆเค้าบอกว่า ถ้าไม่ไหว ไม่เป็นไรแม่ไม่ว่า หรือจะซิ่วไปเรียนใกล้ๆบ้านก็ได้  ใจเราตอนนั้นคือเราไม่อยากเรียน เราอยากลาออก เราไม่อยากอยู่แล้ว  แม่หลุดมาว่า ป๊าอยากให้เราเรียนให้จบนะ  เราพูดไม่ออกไม่รู้จะแก้ปัญหายังไง ในหัวมันเอาแต่คิดว่า ถ้ากูเลือกดันทุรังไปเพชรบุรีทุกอย่างจะดีกว่านี้มั้ย ทำไมวะ ทำไมต้องเป็นเราที่ต้องยอม  หลังๆเราเริ่มคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ อารมณ์รุนแรงและบางทีก็ร้องไห้ไม่มีเหตุผล ไม่รู้เป็นไบโพล่าหรือซึมเศร้ารึเปล่า หรืออาจจะเป็นมันทั้ง2 เราเหนื่อยมากๆเลย เราอยากใช้ชีวิตต่อจัง แต่สมองเราก็เอาแต่คิดว่าตายดีกว่าๆ เหนื่อยจัง ไม่อยากให้พ่อแม่ผิดหวัง แต่เราไม่รู้จะแครี่ตัวเองยังไงให้ผ่านตรงนี้ไปได้ ตอนนี้เรากำลังจะขึ้นปี2แล้ว เราจะผ่านตรงนี้ไปยังไงดี เราควรไปหาหมอมั้ยคะ