สวัสดีค่ะตามหัวข้อเลย เราไม่มีความสุขเวลาอยู่กับพ่อเลยค่ะ ขอเกริ่นก่อนว่า ตอนเด็กจนถึงปัจจุบันเราไม่ค่อยได้อยู่กับพ่อค่ะ บางครั้งพ่อจะทำงานตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันเสาร์ กลับบ้านเย็นวันเสาร์ บางครั้งถ้าพ่อทำงานก็ใกล้บ้านก็กลับบ้านทุกวัน (แต่ไม่ใช่ช่วงนี้เลย) ตั้งแต่เด็กเราไม่เคยรักพ่อเราเลย เรารู้สึกได้ พ่อเราเป็นคนที่ชอบกินเหล้าสูบบุหรี่ ขวางโลก ชอบตะคอก ชอบพูดจาทำร้ายจิตใจค่ะ ไม่มีมุมไหนเหมือนพ่อคนเลย ทุกครั้งที่พ่อทำร้ายจิตใจเรา ทั้งคำพูดหรือการตี (พ่อตีเราได้ทุกเรื่องไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ใหญ่) เรามักจะร้องไห้และปลอบตัวเองทุกครั้งว่า ช่างมันเดี๋ยวก็มีความสุขๆ ตั้งแต่อายุ10ขวบ อาจเป็นเห็นนี้หรือป่าวเราเลยหัวเราะและยิ้มหรือมีความสุขได้ เฉพาะตอนอยู่กับคนอื่นยกเว้นกับคนในควรอบครัว....
แล้วทุกคนพอจะเดาได้ไหม ว่าถ้าเรามีน้องแล้วเราจะเป็นยังไงต่อ มันก็ไม่แย่หรอกค่ะ ถ้าพ่อไม่รักน้องมากกว่า.....
เรากับน้องห่างกัน9ปี ตอนนั้นเรายังเด็กป.3เอง ช่วงที่แม่อุ้มท้องน้อง เราเป็นอีสุกอีใสพอดีเลยไม่ถูกลดความสำคัญลงทำไร ส่วนพ่อก็ไปทำงานไกล ไม่ค่อยติดต่อกันเท่าไหร เราก็สบายใจแล้วก็มีความสุขอย่างที่เด็กป.3ควรเป็น แต่หลังจากนั้นเราอยู่ป.4 อยู่โรงเรียนเรียนฟรี เข้าร่วมกิจกรรมต่างๆมากมายน้องๆพี่ๆในโรงเรียนรู้จักเราครูทุกคนรู้จักเรา เห็นความสามารถของเรา ยกเว้นพ่อแม่......
เราเป็นเด็กกิจกรรมนี้คือเรื่องเดียวที่พ่อแม่รู้ แต่ไม่ได้ใส่ใจ นั้นทำให้เรามีนิสัยอีกมุมที่ซ่อนเอาไว้ได้ง่ายๆคือ เอาแต่ใจ ทำตัวเป็นใหญ่ ขี้โมโห เรามักจะเผลอทำนิสัยแบบนี้กับเพื่อนๆในโรงเรียน ทำให้ไม่มีใครกล้าสนิทเราเรามากนักยกเว้นเพื่อนในกลุ่ม กลุ่มใหญ่มากๆ(20-30คน) เราใช้ชีวิตแบบนี้จนถึงป.6
ระหว่างนั้นโดนพ่อด่าพ่อตีด้วยเรื่องต่างๆที่เข้ามาในชีวิตแต่มีเหตุการณ์หนึ่งที่แย่มากที่สุดในตอนนั้นคือดูหนังโป๊แล้วแม่จับได้ ด่าว่าเราเป็น
กระ* ร่า* แร* หลังจากเหตุการณ์นั้นเราก็เก็บกดมาตลอด5555555555 เรานิ่งกว่าเดิม เล่นแต่โทรศัพท์มีโลกส่วนตัวสูง อยู่แต่ในห้อง สิ่งจริงๆนิสัยแบบนี้ก็เป็นมาตั้งแต่ มีห้องนอนเป็นของตัวเอง(ป.1)
แต่เขาคงไม่สังเกตุ55555555 เราสอบเข้าโรงเรียนมัธยมที่ดังที่สุดในแถวนั้นได้ แต่ไม่มีใครใจกับเราเลยน่าน้อยใจสุดๆ55555 พอขึ้นม.1 ก็นิ่งขึ้นไปอีก อยู่แค่กับกลุ่มเพื่อน ใช้นิสัยแบบเดิมแต่นิ่งขึ้น ยังคงเป็นทายเหมือนเดิมตอนประถม ยิ้งเก่งหัวเราะเก่งแค่นิ่งขึ้นจริงๆ ปัจจุบันเราอยู่ม.2 อายุ14 เมื่อวันที่6/6นี้เอง วันนั้นพ่อก็ไม่มา ทั้งๆที่เราตั้งใจจะฆ่าตัวตายวันนั้นต่อหน้าพ่อเราแท้ๆ แต่เขาไม่มาคงเพราะจำวันเกิดเราไม่ได้555555
ถ้าทุกคนอาจมาถึงตรงนี้แล้ว สิ่งที่เราจะถามคือ บอกได้ไหมว่าเราควรทำยังไงต่อดีควรฆ่าตัวตายดีไหม หรือทนต่อไปดี
#ย่าเราเคยบอกว่าพ่อเราเหมือนปู่เรามาก
#เราไม่ชอบญาติเราฝั่งพ่อทุกคน
#เรารักแม่เรามากๆๆๆๆ และคิดว่าแม่คงรักเรามากเหมือนกัน
#น้องเราเป็นช่างเสี้ยม ยุให้พ่อทำร้ายจิตใจเราทุกครั้ง
#ยังไม่เหตุการณ์หลายอย่างที่แย่ๆมากมายแต่เราเลือกที่จะเล่าแบบนี้ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน.....
#เรารักตัวเองมากๆคิดว่าคงยอมตายดีกว่าอยู่กับพ่อเรา
#อาจเป็นกระทู้ที่งงๆเราไม่ได้ต้องการคำปรึกษาหรอกเราแค่ต้องการที่ระบาย555555555555
ไม่มีความสุขเวลาอยู่กับพ่อเลยค่ะทำยังไงดี
แล้วทุกคนพอจะเดาได้ไหม ว่าถ้าเรามีน้องแล้วเราจะเป็นยังไงต่อ มันก็ไม่แย่หรอกค่ะ ถ้าพ่อไม่รักน้องมากกว่า.....
เรากับน้องห่างกัน9ปี ตอนนั้นเรายังเด็กป.3เอง ช่วงที่แม่อุ้มท้องน้อง เราเป็นอีสุกอีใสพอดีเลยไม่ถูกลดความสำคัญลงทำไร ส่วนพ่อก็ไปทำงานไกล ไม่ค่อยติดต่อกันเท่าไหร เราก็สบายใจแล้วก็มีความสุขอย่างที่เด็กป.3ควรเป็น แต่หลังจากนั้นเราอยู่ป.4 อยู่โรงเรียนเรียนฟรี เข้าร่วมกิจกรรมต่างๆมากมายน้องๆพี่ๆในโรงเรียนรู้จักเราครูทุกคนรู้จักเรา เห็นความสามารถของเรา ยกเว้นพ่อแม่......
เราเป็นเด็กกิจกรรมนี้คือเรื่องเดียวที่พ่อแม่รู้ แต่ไม่ได้ใส่ใจ นั้นทำให้เรามีนิสัยอีกมุมที่ซ่อนเอาไว้ได้ง่ายๆคือ เอาแต่ใจ ทำตัวเป็นใหญ่ ขี้โมโห เรามักจะเผลอทำนิสัยแบบนี้กับเพื่อนๆในโรงเรียน ทำให้ไม่มีใครกล้าสนิทเราเรามากนักยกเว้นเพื่อนในกลุ่ม กลุ่มใหญ่มากๆ(20-30คน) เราใช้ชีวิตแบบนี้จนถึงป.6
ระหว่างนั้นโดนพ่อด่าพ่อตีด้วยเรื่องต่างๆที่เข้ามาในชีวิตแต่มีเหตุการณ์หนึ่งที่แย่มากที่สุดในตอนนั้นคือดูหนังโป๊แล้วแม่จับได้ ด่าว่าเราเป็น
กระ* ร่า* แร* หลังจากเหตุการณ์นั้นเราก็เก็บกดมาตลอด5555555555 เรานิ่งกว่าเดิม เล่นแต่โทรศัพท์มีโลกส่วนตัวสูง อยู่แต่ในห้อง สิ่งจริงๆนิสัยแบบนี้ก็เป็นมาตั้งแต่ มีห้องนอนเป็นของตัวเอง(ป.1)
แต่เขาคงไม่สังเกตุ55555555 เราสอบเข้าโรงเรียนมัธยมที่ดังที่สุดในแถวนั้นได้ แต่ไม่มีใครใจกับเราเลยน่าน้อยใจสุดๆ55555 พอขึ้นม.1 ก็นิ่งขึ้นไปอีก อยู่แค่กับกลุ่มเพื่อน ใช้นิสัยแบบเดิมแต่นิ่งขึ้น ยังคงเป็นทายเหมือนเดิมตอนประถม ยิ้งเก่งหัวเราะเก่งแค่นิ่งขึ้นจริงๆ ปัจจุบันเราอยู่ม.2 อายุ14 เมื่อวันที่6/6นี้เอง วันนั้นพ่อก็ไม่มา ทั้งๆที่เราตั้งใจจะฆ่าตัวตายวันนั้นต่อหน้าพ่อเราแท้ๆ แต่เขาไม่มาคงเพราะจำวันเกิดเราไม่ได้555555
ถ้าทุกคนอาจมาถึงตรงนี้แล้ว สิ่งที่เราจะถามคือ บอกได้ไหมว่าเราควรทำยังไงต่อดีควรฆ่าตัวตายดีไหม หรือทนต่อไปดี
#ย่าเราเคยบอกว่าพ่อเราเหมือนปู่เรามาก
#เราไม่ชอบญาติเราฝั่งพ่อทุกคน
#เรารักแม่เรามากๆๆๆๆ และคิดว่าแม่คงรักเรามากเหมือนกัน
#น้องเราเป็นช่างเสี้ยม ยุให้พ่อทำร้ายจิตใจเราทุกครั้ง
#ยังไม่เหตุการณ์หลายอย่างที่แย่ๆมากมายแต่เราเลือกที่จะเล่าแบบนี้ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน.....
#เรารักตัวเองมากๆคิดว่าคงยอมตายดีกว่าอยู่กับพ่อเรา
#อาจเป็นกระทู้ที่งงๆเราไม่ได้ต้องการคำปรึกษาหรอกเราแค่ต้องการที่ระบาย555555555555