ระบายหน่อยครับหมดหนทางจะระบายขอมาโพสต์ในPantipละกัน

หนทางชีวิตของผมมันตันไปหมดแล้ว เสียแม้กระทั่งคนที่ผมรักผมไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันนี้ เสียแม้กระทั้งเพื่อนเพื่อนสนิทที่จางหายไปในแต่ละวันจากสนิทก็กลายเป็นแค่คนรู้จัก เสียแม้กระทั่งคนรอบข้างคนที่มองผมเป็นตัวตลก ผมคงเป็นคนที่เฮงซวยมากในสายตาคนอื่น โดยส่วนตัวผมจะเป็นคนตลกเฮฮามาตลอดโดยที่คนอื่นไม่รู้เลยว่าผมก็เสียใจเป็นเช่นกันผมเก็บทุกคำพูดของคนรอบข้างมาคิด หมอนที่ผมหนุนนอนอยู่ทุกวันไม่มีวันไหนที่มันไม่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา แต่ผมลืมคิดไปเลยว่าทางที่ตันอยู่มันยังมีครอบครัวที่เป็นกำลังใจให้ผมมาตลอด จนวันนี้ทำให้ผมคิดได้ผมไม่ควรรักคนอื่นมากไปกว่าคนในครอบครัวเลยเพราะในวันที่เราไม่มีอะไรก็มีเพียงครอบครัวที่คอยช่วยเหลือเรา ทุกครั้งที่เหนื่อยในแต่ละวันคำว่าครอบครัวเข้ามาในหัวผมทำให้ผมหายเหนื่อย นี่แหละครับชีวิตผม